De M van M

Van een mysterieuze rijmelaar viel vannacht volgend verhaaltje in onze postbus…

Ma moke es e zwètte !

Onlangs zat ik weer eens op een exotische plage. Miljaardedju, in mijn veel te lange gespikkelde onderbroek van Calvin Klein dan nog. Jammergenoeg was het daar al zo warm. 54 gr. ! Ja, mijn kortere exemplaren lagen thuis met wat t-shirts en wat hemden in de nieuwkuis. Gelukkig vragen ze voor 9 stuks maar 9,5 dollars. Ik zat dus weer eens in een ver land op een heet strand, halverwege tussen Mauritius en onze Kongo. Al voor de tiende keer. Ik krijg nooit genoeg van een luiaardsbestaan midden de vroegrijpe negerinnen. Het leven bij de zwartjes is er nog spotgoedkoop. Toen ik vertrok meldde ik dit op Facebook en ik kreeg een reaktie van Branco. Wie kent er Branco nog ? Hij was jaren shopmanager in de Zwevegemstraat van de Erotheek. Baatte ook een tijdje cafe Burning Love uit. Samen waren we bewoners van de Vlassemarkt. Hij hokte samen met een Creoolse van 17, ik met een mulatje in 6. Op ’t eerste. Ik kende hem al van vroeger. Hij was een afgedankte vrijer van mijn eerste scharrel Anouk de Waereghem. Samen waren we bezig de wereld en onszelf te verbeteren. Later stapte Branco terug mijn leven en mijn hybride sauna binnen. Hij liet zich veelvuldig door mij verwennnen. We kwamen zelfs in het Kortrijks Handelsblad met intervieuws door Lukske Demiddele en getrukeerde naaktfotos. ’t Was juist een gay-model. Met de rockzangeres Lady Lin en Willem Vermandere vertoonde hij een grote gelijkenis. Hij was excentriek en verkleedde zich graag als entraîneuse van Het Vliegend Peird, de travestiet! De janette ! We spendeerden graag onze weekendnachten in de janettendiscotheek de Catacombes aan de havenkaai in de schaduw van voeders Hanekop te Roeselare, door prentieuze Kortrijkse spelmakers ‘Boerelare’ genoemd. Maar volgens mij vond Branco nooit echt zijnen draai in t Roeselaarse uitgaandersleven. Ik heb hem dikwijls in relatie geweten, de ene keer met een andere travestiet, de andere keren met een Kongoleese zwartje, zelden met een blonde Vlaamsche del en één keer met Myriam Jacques maar wel niet beantwoord verliefd. Op een dag was hij het kotsbeu. Hij vertrok naar Azie. Bleef jaren weg. Sloot zich aan bij de Bagwan sekte, werd Boedhistische monnik in Tibet, ging in het vreemdelingenlegioen, trouwde met een Zen-boedhiste, liep er weer van weg, verzeilde tenslotte op Phi-Phi waar hij ei zo na in de tsunami verzoop. Het bracht de als internationale landloper geseinde Branco tot inkeer en hij zette ginds een actie op poten om de slachtoffers ervan te helpen. Samen met de hypocrieten van huis van Vanwonterhem te Kuurne, waar hij vroeger dj was, bekwam hij een goed resultaat. Iedereen steunde. Hij kwam nog even terug naar zijn vaderland. Nu monterde hij mijn toenmalige medewerkster Kimberley op, door in een voor haar zwarte periode zesenvijftig zwarte sterrekes op haar autovoorruit te schilderen. Ze reed vanaf nu met een brede grijnslach de buitenwereld tegemoet. Dit typeerde hem. Den deugniet. De gangster. Zo was hij. Ne ongelooflijke vermeende positivo. Niet veel later was hij weer weg. Voorgoed ? Wie weet. Azie of bij de negerinnen in Kongo liggen hem misschien beter. Positivo is hij nog steeds maar met mate. Zijn reactie dat ik daar op een wit strand tussen Mauritius en de Kongo rond lummelde, was simpel: Welkom, in mijne kant van de wereld M. ! En weet je, ik voelde me daar ook goed thuis op dat verre witte zandstrand. Relax. Goedkoop op de wijze van voor den euro en den oorlog. Iedereen met de glimlach. De zwètte meiskes zijn er zo lief, Branco mijn vriend. The good-life. Ik begin je te begrijpen mon cher Branco !:-)

M.

(Maar wie in godsnaam is M ?)