Vanthilt deed kassa horeca rinkelen !
“Het beste wat Kortrijk ooit overkwam”, is een veelgehoorde reaktie op de Grote Markt en daarbuiten op ‘Villa Vanthilt’. De meeste cafébazen gewagen van de beste maand ooit.
Nochtans reageerden de horecabazen van de Grote Markt aanvankelijk zeer boos op de komst van Marcel. Het stak velen dat ze minder plaats overhielden om hun terrassen uit te zetten. Eentje verliet zelfs ei zo na Kortrijk om een nieuw leven te beginnen bij Piet Huysentruyt in de Ardèche. Het was Jan Christiaens van de ‘Nata’. Maar zover kwam het gelukkig niet.
Kritiek hoor je nu veel minder, al zijn er altijd cafébazen die blijven treuren en zeuren. Maar het merendeel had Marcel op een pied de stal gehesen en hij kon tenslotte niets meer verkeerd doen. Zelfs zijn broek en die van anderen afsteken, Mike Tattoo en zijn maten in hun getatoeëerd gat in de villa als chimpansee’s laten rondkruipen en vrouwen van hun jarretels en onderkledij beroven lokte luid applaus uit bij de horecabazen van de Grote Markt. Cafébazen werden bijna zot van de volkse leute die zich avond na avond afspeelde bij de villa van Vanthilt.
Volkse massa’s van Kortrijk en omstreken zakten elke avond af naar de Grote Markt en de drankgelegenheden in de omtrek konden de stoet nauwelijks indijken.
“Ik houd nu al elf jaar aan één stuk mijn dag-en nachtboîte open en dit was zonder diskussie mijn beste maand ooit”, kakelde Ghislain Malfait, de beruchte uitbater van ’t Salonske’. “Sonja, die de nachtshift doet, is mijn allerbeste entraîneuse. Hoe zij er nu al veel jaren in slaagt met haar geroutineerde zwoele blik de euro’s uit de zakken van de laveloze toogplakkers te kloppen, het heeft geen naam. Tijdens Vanthilt was het hier dag en nacht volle bak. Ik schat dat mijn omzet deze maand zeker met honderdveertig procent is gestegen. Ik word steenrijk maar vertel het niet voort aan de jaloerse btw ambtenaarkes die elke nacht aan Sonja komen pulken.”
Overal op en rond de Grote Markt hoor je dezelfde enthousiaste kommentaren. Alle uitbaters hebben het over spektakulaire omzetstijgingen. Sommigen spreken van een stijging van vijfhonderd tot duizend procent en meer maar willen dat alleen anoniem bevestigen want de gieren van de fiscus drinken en lezen mee terwijl ze zelf in de paaldanstenten in het zwart liggen te vozen en hun vrouwmens mag het niet weten, de farizeërs.
Jocelyne Depuydt van ‘bistro Allo Allo’ : “in de namiddag kwamen veel toeristen uit Tielt, Kanegem, Oeselgem, Wachtebeke, Poperinge, Reningelst en Zillebeke een glaasje drinken en vroegen ze ons wat hier gaande was. Van Marcel hadden ze nog nooit gehoord, laat staan van zijn stripteasenummers en zijn geile praatjes met Marcella Pattyn. Dan kwamen ze ’s avonds gegarandeerd afgezakt met hun kroost en de hele familie, nestelden zich aan de beste terrastafels, lurkten heel de avond aan dezelfde limonade of cola light, smeten flessen en glazen omver, besmeurden tafels en stoelen, zeikten en scheten de toiletten onder, gingen aan de haal met de condooms en het WC-papier en maakten met hun rosse eurocenten mijn diensters gek. Maar we zagen ze graag komen, anders kwam er geen kat. Kortrijk is na acht ’s avonds zo dood als een pier. Nu heb ik al zanger Paul Michiels en Marcel zelf op mijn schoot gehad. Ik voel het nog. Bedankt Marcel!”
Zelfs Renaat Demuynck van ‘César’, die drie weken gesloten was, kon zijn enthousiasme niet op. “Gelukkig was ik drie weken dicht tijdens Vanthilt. Ik hoefde die pis en kak uit Oeselgem niet. Daar in de Provence was ik veel gelukkiger en ik wist amper wat me overkwam en wat ik zag toen ik op een avond op het naaktstrand van Club Nature in Cap D’Agde oog in oog kwam te staan met Hilde Crevits die zich helemaal bloot gaf. Dus bedankt Marcel dat je me wegjoeg naar Cap D’Agde.”
Jan Christiaens van de ‘Nata’ doet een heel ander verhaal. Jantje : “Toen ik voor het eerst van de komst van Vanthilt hoorde en vernam dat ik op zijn zijkant moest uitkijken stond ik op het punt de Nata toe te doen en Kortrijk voorgoed de rug toe te keren. Maar mijn vrouw spartelde tegen, ze dreigde me te verlaten. Dat was mijn geluk. Ik ben toch maar in Kortrijk gebleven en dat zal ik mij nooit beklagen. Ik heb het eens becijferd. Ik kom nog altijd tot een omzetstijging van vijf procent maar zeg het niet aan de fiscus. En mijn huwelijk is gered. Bedankt Marcel !”
‘Café Leffe’ was de dagelijkse pleisterplaats van Marcel en zijn crew. Fernand Spreutels heeft er alles, maar dan ook àlles aan gedaan om Marcel en zijn gevolg dagelijks in zijn tent te krijgen. Het zat daar dan ook alle dagen vanaf de klok van vijf p.m. eivol. Fernand : “Ja ik ben een gelukkige cafébaas. Op mijn leeftijd moesten mijn schaapjes al lang op het droge zijn en ik denk dat het nu of nooit was. Daarvoor heb ik wel enkele toegevingen moeten doen aan Marcel en zijn bende, zoals kortingen en gezinszegels op alle spijs en drank. Voor mijn persoonlijke bijdrage aan de heropleving van Kortrijk heb ik van Lieven Lybeer vrijstelling gekregen van terras-en andere pestbelastingen voor de rest van het jaar. Zachte omkoperij ? Ach laat ze maar lachen. Maar zeg het aan niemand, vooral niet aan mijn collega’s. Ze zouden het niet geloven. Ze zouden het niet willen geloven dat een cafébaas als ik, dat een man als ik, in staat was de burgemeester zo op de knieën te krijgen. Bedankt Marcel !”
In ‘Kaffee Cantate’ riepen Mieke en Herwig Dutoit de Kortrijkse pers bijeen om hun vreugde over Marcel uit te kraaien. Herwig : “Aanvankelijk waren we teleurgesteld over het feit dat Marcel met zijn rug naar ons zat en we niks te zien kregen. Maar wat zagen we ? Ook onze zaak zat elke avond afgeladen vol en vele klanten beseften zelfs niet dat Vanthilt vlak voor hun neus stond. Maar geen nood onze klanten hebben heel andere besognes. Ze komen bij ons voor onze persoonlijke aanpak en charme, vooral voor die van Mieke. Mieke komt namelijk elke avond goedgemutst en sexy uit de hoek nadat ze zich ’s namiddags heeft laten voltanken op het terras, even verder aan ’t Salonske. Bedankt Marcel!”
Ook aan de overkant van de Grote Markt was het elke avond feest. De etablissementen aan de schaduwzijde liggen normaal heel de zomer dood. Nu profiteerden ze ten volle mee met Vanthilt.
Francis Vantomme van ‘Brasserie Royale’ uitte zijn grote voldoening : “Kijk, normaal val ik helemaal uit de boot en zit ik heel de zomer met een lege zaak en kas en moeten mijn serveuses liggen bijklussen langs de Chaussée d’Amour tussen Deinze en Gent. Met Marcel was dit nu niet het geval. Dit was zonder diskussie een topmaand, nooit meegemaakt. Ook bij regenweer was het full house. Mijn omzet verviervoudigde maar zeg het niet luidop. De brouwer en de fiscus lezen mee. Met het surplus dat ik verdiende kon ik elke avond de tent van Theodore gaan leegdrinken terwijl mijn serveuses hun kazak afdraaiden en veel verdienden. Bedankt Marcel!”
Bij Wimmeke Morreel van de ‘Savoyard’ is het altijd full house, Vanthilt of geen Vanthilt.
Wim : “Pffft, wat kon mij die onnozele Marcel schelen. Mij maakte het niets uit. Mijn klandizie liet zich niet afschrikken door bakerpraatjes over Kortrijk of de Grote Markt. Mijn omzet kan niet meer omhoog, rijker moet ik niet meer worden. De begoede patisseriedames die gek zijn van mijn komplimentjes, mijn draaikonterij en mijn streken lieten zich niet afschrikken door een TV-tent en de basse classe die elke avond als idioten stonden te roepen en te tieren bij het aanschouwen van de fratsen van Vanthilt en zijn imbeciele genodigden. Ik laat me liever door Hans Masselis verwennen in de gynaekologische van de Crisco. Vaarwel Marcel!”
Op een steenworp van de Villa van Marcel bij Chantal, de lekkere vamp van ’t Paleitje’ die zo graag koketteert met haar deinende tieten, gaan de zaken altijd goed. Chantal : “Mij kon Vanthilt niet schelen. De kwijlende kroegtijgers aan mijn tapkast lieten zich niet vangen aan valse leute onder de schijnwerpers van de televisie. Mijn klantjes maak ik stapelgek ondanks mijn botox en de sporen van mijn jaren, dankzij mijn naturel, mijn blonde lokken, mijn welgevormde kont, mijn opgespoten lippen, mijn diezijntieten en mijn tapdansbenen. Ik hou het al veel jaren vol, mijn schapen zijn op het droge en mijn klandizie, allemaal nette heren van stand, blijven gedisciplineerd aan mijn tieten en billen friemelen terwijl ze hun euro’s in mijn gezicht gooien. Wat zouden ze in Kortrijk zonder mij beginnen ? De troep van advokaten, deurwaarders, vrederechters, journalistjes, zittende en staande magistraten, politiekers en ander nette geparfumeerde mensen die aan mij komen frunikken en mijn kave recht houden hadden lak aan het vulgaire schouwspel met de lompe viezerik Vanthilt die avond na avond zijn broek en die van zijn gasten afstroopte, een door de stad gefinancierde vunzige liveshow die zich vijf weken lang op de Grote Markt afspeelde. Mijn habitué’s zijn van een hogere klasse. Weg met Vanthilt!”
In ‘Bua’s Eethuisje’ bij Buala Yaipong gaat het er veel gezapiger aan toe. Het lag dan ook veraf van de Villa van Vanthilt. Elke avond ontvangt Buala (1.57 m) een tweetal gasten aan haar exotische vriendentafel. Buala bezit de kunst om er telkens een sprookjesavond van te maken met kaarsjes, slingers, lampions en sterlichtjes. Heel exklusief. Buala die van een andere (eet)kultuur is, doet meer dan koken. Na de maaltijd wordt er nagepraat en gedanst op Oosterse muziek, de lichten worden gedoofd en de deur en vensters gesloten. Wat er zich daarna afspeelt in de roze achterkamer van Buala’s eethuisje kan men amper vermoeden, alleszins niet luidop zeggen want de inhalige btw jongens lezen en luisteren mee. De pot op met Marcel.
Ook ‘Bistro Jasmijnhof’ met Saïda Bendraouï aan de kookpotten straalt een uitheemse sfeer uit en sinds Marcel zijn de zaken erop vooruitgegaan. Marcel en zijn crewleden hielden af en toe van een nachtje stappen door de buik van Kortrijk en dan belandden ze wel eens bij Saïda, de Berberse Schone aan de Houtmarkt. Saïda is moslima maar niet fanatiek. Tijdens de Ramadan, het Offerfeest en het Suikerfeest richt ze speciale avonden in waarop ze buikdansen uitvoert ten behoeve van de multikulturele klandizie uit de Zwevegemsestraat. En daar mocht Vanthilt één keer binnen.
Een laatste boîte die veel baat had met Vanthilt was Clo-Clo met de lederen grijns van de afspanning ‘In den Benny Hill’. De gewezen konijnenboer Clo-Clo lag met zijn staminee op een halve boogscheut van de villa van Marcel en Clo-Clo profiteerde graag achterbaks mee met de miserabele leute van de bacla die na Vanthilt zijn tent binnenwaggelde. Elke avond kwamen ze zich volvreten met de ‘speciale’ spaghetti (Miracoli met bloemkool) van Rita La Blonde, de blonde ex-trapeziste en huisslavin van Clo-Clo. Clo-Clo : “Ik beken dat ik elke avond toegaf aan mijn onstelpbare geldzucht en dus ontving ik graag de koddige Vanthilt-bewonderaars die al onze spaghetti kwamen opeten. Mijn omzet steeg met honderd procent, allemaal in het zwart. Maar zwijg erover, de ratten van de belastingen luisteren mee. Dankzij de Marcel kan ik mij in september een komfortabeler wereldreis veroorloven dan gewoonlijk het geval is met mijn plooicaravan. Naar mijn maten in Napels op Sicilië. Bedankt Marcel !”
Dat was ‘Marcel in Kortrijk’.
