Patisseriecultuur

Dertig jaar geleden werd het Kunstenhuis Limelight opgericht

TEGEN DE PATISSERIECULTUUR

Jan Persijnstraat 6 in Kortrijk

LIMELIGHT vzw 

Dertig jaar geleden werd vzw Limelight- Film- Theater- en Muziekcentrum boven de doopvont gehouden. Het centrum is uiteindelijk vijfentwintig jaar geworden, kende een woelige geschiedenis en heeft een verleden met vele gezichten. 

Veel naslagwerk over Limelight is er niet te vinden. Een eerste studie, een eindverhandeling van Limelightvrijwilliger René de Wever dateert van 1983. Andere documenten zijn verjaarsdagbrochures uit 1990 en 2005. Een recentere bron is Limelight: 25 jaar kunstencentrum (1980–2005), de eindverhandeling van licentiaat in Geschiedenis Bram Vansteenkiste. We mochten zijn thesis inkijken. “De zoektocht naar documenten was niet de gemakkelijkste opdracht die ik al gedaan heb in mijn leven” lacht Bram, “veel mensen hadden wel ‘iets’ liggen, maar waar? Uiteindelijk was het Willy Malysse die nog wist dat het bewaarde deel van het Limelightarchief verhuisd was naar het Vlaams Theater Instituut te Brussel.”

De Gouden Lanteern

Willy Malisse, zijn vrouw Francine Verbeke, Filip Sintobin en Toon Vandendriessche liepen niet zo hoog op met de cultuur in Kortrijk. Door hun studies in Gent waren ze in contact gekomen met een heel nieuwe circuit van alternatieve films, links cabaret en zanger Roland. In Kortrijk bestond dat niet. Willy verweet de stad een ‘patisseriecultuur’ en zij besloten daar iets aan te doen met het stichten van vzw Limelight- Film- Theater- en Muziekcentrum met als doel een aanvulling en een tegenpool te zijn voor het bestaande cultuurgebeuren. Op 10 april 1980 werd een informatievergadering gehouden in ’t Salonske op de Grote Markt van Kortrijk. Op 5 mei was de vzw een feit. Tweeënveertig mensen kregen samen genoeg geld bijeen om de leegstaande bioscoop De Gouden Lanteern, later Cinema Orly, in de Jan Persijnstraat te huren. Op 8 december 1980 opende Limelight feestelijk de deuren, maar in die beginjaren was het zeker niet alle dagen feest. Het werd een geschiedenis van vallen en opstaan. De initiatiefnemers merkten dat zonder overheidssteun deze privé-initiatieven ten dode waren opgeschreven. Ook problemen met personeel en infrastructuur staken de kop op. Dieptepunten waren een financiële crisis in 1985 en 1992. Om te overleven moest er zwaar gesaneerd worden. Een absoluut hoogtepunt dan weer was het optreden van Urban Sax en alternatieve sinksenstoeten. Limelight bouwde midden de jaren 80 een artistieke werking uit met films, theater- en dansproducties en concerten. Vanaf 1985 werden zelf zaken gecreëerd en gemaakt. Vanaf 1990 richtte het centrum zich op hedendaagse klassieke muziek en jazz. In 1993 werd Limelight officieel een kunstencentrum door het podiumkunstendecreet van cultuurminister Hugo Weckx.

Buda

In 1997 breidde de infrastructuur gevoelig uit met een apart filmhuis in de voormalige Pentascoop. En in 1999 kwam er een echt productieplatform in de Tacktoren op het Buda-eiland. Nog in 1999 nam artistiek directeur Malysse afscheid van zijn Limelight en werd hij opgevolgd door Joost Fonteyne. In de laatste jaren van zijn carrière waren de artistieke wijzigingen in Limelight niet meer te volgen. De banden met andere Kortrijkse cultuurorganisatoren werden steeds beter en uiteindelijk zouden zij samen gaan voor een nieuw project. Limelight, Dans in Kortrijk en Beeldenstorm werden op 1 januari 2006 het Kunstencentrum BUDA. 

(Peter Van Herzeele, Kortrijks Handelsblad, 29 januari 2010)