Nieuwe magazine ‘Courtrai, Tout Près’ van schepen Brasseur Jean de Bethune.

Met ‘Courtrai,Tout Près’ wil Kortrijk meer Franskiljons en begoede Walen naar de stad lokken om er te shoppen.

La Ville de Courtrai heeft met ‘Courtrai, Tout Près’ eindelijk een nieuwe Franstalig magazine uit. Het werd de hoogste tijd. “Het geeft een goed beeld van Courtrai als toonaangevende franstalige Ville de commerce. Ik denk dat we ons bewust moeten zijn van de kracht die onze Ville uitstraalt als attraktief winkelcentrum in de regio”, kwettert schepentje Brasseur Jean de Bethune van Kortrijk (CD&V) daarover. Jean spreekt geen gebenedijd woord Vlaamsch, laat staan Kortriks, is zelden thuis en nooit nuchter maar deze keer wel. Zijn vrouw doet het met een hogere stadsambtenaar met de voornaam Lode. Jean vervolgt: “Met haar centrale ligging is la Ville de Courtrai vlot bereikbaar vanuit zowel La douce France, als la Wallonie, Quebec en Franstalig Afrika.” Centrummanager de Courtrai Maarten Decramer vult aan : “Ik verwed er mijn lief op dat Jan Deweer de vraag zal stellen naar een Vlaamsche magazine. En Eric Flo zal protesteren omdat er geen Thaïs blaadje uitgegeven wordt. Dat bekijken we binnen een jaar of vijftien.”

Schepen Jean de Bethune, alias le Brasseur, hurkt elke avond om middernacht neer midden op de Grote Markt, stroopt zijn broek af en vult de openbare ruimte met ongepaste geluiden en met onverdraaglijke stank. En het slippertje binnen zijn huwelijk wordt met de mantel der liefde bedekt. Zijn de bastaardkinderen het resultaat van een onschuldige liefde dan wel het resultaat van een dubbele moraal ? Kinderen van de rekening ? Bijprodukten van een gestrand huwelijk, op zoek naar hun eigen vader, het christelijk geloof en de eigen volkstaal ? Zielig.

Dat is de Bethune de Courtrai.

Op 08 september 2010 zei Jozef De Baecke:

“Geef direct ook de nodige faciliteiten, leg alle verkoopstertjes verplicht de tweetaligheid op, aan de wedde als tolk die ze verdienen en de uren die ze kloppen is het maar normaal en we zijn een echte Vlaamse stad als C.D.& ?? V? ? bastion. C ommercieel D ynamische & V……waarvoor zou dat staan?”

Op 07 september 2010 zei Frederik Benoit:

“Ik vind het ook niet kunnen dat er eerst een Franstalige versie is en misschien dan een Nederlandstalig magazine. Ze konden inderdaad direct een tweetalige versie gemaakt hebben. Blijkbaar hebben ze nog niet zo ver gedacht. Kortrijk is nog altijd een Vlaamse stad en dat zal zo blijven.”

Op 07 september 2010 zei Frans Joye:

“‘t is toch bizarre, ‘t is weer miserie geblazen…eerst een franstalig magazine…en een nederlandstalig, wel daar kijken we later eens naar…dat lijkt straf op de onderhandelingen aangaande de financieringswet….maar hier komt het vanuit de CD&V-hoek….dus ik zou zeggen…waakzaamheid geboden…want de oude adel is blijkbaar nog aan zet….Aan een tweetalig magazine had men niet gedacht, maar ja dat is te moeilijk hé, ik bedoel ‘denken’.”

Dominique Desmijtere, manager van K in Kortrijk smijt er met zijn klakke naar als hij uitbazuint hoeveel bezoekers er zich al in de K vergaapten aan valse weelde en luxe. Drie miljoen in zes maanden ? Hoe weet hij dat ? Heeft hij ze allemaal persoonlijk geteld ? Natuurlijk niet. En de automatische camera’s die zogezegd alles wat beweegt tellen ? 3 miljoen, dat is gemiddeld 22.000 per werkdag of 2500 per uuur ! Méér dan Auchan, Roncq ! Komaan zeg, wie zal dat geloven ? Allemaal leugens. Wij van VvK hebben ze wèl geteld en juist het getal is half zoveel : 1.542.369 tot 25 augustus. Waaronder 1.236.399 toeristische kurieuzeneuzen uit Zulte, Dentergem, Vlamertinge, Poperinge, Dranouter, Waarschoot, Desselgem, Koekelare, Wingene, Kortemark, Wortegem, Munkzwalm, Maldegem en Zonnebeke en een hele stoet uit het Kortrijks achterland Roubaix-Tourcoing. Dezulken kochten niets, betaalden niets en we zien ze nooit meer terug. Verder staat Desmijtere te snoeven over drie (3!) zogezegd ‘nieuwe huurders’ in de K terwijl bij vijftien gevestigde zaken het water aan de lippen staat, de sluiting nakende is. Nog een nieuwe horecazaak ? In concurrentie met Alain, Beau de Courtrai ? Dat is durven, terwijl de ene na de andere de pijp aan Martin geeft. En dan die kledingzaak Canvas ! Wat een klucht. Desmijtere vergeet er bij te vertellen dat Canvas de halve Grijze Zusterstraat leeg achter laat ! Terwijl volgens de laatste tellingen zo’n 93 winkelpanden in het centrum leegstaan ! En over het hellegat van Overbeke durft niemand nog zijn mond openen. Ook de Wijngaardstraat ligt morsdood, er komt geen kat voorbij. K is inderdaad een zegen voor een kliek Duitsche Joden maar dat is niet het geval voor de kleine handelaren die kansloos staan tegenover de big money en de macht van de K-manitoes. Wordt de K om de zoveel jaar voor grof geld door verpatst aan Russen, Chinezen, Brazilianen of Koreanen ? Inmiddels melkt het Handelsdistrikt (Yvon Vanden Abeele, Eric Wastijn, schepentje Jean Brasseur Bethune, Pier-re Yserbyt…) de kleine handelaren verder uit : Honoré Gepluimd! “We willen dat heel Kortrijk leeft en herleeft” kwaakt Desmeytere. “Het nieuwe projekt om met gratis krukken, blindenstokken en -honden en rolstoelen invaliden zonder armen of benen, blinden en doofstommen te lokken is daar een voorbeeld van. Ik zou namelijk graag hebben dat iedereen koopslaaf wordt van de K.” Zo sprak Desmijtere. Het is een verkeerde gok. Invaliden zonder armen of benen en zij die niet horen of zien blijven liever thuis dan zich met al hun stokken, honden, krukken, karren en accessoires te wagen tussen de nietsontziende meute van de K. “Momenteel zijn 85 van de 90 winkelpanden in de K bezet en Kortrijk bruist als nooit voorheen en in heel de commerciële binnenstad staat geen enkel maar dan ook geen enkel pand meer leeg”, aldus Desmijtere en Maarten Decramer. De wereld van de waarheid en de wereld van de schijn. In verstaanbare taal : de wereld van de realiteit en de wereld van de leugen. Hoe komt het toch dat deze heerschappen zo leugenachtig en vals geworden zijn ?

Maar dat is Kortrijk.

Manoir ‘Sans Souci’, van wie ?

Als afsluiter voor zijn suksvolle Villa organiseert Marcel Vanthilt zondag 29 augustus een fietstocht langsheen de landerijen, manoirs, burchten en kastelen van de Kortrijkse multimiljardairs. De allerrijksten.

Start aan de Villa.

De stoet der armoedzaaiers zet zich klokslag 3 p.m. in beweging aangevoerd door Marcel in zijn Marcelleke. Aan de deelnemers wordt gevraagd zich in een Marcelleke te verkleden. Tine Van Rompuy en Freddy Vermoere komen ook. Sherlock Kris Vanhee is niet in het bezit van een tweewieler.

Op het programma :

- De eerste halte is de woonplaats van Philippe Vlerick van UCO en KBC aan de Ronsevaalstraat in Bellegem. Met zijn spaarzwijntje van amper 90 miljoen dukaten verre van de rijkste Kortrijkzaan maar wel de machtigste en invloedrijkste, (zie de opzienbarende onthullingen van onderzoeksjournalistieker Sherlock Kris Vanhee over de vier oktoberzaak). In 2008 ontving Philippe de titel van Jonkheer (een klein adellijk begin maar alle begin is moeilijk). Daarna sloot hij zijn UCO fabrieken in Gent en Brugge en trok ermee naar Turkije. Zette aldus honderden loonslaven op straat. Een lange grintweg scheidt ons van het imposante gebouw, dat we zelfs met de beste wil van de wereld niet in het vizier kunnen krijgen. De toon is gezet. Wie geld met hopen heeft, woont het liefst zo diskreet mogelijk. Ver weg van de onbescheiden blikken van de basse classe. De lange toegangsweg leidt naar een versterkte burcht met ophaalbrug en vier wachttorens. Ten tijde van de vzw Habbekrats affaire (omkoopzaak van vier oktober 2005 met de onvermijdelijke Tsjefaan De Clerck als spin in het web) was Philippe eventjes een gebroken man. Maar hij heeft zich herpakt dankzij zijn beste kameraad Tsjefaan die als minister van Justitie de zaak deskundig in de doofpot deed belanden. Als prijs voor de vrijheid is deze ex-manager van het jaar 2006 nu gedoemd om voortaan een ascetisch kluizenaarsleven te leiden in boetedoening en gebed. Aan de oprijlaan staat een waarschuwend plakkaatje, niet met afbeeldingen van bloeddorstige rottweilers, maar met een tekstje dat niets aan de verbeelding overlaat : “Armed response”.

-Tweede in de rij is Filip Balcaen, gerenommeerd man van zaken. Filip verkocht in 2004 zijn textielgroep Balta uit Sint-Baafs-Vijve aan het Londense investeringsbedrijf Doughty Hanson & Co voor de ronde som van 600 miljoen knoerten. Hij ruilde zijn stulp in Waregem voor het fabelachtig kasteel van Spiere. Aan het IJzeren Bareel, links de Jacquetbosstraat. De oprijlaan alleen al beslaat de helft van het dorp. Daarenboven is Balcaen getrouwd met de dochter van een nog grotere miljardair. Ze hebben drie kids. Balcaen is de vleesgeworden diskretie en hij houdt zich voornamelijk bezig met zijn familie, met golfen in Knokke-Le-Zoute en met zijn persoonlijke hofhouding. Als bijberoep en bijkomend tijdsverdrijf doet Filip nog IVC, de in Avelgem gevestigde vinylfabriek. Drinkgeld.

-Als derde volgt Christian Dumolin, een geval hors catégorie. Zakenman pur sang, enig in zijn genre in Kortrijk. Christian legde een ongezien parcours af van baksteenboer (Koramic) tot mega financier in de Koramic Investment Group. Het inventariseren van zijn betaalde mandaten alsmede de bijgaande jaarlijkse dividenden, tantièmes, intresten, zit-,steek-en andere penningen en salarissen in multinationals, organisaties en maatschappijen in binnen-buitenland zou weken in beslag nemen maar een ruwe schatting komt op zo’n 275 postjes. Christian ziet overal opportuniteiten waar domoren ze niet zien. Al verloor hij een ferme zak duiten aan de boezemvrienden, de cosa nostra ‘Jo en Pol’ van de Lernout & Hauspie megaoplichterij. Men zegt wel honderd miljoen, een peulschil voor deze Cresus. Het netwerk van Dumolin is legendarisch tot in de allerhoogste politiek en het Koningshuis. Ons kent ons. Appenzeller bankrekeningen. Gstaad. Monaco. Andorra. Liechtenstein. Ibiza. Bora Bora. De Salomons eilanden. Honolulu. Mauritius. Kaapverdië. De kanaaleilanden. De Comoren. Men kan het zo gek niet bedenken maar Christian is overal thuis. Hij wordt als uiterst charmant en goedlachs omschreven, maar men vergisse zich niet, Christian is berekend, geraffineerd, leep en begiftigd met een sluwe intelligentie, een neus voor zaken en een verraderlijk charisma dat bergen van goud kan verzetten. ‘Everybody knows me, nobody loves me’ is zijn lijfspreuk, een waarheid als een koe en daar is hij fier op. Christian huist met zijn omvangrijke hofhouding van hofmeiers, stalknechten, lijfwachten, kamermeisjes, schildwachten, gezelschapsdames en zijn verzameling pistolen, oude munten, kalashnikovs en rottweilers aan de Beerbosstraat in Sint-Denijs. Zijn landgoed is alleen vanuit de lucht te bespieden maar het is zo onmetelijk groot dat een helikopter rondvlucht onbetaalbaar wordt.

-Guy Van den Broecke is de vierde attraktie. De familie Van den Broeke is al 4 generaties lang expert op het vlak van alles wat met patatten te maken heeft. De patattenkwekers vergaan van armoede maar dat is niet het geval met Van den Broecke die van  patattenpuree, versgekoelde frieten, allumetten en voorgebakken krielpatatten zijn levenswerk gemaakt heeft. Als bescheiden euromiljonair en eigenaar van de Lutosagroep koos Van den Broecke evenwel voor een villaatje met menselijke proporties aan de Leonard Vandorpestraat in Kortrijk. Doodgewoon tussen de Kortrijkse would-be miljonairs. Niets om zich aan te ergeren.

-Ook Paul Thermote eigenaar van heftruckbedrijf TVH woont in een villa met ethisch aanvaardbare proporties, vlak naast zijn Gullegemse vestiging. Weliswaar goed verstopt en met camera’s en deurwachters beveiligd. Thermote kan zich verzoenen met het feit dat hij (nog) niet tot het puikje van de topmiljardairs behoort, reden waarom hij niet zomaar zonder slag of stoot in alle serviceklubs welkom is. Dat maakt Paul toch een beetje sympathiek voor de gewone man.

-Daarna belanden we in Bavikhove of all places bij het landgoed van Ivan Sabbe. Aan de landelijke kant van het dorp, aan de Tweede Doorsnijdstraat. Rustig en diskreet. Een eindeloos lange oprijlaan met een poort, hoog traliewerk, pinnekesdraad van Bekaert en het krioelt er van de camera’s. Met onze verrekijker kunnen we de afmetingen van de gebouwen en de landerijen nauwelijks schatten. Met het rood fluorescerend plakkaatje ‘Armed response’ wil Sabbe niets aan het toeval overlaten. Ivan heeft met zijn uitbundige afscheidspremie van Lidl slim geïnvesteerd en goed geboerd in vastgoed en andere lukratieve handeltjes in de Oekraïne en omliggende, daar waar de vlaktaks van 12% voor gladde commerciële palingen met relaties en geld, nog kansen schept om het tot supermiljardair te schoppen. Sabbe zit nu als politieke hobbyist uit te bollen en zich dood te vervelen bij Dedecker. Over Ivan Sabbe laten we nog even zijn goede vriend Peter Mertens van de PVDA aan het woord : “Ivan Sabbe, als onderchef van Lijst Dedecker nota bene, dreigde met een klacht omdat de miljardairsroute zogezegd een toeristische attraktie van zijn doeninge maakte. De imbeciel. De man heeft zijn miljarden bijeen geschraapt met non-konformitische grondspekulatie’s in de Oekraïne en aangelanden. Daar, in het superparadijs van het Jackpotkapitalisme, had deze keizer van de poenpakkers geen last van pottenkijkers en hij verwart nu de Oekraïnse Wild West met Bavikhove en Hulste. En hij wil verbieden dat wij met de velo langs zijn optrekje passeren, weliswaar gewapend met nachtkijkers, koevoeten, voorhamers, hondenvergif en verrekijkers. Sabbe heeft heel Bavikhove gekocht. Het gejammer en de intimidaties van Sabbe brengen geen zoden aan de dijk. De fietsende stoet van armoedzaaiers zal zich niet van zijn stuk laten brengen. Ze nemen zich voor om de landerijen van Sabbe een uur lang te bezetten, met zijn meiden te stoeien, zijn vrouw te knevelen, zijn konijnen te slachten en zijn pitbull in de hemelwaterput te duwen. Daarna willen ze zijn brandkast kraken om er vandoor te gaan met zijn oude en nieuwe liefdesbrieven, een klomp goud en vijf kilo waardeloze Fortisaandelen. Allemaal voor de grap, dat moet kunnen.”

-Er wordt afgesloten met een minuut stilte bij het kasteeldomein van de familie Baudouin Velge-Bekaert. Die van de pinnekesdraad. Het adres blijft voorlopig geheim omdat er gevaar dreigt voor een tiger-kidnapping. Met een spaarvarkentje van om en bij de 1.045 (duizend en vijfenveertig) miljoen dukaten prijkt de familie op de tiende plaats in de hitparade van de rijkste Belgen. Hoger dan Albert Second. In volle financiële crisis groeide het spaarzwijntje nog aan met een slordige 341,9 miljoen. Een prestatie om U tegen te zeggen. Men moet het kunnen en Baudouin kan het. Als dat geen minuut ingetogenheid verdient !

Op de terugweg valt Tine in zwijm. De mond aan mond beademing van Marcel doet wonderen. Er wordt nog afgestapt in de afspanning ’t Zwart Zwijn’ in Kooigem en daarna gaat het in volle vaart terug naar de Grote Markt van Kortrijk waar gewaande burgemeester Lybeer de stoet verwelkomt met de kreet : “Wie ’t kleine niet eejt is ‘t gjote niet weejd.”

Dat is Kortrijk.

De Oude Dekenij en Dell’Anno : de kogel is door de kerk.

‘De Herontdekking’ of de ultieme zinsbegoocheling van het Kortrijks stadsbestuur.

Een gladde horecapaling, ene Alain Vandesande uit de beemden van Izegem is erin geslaagd het domme, blinde en kortzichtige Kortrijks stadsbestuur met mooie praatjes, beloften, het voorspiegelen van een pak duiten en veel siroop aan de baard, om de tuin te leiden.

Le nouveau Dell’Anno est arrivé : het zoveelste megalomaan horecaprojekt dat de grenzen van Kortrijk ver overschrijdt. Het zoveelste blasé cafépersonage dat beweert K-town ‘met een nieuw en gedurfd concept’ op de kaart te gaan zetten. Bijvoorbeeld door op warme (!?) zomeravonden de klandizie te laten uitwaaieren over het dakterras, te laten neervlijen in klubzetels, genietend van exclusieve cocktails, kortgerokte serveuses, Veuve Clicquot en tapas. Daar zal le tout Courtrai naar komen kijken. K, stad van winderige dorpspolitiekers, niet gespeend van kleinburgerlijke eigendunk, snobs, poehamakers en poedeldikke windblazen, ontbloot van geldverbrassende levensgenieters. Ondanks Lode Bogaerts.

Het is de 41 jarige vermeende horecawonderboy Alain Vandesande, een notoire Izegemse praalhans, die ‘Dell’Anno’ overneemt. In zoverre hij tegen eind september de erfpacht en de beloofde waarborg van 100.000 dukaten in de stadskas kan storten. Schepentje en plaatsvervangend burgemeester Filip Santy kraait het uit van zelfvoldaanheid. 100.000 knoerten ! Maar dat is nog verre van zeker. Eerst moet nog veel water naar de zee. Want Vandesande neemt met daarnaast nog de financiering van zijn nieuwe snobzaak ‘Beau M’ op de Grote Markt, wel erg veel hooi op zijn kleine vork. Zot van glorie geworden horecasnoevers genre Vandesande zijn de wereld nog niet uit. Of waant Alain zich Cresus of een goed mens die beschermd wordt door de geldgoden ? Het is duidelijk, de goedgelovige kwibus Santy heeft geen kaas gegeten van het reilen en zeilen in de onderwereld van de horeca. De schijnwereld van glitter, drank en zinnelijke vrouwen. Hoe bête, geborneerd en goedgelovig kan een schepentje zijn ? Ach Santy, de vleesgeworden onnozelheid.

De opschepperige dandy Vandesande, krankjorum geworden van zelfoverschatting, zit al 25 jaar in de caféstiel en ‘Dell’Anno’ is de 15^de zieltogende of failliete horecazaak die hij uit het moeras trekt, kwaakt hij arrogant in het rond. Alain keerde terug van een wandelingetje langsheen het beruchte danscafé ‘De Barocage’ te Wingene waar hij furore maakte en Wingene op de kaart zette - ze spreken daar nu nog over hem en hoe, o wee – vooraleer hij zich stortte op twee opgekalefaterde tenten voor toeristische veel-te-velen die verdwalen langs de Chaussée d’Amour naar Brugge: de zogenaamde café-bistro-lounge-restaurant-dancing-tearoom ‘Bina Canar’, Bruggestraat, 337 Ingelmunster die in oktober zijn 5^de verjaardag viert en 300 m verderop de zogenaamde praat-en eetcafé met tearoom, groot terras en speeltuin ‘De Gekruide Verbeelding’, ‘specialiteit, ribbetjes, kip aan ’t spit, fondue’, Bruggesteenweg, 36, Meulebeke, sinds 3 jaar. ‘De Gekruide Verbeelding’ is een vergane glorie, de beruchte café-dancing ‘Pisa’ (met Pisa-torentje) uit de zestiger jaren toen achter de toog de geperverteerde dochters Agnes en Nathalie met een onstelpbare honger naar de ondeugd aan de macht waren en zich achter de tapkranen niet konden beheersen, hun minirokken schaamteloos omhoog trokken, met de mannelijke klandizie meedronken en-dansten, ‘oh, ja, zalig’ kreunden en tijdens witte nachten de hoofden op hol brachten met slows, tango’s, twist en rock ’n roll en de Wurlitzer Presley, Cliff Richard, Billy Haley, The Blue Diamonds, Billy Holliday, The Platters, Françoise Hardy, The Mills Brothers, Claude François, Johnny Hallyday, Alain Barrière, Gainsbourg, Christophe, The Everly Brothers, Jacques Dutronc, Soeur Sourire, Adamo, Hervé Villard, Dalida en alle hits uit de sixties lieten braken. Dat was een tijd !

(Wij waren er vrijdagnamiddag laatstleden getuige van dat er geen kat te bespeuren viel, laat staan een verdwaalde toerist, het was er kil en somber, de serveuses waren kortgerokt en dienstwillig.)

Het leven, een feest.

Alain Vandesande omschrijft zichzelf als volgt : “van het mannelijk geslacht zijnde ben ik  een onverbiddelijke heteroseksuele vrijgezel, mijn liefdesstatus is ‘single’. Ik ben geïntereseerd in Tine Van den Brande en andere gebronzeerde meeneemvrouwen en verder ben ik op zoek naar vriendschap, zakelijke kontakten en een ‘relatie’. Mijn hobby’s zijn katten en honden, kweken van koi’s, uitgaan, one-night stands met mijn serveuses, tapdansen, potten bakken, schlagermuziek van Frans Bauer, humor en leute maken. Stuk voor stuk interesses en hobby’s die een mislukking in de weg staan. Ik ben optimist tot in de kist en geniet van het leven. Humor en leute maken vind ik heel belangrijk; lekker gaan eten of een mooi wijf versieren kan me ook boeien; als ik in een liefdesrelatie of een one-night-stand stap dan moet dat gevoel er zijn van twee handen op één buik die de ganse wereld aankunnen en eerlijk zijn als het op geldgebied aankomt want er zijn er die dat jammer genoeg niet doen en dat heb ik nog maar laatst ondervonden. Lieven Lybeer, die ik een schertsburgemeester noem, wou me eerst financieel uitwringen als een dweil maar gelukkig stak zijn plaatsvervanger Filip Santy daar een stokje voor. Filip was heel redelijk en liet zich gemakkelijk met een kluitje in het riet sturen. Ook curator Herman Willaert weet klepel van het persoonlijk geldgewin hangen. “First things first”, zei Herman. Eigen zakken eerst. Wie kan hem ongelijk geven?”

De lovende kommentaren van Vandesande klinken Santy en Willaert als muziek in de oren.

Een personage met zulke interesses en hobby’s, dat moet op de klippen lopen. Maar er was geen lievemoederen aan. Ondanks de vele waarschuwingen van ervaren horecadeskundologen en van Lode Bogaerts wou plaatsvervangende burgemeester Santy en de rest van het stadsbestuur van geen liefde weten. Peter Deprez van het Kortrijks Koffiehuis werd kort en krachtig de deur gewezen. Het argeloze en dwaze stadsbestuur met Santy op kop koos voor het kortzichtig geldgewin en liet zich vangen aan de mooie praatjes van blaaskaak Vandesande, een slinkse horecawindbuil. De zoveelste zelfingenomen en bombastische opsnijder die zich vergaloppeert, roekeloos tekeer gaat en te veel hooi op zijn vork neemt, overmoedig wordt, het geld verbrast en finaal aan grootheidswaan ten onder gaat. De eerste jaren wordt goed geboerd maar schijn bedriegt in het verraderlijke horecamoeras. De exuberante train de vie verblindt en beetje bij beetje, wanneer de hype en de euforie over is en de vrienden van weleer verdwenen, stapelen de problemen zich op : amoureuze, vriendschappelijke en zakelijke relatie’s lopen op de klippen, drankzucht en roofzuchtige vrouwen slaan toe, de zaak wordt verwaarloosd, de klandizie gaat achteruit, de inkomsten dalen, het personeel loopt weg of steelt als de raven, de schulden stapelen zich op, de btw en de rsz kloppen aan de deur, de bank draait de geldkraan dicht, leveranciers haken af, deurwaarders verschijnen en finaal stort de hele reutemeteut in mekaar, failliet. De uitbater verhangt zich, springt in de vaart of verdwijnt met de kas en de noorderzon. De eigenaars van de huurpanden zijn de klos en geldzuchtige advokaten en curatoren slaan onmeedogend toe. Dat ook de curator Herman Willaert zich liet vangen aan de vleiende praatjes van Vandesande kan niet verbazen want curatoren denken maar aan één ding.

Schepen Filip Santy kan zijn geluk niet op en geraakte in een roes vanaf de eerste ontmoeting met Alain Vandesande, het veelbesproken horecawonder uit Izegem.

Santy kraait het uit : “ Als stad moesten wij geen selektie maken. Curator Willaert deed dat voor ons. En we hebben geen bezwaar tegen Willaert zijn keuze. Ik vermoed dat hij de weg van financieel eigenbelang gekozen heeft, de weg van de logika dus en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Hadden we het zelf gedaan dan hadden we wellicht domweg voor die onnozele koffieboer Deprez gekozen met zijn belachelijk koffiemuseum, zijn koffiehuis, zijn proeverijen, zijn workshops, zijn lezingen, zijn koffiekultuur en zijn gedroogde brandnetels. Daarentegen deed Vandesande aan alle voorwaarden. Wij gaan voor de duiten en de leute, niet voor het dorre en schraperige museumgedoe van de uitgebluste Deprez. Alhoewel we Vandesande nog niet door en door kennen, lijkt het ons een interessant projekt dat de horecagrenzen van onze stad ver verlegt. Daarenboven was Deprez met zijn Kortrijks Koffiehuis niet zo zot als Vandesande om de zware erfpacht en de schulden van Claudio over te nemen en een waarborg van 100.000 dukaten neer te tellen. Daarom geven we als stad de voorkeur aan Alain, wellicht niet het meest betrouwbare horecasujet dat losloopt en een pochhans eerste klasse dat wel, maar op aanraden van Willaert gingen we tenslotte overstag en vielen we voor Vandesande zijn belofte van zijn nooit gezien projekt, voor het grote geld en voor zijn gedurfde overname van alle nog niet opgeloste konflikten tussen de Claudio en de stad Kortrijk.”

Peter

Koffiebrander Peter Deprez (Viva Sara) van het Kortrijks Koffiehuis (opgericht in 1987 in de Leiestraat) is de pineut van het verhaal. Hij voelt zich belazerd door het schepencollege en werd door schepentje Santy een mes in de rug gestoken. Deprez is niet zomaar een koffieboer. Hij werd als koffiespecialist in 2006 bekroond als beste espressozetter van het land. In 2008 deed hij al vruchteloos een bod op de Oude Dekenij.

We laten Peter op verhaal komen : “Wij zijn diep ontgoocheld en heel kwaad op Santy en zijn schepencollege dat ons niet te evenaren koffieprojekt niet werd gekozen. In d’ Oude Dekenij zagen we een perfekte lokatie voor een koffieklub met alles erop en eraan, uniek in Vlaanderen en een fantastische meerwaarde voor Kortrijk. We wilden er een frivole koffiebar van maken met relaxruimte en ijskoffie voor verliefden en een darkroom met vacuümpomp, espressopotje en Braziliaanse Robusta voor gelijkgeaarden. Plekken waar mensen van bijzondere koffies konden genieten, maar waar ook ruimte was voor workshops en een heus koffiemuseum. Volgens ons de ideale manier om Kortrijk een extra troef te bezorgen. We zijn dan ook vooral ontgoocheld in de houding van het stadsbestuur. Burgemeester Lybeer benadrukte telkens dat de invulling van d’ Oude Dekenij iets speciaals moest zijn, een meerwaarde voor Kortrijk moest betekenen. Heeft wat er komt met die doortrapte beau parleur Vandesande een meerwaarde ? Nu komt er een zoveelste restaurant – en er zijn er al veel te veel in Kortrijk waar avond na avond geen kat te bespeuren valt en hoeveel staan er diskreet over te nemen - en wordt er gekozen voor kortzichtig en onmiddellijk geldgewin en wordt de zoveelste gladde horecapaljas op basis van mooie praatjes losgelaten op het mooiste pand van de stad. Het stadsbestuur heeft een unieke kans gemist om Kortrijk een extra profiel te geven. Vijf minuten politieke moed om een andere visie door te drukken, zat er blijkbaar niet in. Hoe dom en blind kan een stadsbestuur zijn. Kijk, we willen ons niet als beroepsmopperaars opstellen, chagrijnig doen of azijn blijven pissen en ons in allerlei bochten wringen om aan te tonen dat het stadsbestuur in nooit geziene barbarij vervallen is. We willen zeker niet blijven natrappen. We willen ons korrekte verliezers tonen en houden het daarbij. We wensen meneerke Vandesande alle sukses toe maar we blijven sceptisch over zijn slaagkansen. Want hij is van Izegem en dit is Kortrijk.” Aldus de zwaar teleurgestelde Peter Deprez in zijn ontluisterend betoog.

Op het Sint-Maartenskerkhof huist nog een andere naïeveling die meent dat met de komst van windmaker Vandesande zijn ‘Café Rouge’ betere tijden tegemoet gaat. Het is Joost Raspoet. Maar Joostje dwaalt. De Kortrijkse horeca gaat ten onder aan dodelijke konkurrentie, aan een tsunami van would-be gastronomische eettenten, bistro’s, eetkaffee’s, snackbars, frietkoten, donner kebabs, pittabars, sandwichhuizen, meeneemchinezen, brasserieën en tutti quanti. Wie gaat dat allemaal blijven opeten ? Voor Joostje was de komst van koffieboer Deprez een schot in de roos geweest. Maar Raspoetje is teveel afhankelijk van de goodwill van het Kortrijks stadsbestuur om de stadsbestuurders tegen te spreken en om de keuze van de stad voor Vandesande af te branden. Verre van moedig.

“Van de verhoopte publiekstrekker van formaat om Kortrijk op de kaart te zetten is geen sprake meer, veeleer van een deprimerende plek in het stadsleven”, schrijft Marc Lemaitre op zijn onvolprezen weblog Kortrijklinksbekeken. De magistrale analyse van een ware Kortrijk-kenner.

Het is godgeklaagd dat het Kortrijks stadsbestuur zich heeft laten ringeloren door een gebronzeerde snelle en blitse Ibiza-boy en de radikale dekonstruktie van de Kortrijkse waarden met open ogen toestaat. Het loopt rampzalig af, het leidt regelrecht naar het zoveelste horecafiasco in Kortrijk. Tegen dan zal de gehaaide horecaparvenu Vandesande al lang met de kluiten en de noorderzon vertrokken zijn. Naar Ibiza.

Alain Vandesande, symbool van horecalichtzinnigheid, de karikaturale kroegbaas die zich als zwaarwichtige doktoor van de Kortrijkse uitgaandersbeschaving en eetkultuur onaantastbaar waant zonder ook maar een zweem van belachelijkheid op zich te laden.

Zo gaat dat te Kortrijk waar malloten en kleinsteedse kwasten aan de macht zijn, waar de intelligentie en het gezond verstand het stadsbestuur achterna zitten maar het stadsbestuur is sneller.

Dat is Kortrijk, navel van de beschaving.

‘Kortrijk Congé’ is de naam van een nachtelijk ‘festival’ op maat van de Kortrijkse klerelijers. Dit ‘volksfeest’ is een uitvinding van Buda Kunstencentrum met als opperchef de eminente kulturalische nitwit Franky Devos. Dit jaar georganiseerd op Buda Beach, het naaktstrand in spe onder de Swaffelbrug.

Franky doet het weer. Dit jaar onder het motto van de ‘antiverzuring’, een groteske dooddoener die goed klinkt in tijden van ‘verrechtsing’ en ‘muf konservatisme’. De bewoners van het Albertpark en de Ijzerkaai die, wegens de Leiewerken, nog altijd met hun voeten in het water staan, zijn nu in grote woede ontstoken. Provokatie.

Op een info-avond  met de bewoners lachte de hautaine Devos alle bezwaren weg. “We willen niemand schofferen maar er is een grens aan alles. Ik ben jullie leider. Doe wat ik beveel. Stop het zagen en het klagen. Samen maken wij de toekomst van onze stad. Ik heb alleen maar goede bedoelingen. Een jaar lang hebben wij met ons team van zo’n twintig gesubsidieerde en hoog gekwalificeerde Kunstencentrum-medewerkers gezwoegd en geschaafd aan de tot standkoming van een artistiek-filosofisch-maatschappelijk aanvaardbaar festivalprogramma voor Kortrijk Congé, een grandioos fête champêtre op maat van de doodgewone Kortrijkzaan. Nu Kortrijk eindelijk bezig is met weer vooruit te komen en het wordt bijgestaan door interdisciplinairen en door artistieke topadviseurs, connaisseurs en organisatie-deskundologen mogen we het groeiende ‘wij-gevoel’ niet veronachtzamen maar samen aan één zeel trekken om het conceptuele proceskarakter van Kortrijk Congé niet te onderbreken. Op weg naar een nieuw en groots Kortrijk met een herboren grandeur mogen we niet, omwille van het destruktief negativisme van enkele gekken en van een handvol onverbeterlijke kritikasters en azijnpissers, in de modder blijven ploeteren. Ik geef toe, er zal wat overlast zijn tijdens ons nachtelijk festival, maar men krijgt er ook veel voor terug. Het enige wat we écht willen, is Kortrijk voor de 5^de keer een volksfeest voor de proletarische massa bezorgen. Meer moet dat niet zijn, maar ook niets minder.”

De tirade van Franky volstond evenwel niet. De krapuleuze opstandelingen Bob Stijns, Guy De Geest en vooral de afgezette nachtburgemeester Geert Vandepitte koelden hun kolère door Devos met rotte tomaten te bekogelen en hem voor arrogante zak, teringlijder, kloothummel, hovaardige ploert en vuile fascist uit te kafferen.  “Dit is geen kado voor de Kortrijkse Jannen met de Pet’, aldus Stijns. “Toch niet voor wie er woont. U gaat voorbij aan het feit dat de bewoners hier al 13 jaar in de modder, het rioolwater en het stof leven en dat dit voor veel hinder zorgde, tot zelfmoorden en echtbreuken leidde en onherstelbare schade veroorzaakt heeft aan onze woningen die we nooit zullen vergoed krijgen. En Tsjefaan De Clerck is mede schuldig en hij stak zijn hypokriete kop in ’t zand, de schurk. En nu dit heilloos evenement van Kortrijk Congé. Wij zullen u weten te vinden Franky, rotzak!”

Oeverbewoners Hilde Defoort en Griet Engels daarentegen zweren samen met Devos. Ze vinden het allemaal heel prettig, Kortrijk Congé. En ze beloven bij warm weer samen met Buda-kulturaliste en scharrel van Franky, de genaamde Barbara Raes, de eerste nachtelijke naaktlopers van Buda Beach en Kortrijk Congé te worden. Er zal veel volk komen kijken.

Marijke Dejaeghere, die aan de Damkaai woont, ging nog een stap verder en noemde zich gedegouteerd door wat ze te horen kreeg van de oproerkraaiers Stijns, Vendepitte en Cie.

“Ik ben verbijsterd”, zei ze rood van opwinding “en als protest zal ik om klokslag middernacht mijn onderbroek afsteken en op de dorpel van Geert Vandepitte een stinkende warme hoop draaien. Een symbolische aktie om mijn woede te koelen, liever dan in ’t geniep achter het monument van Leopold drie te paard, een minderjarig knaapje tot de lichamelijke liefde te verleiden.”

‘Kortrijk Congé’ heeft daar niks mee te maken.

Er is eindelijk een akkoord tussen gewaande burgemeester Lybeer en de grootste motorenparade van de Vlaanderens ‘Vlastreffen’, dit jaar op 29 augustus. Organisator, de genaamde André Vandenbroucke, de grootste ijdeltuit van Kortrijk, gooide het vrijdag laatstleden op een akkoordje met Lieven Lybeer. Villa Vanthilt moet de Grote Markt niet afstaan aan het verpestend geraas van Vandenbroucke en zijn grauwe motorenbende. Vierduizend ! Vlaanderens hoogfeest van het motocanaille. Elk jaar opnieuw in Kortrijk. Dankzij Vandenbroucke die het niet eens aandurft een Solex te bestijgen. Ook dit jaar zal het puikje van het motorenschorem Kortrijk innemen samen met de onvermijdelijke ‘eregasten’ nietsnutter Laurent de Belgique en de wierookvatdrager père Gilbert. En elk jaar opnieuw geraakt Vandenbroucke, die er alles voor over heeft om in het gevlij te komen van de Kortrijkse machtskliek, in opperste extase bij het toewerpen van kushandjes naar de voorbijtrekkende stoet van Vlaanderens brulapen op huilende motoren en ejaculeert hij het podium der hoogwaardigheidsbekleders onder bij de aanbidding van Laurent en Père.

“De stad is ejvan ovejtuigd dat dit compjomis zal zojgen vooj een heejlijk spektakel op 29 augustus en Tine heeft in de K-Jambla twee kamejs met escojten tej beschikking gesteld van Pèje en Laujent. Ik heb met de Majcel een keitoffe deal gesloten en ik mag een week lang optjeden in zijn boksautootjes. Ej kwam geen enveloppe ondej tafel aan te pas want dit is hiej ‘Mijn Jestaujant’ niet. En de Majcel is een toffe pee.” Zei een overmoedige Lybeer die nog bevestigde dat zijn burgemeestersrijk zo goed als uit is want daar komt Tsjefaan weer ! Heel nadrukkelijk voegde Lieven er off the record nog aan toe : “Tsjefaan vejlaat noodgedwongen Justitie. Uit goede bjon van Shejlock Kjis Vanhee vejnam ik dat Tsjefaans pajlementaije onschendbaajheid zal opgeheven wojden. Een niet bevjiende pjokujeuj uit Kojtjijkse vjijmetselaajskjingen zou zijn hoofd op de kapblok willen leggen dooj hem onmeedogend vooj de stjafjechtej te sleujen vooj zijn hoofdjol in de bejuchte viejoktobejzaak van vzw Habbekjats, een omkoopaffaije uit 2005 die bijlange nog niet vejaajd is.”

Bij die gevaarlijke uitspraak werd Lybeer verlegen, zo verlegen, dat hij zich zelfs niet bewust was hoe rood van opwinding hij geworden was. En onbedachtzaam ging hij verder : “Maaj is het mijn vejdomde plicht niet om eindelijk de doofpotten van de Clejckies en de Vlejicks open te bjeken voojaleej ik, na mijn tijdelijk bujgemeestejschap, voojgoed in de keldejs van de politieke anonimiteit vejdwijn ?”

Zo gaat dat in Kortrijk.

Kortrijkse blague

Een Brugse kunstenaar, Jan Verhaeghe, moet twee andere kunstenaars duizenden euro’s schadevergoeding betalen omdat hij op een kunstzinnige manier hun werk had bekritiseerd: door het te omspannen met een lint met het opschrift ‘kijkverbod’. Als coördinator van Brugge 2002 vind ik dat godgeklaagd.

Zelfs ik klaagde tijdens de voorbereidende fase van Brugge 2002, de culturele hoofdstad van toen, over het ontstellende gebrek aan kwaliteitsvolle beeldende kunst in de publieke ruimte. Die noemde ik toen ‘zeer wisselvallig van kwaliteit’, een verspilling van dat mooie brons waarmee die beelden gemaakt zijn. Met alle respect voor de makers van de meeste van die beelden, ze lijken eerder op een bijzondere editie van tuinkabouters dan op kunstwerken. Kortom, ze horen niet thuis in de Brugse binnenstad. Daar zou de visitatiecommissie van de Unesco beter eens een uitspraak over doen.De artistieke actie waarmee kunstenaar Jan Verhaeghe dezelfde aanklacht wilde formuleren, viel in bijzonder slechte aarde bij het kunstenaarsechtpaar dat de meeste beelden mocht leveren. Ze sleepten brave Jan voor de rechter en na een lange procedureslag oordeelde de rechter bij het hof van beroep dat het conceptuele werk van Jan een overtreding betekende op het auteursrecht, meer bepaald op het ‘bestemmingsrecht’ van de makers van het beeld (‘De Geliefden’, op de Burg). Jan Verhaeghe mag nu 21.000 dukaten schadevergoeding neerdokken terwijl de beelden nochtans ongeschonden uit de actie kwamen.

De originele makers Depuydt en Canestraro gaan als kunstenaars de onsterfelijkheid van de kunstgeschiedenis niet halen. Hooguit komt deze anekdote als voetnoot in de Brugse geschiedenis terecht.

Jan Verhaeghe verdient dit dure lot niet, integendeel, ook al omdat de man niet tot de kaste van de goed verdienende artiesten behoort. Daarvoor is hij te controversieel en vooral te weinig commercieel. Hij zou wat meer steun mogen krijgen van zijn collega’s en van echte kunstliefhebbers, voor zover ze meer zijn dan beleggers. Als zij een benefit zouden inrichten, zou de opbrengst wel eens groot genoeg kunnen om niet alleen de boete te betalen, maar ook het saldo te investeren in een hoogwaardig kunstwerk in de Brugse publieke ruimte. Dan kan er telkens zo’n middelmatig bronzen ding worden gerecycleerd. Ze zijn al enkele decennia oud ondertussen, en die relatief korte tijd heeft al duidelijk gemaakt dat ze de toets met de kunstcanon niet zullen doorstaan. Hergebruik ze, beste stadsbestuur, voor ze gepikt worden door koper- en bronsdieven die er nog een stuiver aan willen verdienen.

Ik ben trouwens benieuwd wat het kunstenaarsechtpaar met de geïnde schadevergoeding gaat doen.

Eigenlijk is dit is vooral een illustratie van de wereldvreemdheid van sommige hoge heren van de rechterlijke macht. Auteursrecht geschonden? Kom zeg. De kunstgeschiedenis staat vol hergebruikte en gepersifleerde kunst (zelfs de Mona Lisa heeft dit lot al vaak moeten ondergaan, tot meerdere eer en glorie van haar maker). Gelukkig maar, kunst zou anders oeverloos saai zijn.

Bart Caron (Vlaams Parlementslid voor Groen!)

Het is godgeklaagd dat korrupte rechterkes zich bemoeien met wat zich in de artificiële wereld van de (namaak)Kunst afspeelt. Deze onnozele boskabouters van het gerecht zouden zich beter bezig houden met de échte misdadigers die vrij en straffeloos rondlopen. Ruggegraatloze rechterkes laten zich uit domheid voor een zak zilverlingen omkopen en ze belazeren de goegemeente. Wanneer komt daar een einde aan ? Het zal (aftredend) justitieminister Tsjefaan De Clerck niet zijn die de misbruiken en samenzweringen uitroeit want zelf zit hij tot over de oren in een nooit gezien Kortrijks omkoopschandaal dat deskundig in de doofpot werd gestopt. Machteloze Kunstspuwers, Kunstconnaisseurs, Kabouterliefhebbers, Danneels, pastoors en andere kerkse pseudo-kinderlokkers aanpakken, ja dat wel, maar over Clerckies eigen vieroktoberzaak, waarbij door Vlerick-stroman Ignace Gheysens 25000 euro onder tafel werd geboden, daarover wordt te Kortrijk in alle talen gezwegen. De achtenwaardige Kortrijkse onderzoeksjournalistieker Sherlock Kris Vanhee werd ei zo na gebroodroofd door de De Clerck-Vlerick kliek en Sherlock werd voorgoed de mond gesnoerd. Zelfs bij de alwetende en vrijpostige Kortrijkwatcher, die zich opgewerkt heeft van loopjongen tot gevreesde politieke watcher en binnengedrongen is in het sanhedrin van de Kortrijkse power-elite, is er stront aan de knikker. KW zwijgt in alle talen. En Komposteur ‘Per Ongeluk’ kwam jaren te laat om nog toe te treden tot de clan van de Kortrijkse ‘alwetenden’. Helaas is de Komposteur, die zich als anonieme extreemlinkse dwarsligger manifesteert, een hypokriete jabroer van het Kortrijks establishment. In het werkelijk leven eet hij uit de hand van de bende van De Clerck. Na de nine to five job anonieme muilen trekken en dito artikels plegen, men moet het kunnen en na de uren in ’t zwart de zakken vullen, het is niet aan iedereen gegeven. Ook dàt is Kortrijk.

“Ook ik ben fan”, kraait Tsjefaan en we moeten toegeven, hij heeft het geflikt. Kortrijk staat weer op de kaart van de steden waarmee ‘zaakjes’ te doen vallen. De suksesvolle deal van Tsjefaan met de Hollandse geldwolven van Foruminvest (oude jachthaven van Cannes maart 2005) en de lukratieve verkoop van K (tweehonderd miljoen) aan een Duitsche Jodenbende (pak de poen, vijftig miljoen) was een kans die zich ‘once in a lifetime’ voordoet. Sindsdien vertoeven Tsjefaan en Mine samen met de Vlericks (conspiratie vzw Habbekrats) meer dan nodig is in Gstaad en in de Appenzeller bergen. De Kortrijkse power-elite vergaapt er zich aan hun lelijke vrouwen en ravissante bankrekeningen en de onbetwistbare nummer één van de Kortrijkse politiek voelt zich opperbest in zijn rol van complice en spin in het web van alle mogelijke daglichtschuwende Kortrijkse ‘zaakjes’ die met tonnen geld, intimidatie, machinatie’s en omkoping te maken hebben. Vriend en vijand loven de daadkracht van Tsjefaan op deze gebieden en zelfs een beroepskritikaster als Kortrijkwatcher Lavaert noemt Tsjefaan een zegen voor Kortrijk ! Van goedgelovigheid gesproken. Tsjefaan’s gedrevenheid om zijn Appenzeller bankrekeningen te spijzen kent geen grenzen en o wee hij die hem durft dwarsbomen in zijn niet in te tomen zucht naar de drie G’s ! Feit is dat Kortrijk na Tsjefaan nooit meer hetzelfde zal zijn.

Ter illustratie : aangeslagen graffiti-kunstwerken ons toegestuurd door Mike Tattoo. De onmachtige graffiti-artiest werd op last van De Clerck door het Kortrijks gerecht (ons-kent-ons) bij de lurven gevat en achter de tralies gestoken. Intussen krioelt het in de stad van bruine ratten en van halfbruine kriminelen, messentrekkers, roversbenden en Ziehender Gauner die dag en nacht de stad terroriseren met steekpartrijen, gewelddadige inbraken en plunderingen maar nooit door het politiek gemanipuleerd, onbekwaam, ruggegraatloos, tot op het been verdorven en omkoopbaar gerecht lastig gevallen worden. Leve de bruine ratten en de vreemde ‘kansarme’ roversbenden !

Sommigen proberen ons wijs te maken dat dit een kunstwerk is.

Volgens de maker, Louis de Cordier, is deze “buik” in dialoog (aan het klappen) met het gerechtsgebouw, en zegt : ik ben een open huis, iedereen mag bij mij binnenstappen, er is slaapruimte en berging voor uw bagage!

Is dit nu kunstig of onnozel!!! Maak uw keuze.

Maar na diepgaande en moeilijke opzoekingen ben ik de ware identiteit, herkomst en de bedoeling van dit gedrocht te weet gekomen.

Het gaat hier namelijk over de transportmodule “IPSILON” waarin het brein van Professor Gobelijn gevestigd is.

Wie kan profiteren van het brein van Gobelijn is superintelligent, zonder wordt hij superdom. Geconsulteerde werken en bronnen die dit bewijzen zijn terug te vinden bij Jommeke & Filiberke van Jef Nys.

‘Luc du sjausee de Gang de Soetense Meulen’

Luc Vandenbogaerde

‘Buik’ van Kortrijk verwoest !

Ziehender Gauner verwoesten kunstwerk ‘Buik’ voor het gerechtsgebouw.

Ziehender Gauner van het doortrekkerskamp voor vliegende roversbenden aan de Kromme Olm staken vrijdagavond een sculptuur in brand op het voorplein van Gerechtsgebouw II in Kortrijk. Het kunstwerk (!?) is totaal verwoest.

Het ‘artistieke werk’ dat vrijdag door Ziehender Gauner in de fik gestoken werd, bevindt zich op de site van de Kortrijkse rechtbank in de Beheerstraat numero 41. De pompiers die op dat moment toevallig niet met een ingehuurde nymfomane of met christenvrouw Christine Depuydt aan het rotzooien waren kwamen aangestormd maar helaas de ‘Buik’ (zo heet het sculptuur van de artistieke charlatan Louis De Cordier) was al in rook opgegaan.

Toen destijds bij het opmaken van het ontwerp van het nieuwe gerechtshof het kale voorplein moest opgevuld worden, werd door Regie der Gebouwen, Tsjefaan De Clerck en de ontwerpers S. Beel en A. Bossuyt beslist een grote zak dukaten te gooien in de hoek van de ons-kent-ons ‘artistieke’ kameraad Louis De Cordier. Het ‘kunstwerk’ van deze eminente kunstoplichter en poenpakker bleek uiteindelijk perfekt te passen in de dure diezijnfilosofie van Tsjefaan en zijn akolieten. Het moest weer lukken.

‘Buik’ werd op 2juni 2004 onthuld. Het voorplein situeert zich iets boven het niveau van het voetpad en benadrukt de laagdrempelheid en vredelievendheid van het gerechtsgebouw. Dat open en minzaam karakter van het gebouw wordt door de Buik van De Cordier geaccentueerd en elkeen met kalashnikov of houthakkersbijl in aanslag kan in de ‘Buik’ het gebouw binnensluipen.

Louis De Cordier zei er toendertijd het volgende over: “Architecturaal gezien is het een draak van een installatie maar we moeten het zien als een module voor één, maximaal twee personen, met een slaapruimte, een wapen-en cocaïneopslagplaats, een urnineerruimte en een stockage voor de buit.” Daklozen, Ziehender Gauner en kansarmen overnachten er geregeld.

Het nieuwe gerechtsgebouw verliest met de brandstichting nog wat van zijn pluimen. De toegang met gewapende betonplaten is door veelvuldig zoutgebruik uitgekankerd en het gebouw zelf staat al maanden gestut. Een deel van het plafond is naar beneden gevallen. Twee vrederechterkes konden net op tijd opzij springen. Een paar weken geleden werd een vrederechterke die het niet al te nauw nam met de appreciatie van een Marokkaans schijnhuwelijk met een machete van twee meter lang bedreigd.

Volgens goed ingelichte bronnen (Nieuwsblad) werkte de ‘Buik van Kortrijk’, volgens ingewijden een schunnig meesterwerk, zodanig op de zenuwen van de Imam van Attakwa dat hij diskreet kontakt heeft gezocht met de Ziehender Gauner van de Kromme Olm en met twee professionele Albanese huurlingen. In brand steken terwijl de pompiers met een nymfomane aan het vozen waren was de elegantste oplossing. Het leven van de ontwerpers zou voor één keer gespaard worden.

Kortrijk is binnengetreden in het tijdperk van het spektakel. We worden overspoeld door belachelijke afbeeldingen en zogenaamde ‘kunstwerken’. Geld is geen probleem. Gewaande ‘artiesten’, de vrienden van het regime, worden door de machthebbers met geld en eer overladen terwijl ze minachtend neerkijken op de gepluimde ‘veel-te-velen’. Het doet er niet toe dat er een soort boodschap wordt verkondigd die niemand verstaat. ‘Kunstwerken’ worden voorgeschoteld die elke betekenis missen, laat staan dat ze enige poëzie zouden uitstralen.

“Wat kan mij dat schelen”, horen wij Tsjefaan roepen. “Die dure artistieke troep van Cordier, ach ik hou er ook niet van, het is puur volksbedrog. Ordinair amusement en sensaties, dat is wat de volksmassa’s lusten. De gedachte dat intellektuele superioriteit regeert kan naïef of simpel zijn, maar het vermaakt ons, de hogere klase, en dat is genoeg.

Dat is Kortrijk.

Dell’Anno ging op 7 mei failliet, twee weken nadat een notoire horeca-oplichter, de genaamde Xavier Pauwaert uit Knokke-le-Zoute de zaak zogezegd had ‘overgenomen’ (voor 1 symbolische euro) van Claudio Dell’Anno. En twee dagen later de boeken inleverde en met de Noorderzon vertrok, naar het eiland Bora Bora zegt men. Men moet het kunnen.

Curator Herman Willaert krijgt van vermeende burgemeester Lieven Lybeer extra tijd tot 30 juni om een overnemer te vinden voor restaurant Dell’Anno. Volgens Lybeer moest hij tegen 23 mei een voorstel kunnen doen, maar dat is er nog niet. Een voorstel ?!?

Lybeer “Ej zijn meejdeje kandidaat-ovejnemejs maaj de gespjekken zijn nog altijd bezig en dus vejlengen we die tejmijn nu tot 30 juni.”

Ondertussen maakt het stadsbestuur van de gelegenheid gebruik om de Oude Dekenij, het beschermde gebouw waarin Dell’Anno huist, aan een grondige kontrole te onderwerpen. Het is een varkensstal en de zaak staat er kompleet vervallen en half ontmanteld bij. Hele kolonies ratten houden er kermis met de bedorven etensresten en overblijvende voedingswaren. De waarborg van 100.000 dukaten werd nooit betaald en de stad mag als bedrogen eigenaar opdraaien voor de opruimings-en herstellingskosten. Daar staat Lybeer nu in zijn blootje als een gepluimd kieken en de stadskas werd 200.000 euro lichter gemaakt.

Dé vraag is nu : welke naïeveling of steenezel de toeschouwersloze tent zal willen overnemen en voor hoeveel duiten. Wellicht duikt weer een horeca-oplichter op die de curator voor de eerste keer en Lybeer voor de tweede keer te grazen neemt. Maar het zal de curator worst wezen als hij de tent (en de vennootschap?) maar weer kwijtgeraakt aan de meest biedende, al weze het de grootste charlatan. Lybeer, het grootste uilskuiken uit de Kortrijkse geschiedenis, zal wel weer een reden vinden om voor de camera’s te staan springen en juichen en de klunzige bonhomme uit te hangen bij de ondertekening van een nieuwe overeenkomst met een nog grotere oplichter dan de voorganger.

Een ernstige en solvabele horeca-kandiaat zal wel drie keer nadenken vooraleer zich te storten in het financieel wespennest van Dell’Anno en haar warrige en sjoemelende vennootschap, haar duistere konnekties met de VTM-maffiosi en in door sluwe geldwolven van advokaten uitgedokterde bedrieglijke kontrakten met het Kortrijks stadsbestuur, inzonderheid Tsjefaan De Clerck die de gifbeker doorgaf aan de stuntel Lybeer. D’ Oude Dekenij is als luxe-eettent met would-be gastronomie een verloren en uitzichtloze zaak, een groot zeil op een klein schip, zonder toekomstperspektieven en de kans op leefbaarheid en winst is nihil. Het hautaine Kortrijk is veel maten te klein, haar politieke kaste waant zich koning van een metropool, vergelijkt zich met Lille, Gent, Antwerpen, Brussel en New York maar is blind voor de geborneerdheid van haar uitgeschudde snob-klasse die zich het middelpunt der aarde waant. Dell’Anno, als triomf van Kortrijkse pretentie heeft geen toekomst. En met al het zout van de wereld blijft Dell’Anno een smakeloze grap.  

Dat is Kortrijk.

VLD-er tweede klasse Walter Deleu heeft de ‘overlast’ van het Heulse doortrekkersterrein voor reizende dievenbenden (Ziehender Gauner) in kaart gebracht. “En dat is veel erger dan wat de plaatselijke pers en de politieke gezagsdragers daarover durven loslaten.” zegt Deleu. We begrijpen Deleu.

Deleu : “Zes maanden na de opening zijn er alleen nog tegenstanders van het doortrekkersterrein. De dagelijkse ‘uitstapjes’ van de doortrekkers naar de omliggende villaatjes heeft al voor een kleine opstand gezorgd in het gebuurte. De negatieve toon is gefundeerd omdat de problemen zich opstapelen. Dat blijkt uit mijn bevraging bij de omwonenden van het park. De ondervraagden wonen in de kern van Heule Watermolen, een omgeving die eerder al fel in opstand kwam tegen de komst van de doortrekkende roversbenden. Het aftappen van elektriciteit, gas en water bij de buren is een dagdagelijkse bezigheid van het woonwagengeboefte dat totaal geen respekt betuigt voor het Westers eigendomsrecht. Toen ik destijds zo’n twintig alternatieve lokaties voor die Ziehender Gauner voorstelde werd geen een door het stadsbestuur aanvaard. Tja, op elk van de lokaties woonde wel een of andere Kortrijkse politieker…

De grote gangmaker van het doortrekkersterrein en minnaar van de minderjarige Manoesja-dochters ex-schepentje Frans Destoop schoot de hoofdvogel af toen hij vlakaf weigerde een toplokatie in zijn Steertstraat te Aalbeke in overweging te nemen. Franske werd voor zijn ‘inzet’ voor het doortrekkersterrein aan de Kromme Olm door de ‘vzw Vroem’ bedankt met een prijs ‘De Gouden Woonwagen’.”

Deleu raast verder  : “De doortrekkende roversbenden waarover door Destoop en consorten lyrisch wordt gedaan en die eufemistisch met romantische namen worden bedacht zoals Manoesjen, Gitanes, Zigeuners, Gypsies, Roms, Roma enzovoort zijn een doorn in het oog van de omwonende Jannen met de Pet die deze rovende nietsnutten verafschuwen als de pest. Ze stelen als de raven, breken het hele terrein af, schijten de toiletten onder en hun bloedmooie minderjarige dochters gaan lopen met de oversekste getrouwde mannen van stad en streek. Niet te verwonderen dat steden als Roeselare, Ieper en Oostende deze stelende woonwagenbenden verjagen, elk voorstel voor een ‘zigeunerkamp’ afwijzen en met leedvermaak doorverwijzen naar de Kromme Olm op Heule-Watermolen.”

Schepentje Filip Santy weigert de werkelijkheid onder ogen te zien en veegt alle protest van tafel. “Het zogenaamd onveiligheidsgevoel bij de buurtbewoners, pfft daar moet ik eens goed mee lachen, daar veeg ik vierkant mijn derrière aan; de feiten spreken dat gevoel tegen. Er worden hoop en al dagelijks slechts een vijftiental buurtplunderingen en inbraken gemeld en de elektriciteitsaftap blijft op een aanvaardbaar niveau. In een metropool als Kortrijk kunnen we toch niet verlangen dat er nooit ofte nimmer een plundering of inbraak of elektriciteitsaftap gebeurt, toch? We blijven gespaard van brutale roofmoorden en doodslagen, dus wat is dan het probleem ?”

Ook bij het verschijnsel van de rondhangende minderjarige maar vroegrijpe en bloedmooie Manoesja-dochters hebben de meeste buurtbewonende huisvrouwen gemengde gevoelens. “Ze zijn bloedmooi en brengen leven en kleur in de buurt, dat wel, maar bij deze onweerstaanbare verleidingen en sirenenzangen kunnen onze mannen hun zinnen niet beheersen. Met die gebronzeerde speeltjes en prikkelpoppen willen ze hun zinnen blussen. En dat stoort ons mateloos. Waarom dragen die godverdomse zigeunermokkels dan geen boerka ?” Aldus het geweeklaag van tientallen thuiswerkende buurvrouwen.

Schepentje Santy besluit : “Uit ons onderzoek blijkt dat we de bewoners beter moeten informeren over wat er bij de doortrekkende roversbenden gebeurt. Daarom starten we binnenkort met een nieuwsbrief. Later volgt nog een opendeur met de Manoesja’s en hun minderjarige dochters, zodat de opgehitste buurmannen en de brave huismoeders kunnen deelnemen aan nieuwe lokale ervaringen die niet belichaamd worden door de inheemse bewoners maar door de kennismaking met de onafwendbare verleidingen en multikulturele geplogenheden in onze Kortrijkse metropool pur sang.”

Dat is Kortrijk.

Lieselotte Deforce is directeur Cultuur ad interim in Kortrijk, in opvolging van Mieke Vandecandelaere die deze functie ruim een jaar heeft uitgeoefend.

Eigenlijk oefent Deforce de functie al uit sinds de zomer van vorig jaar, maar is dat nooit echt bekendgemaakt. Mieke Vandecandelaere vond zich niet echt in de functie, sukkelde daardoor wat met de gezondheid en werkt nu onder meer weer als programmator in de stadsschouwburg van Kortrijk. (VFB, Het Nieuwsblad 16/4/10)

De direktie kultuur stelde bij monde van schepentje Christientje Depuydt in totaal zestien nieuwe papierverleggers voor.

Hoeveel nutteloze kulturalisten gaan er te Kortrijk nog benoemd worden ? De stad heeft er een heel leger en wat doen al die pretentieuze kulturologische postjespakkers behalve papieren verleggen ? En hoe zit het met poenpakker Wim Vanseveren ?

Kortrijkzaan nieuwe direkteur van de Eurometropool Lille-Courtrai-Tournai

Ene Stef Vande Meulebroecke is door vriendje Tsjefaan De Clerck officieel als zijn opvolger benoemd tot nieuwe direkteur van de Eurometropool.

Proficiat !

Vande Meulebroecke, deze opgeblazen kikker en would-be artistieke connaisseur, een leeghoofd met pretentie van Kortrijk tot Tokyo, was jarenlang voorzitter van vzw Limelight en werd na de episode Limelight tot voorzitter-voor-het-leven van de vzw Buda Kunstencentrum gebombardeerd. Allemaal onder de hoede van peetvader Tsjefaan De Clerck. Naar verluidt zou Vande Meulebroecke in bijberoep ‘bedrijfsleider’ (!) zijn van Domotic Lounge, eveneens in Kortrijk, maar niemand kon dat bevestigen. Stef vertoeft momenteel ergens bij de moffen in Frankfurt en kon zijn benoeming met vreugde uitbazuinen. Eindelijk een voltijdse bezigheid die zijn onooglijke maatschappelijke status een flinke boost geeft. In zijn Limelightjaren keek Stef met afschuw neer op de ‘veel-te-velen’ die niet kunnen vliegen en op de mieren en insecten van de lage kultuur. Stef is altijd een eminente Kunstspuwer van de Hoge Kultuur geweest en met plastieken tuinkabouters, rubberen dildo’s en namaakdiezijn kon hij zich niet inlaten.

Dat een onbeduidend personage als Vande Meulebroecke direkteur wordt van de Eurometropool is veelzeggend. Het toont aan dat ‘Lille-Courtrai-Tournai’ een kompleet nutteloze politiek-administratieve nepstruktuur is die niets om handen heeft en alleen voor zichzelf bestaat en die volgepropt wordt met willige sekretaressen en lukratieve postjes ten gunste van het uitgebreid ons-kent-ons netwerk waarin spin in het web Tsjefaan De Clerck zich een weergaloze en ongenaakbare grootmeester en spelverdeler toont. Kuiperijen en geldwegsmijterijen worden deskundig gekamoufleerd door een onoverzichtelijk leger van paladijnen en hofnarren en dankzij de tentakels van het machtig politiek-zakelijk konglomeraat en het society-netwerk. De onversneden camorra van Godfather De Clerck met de rode Martine Aubry als complice en glijmiddel.

‘Arenden vliegen alleen, eenden vliegen in troepen’ is de lijfspreuk van Vande Meulebroecke. Inderdaad, schreeuwarend Stef vliegt sinds jaar en dag alleen en niemand kan hem volgen.

En let wel : de Eurometropool is een grensoverschrijdende samenwerking die in de Europese Unie als voorbeeld wordt gezien.

Dat is Kortrijk.

Datum en uur van de officiële opening, waarbij alleen het canaille-de-luxe van VIP’s uitgenodigd is (‘VIP-opening’), wordt angstvallig geheim gehouden. Nergens iets over te bespeuren in de folders, de gazetten, de K-zakken voor het gepeupel of op de K-website. Het domme kooplustige klootjesvolk dat de luxetent van de K draaiende zal moeten houden, wordt gepaaid met kortingbonnetjes voor een goedkope Black & Decker of een gedemodeerde jarretellen-set en een gokspel ‘Wie opent K in Kortrijk’. Maar de ‘veel-te-velen’ worden er niet op uitgenodigd. Voor de happy few met een uitnodiging gebeurt het allemaal heel exclusief en rijkelijk overgoten met dure spijs en drank op woensdagavond 10 maart maar we mogen het niet weten en niet zien. De selekte klub van Tsjefaan De Clerck en zijn Cosa Nostra, de plaatselijke politieke diergaarde, het stadsbestuur, de gefortuneerde winkelketenbazen, de Hollandse commerciële struikrovers van Foruminvest (pak de poen, 200 miljoen), de Appenzeller rekeninghouders, Pier-re Yserbyt en zijn dienstknechtjes Peterke Verlinden en Dominique Desmeytere, Bid-loopjongen Maarten Decramer (51.700 dukaten per jaar), Handelsdistrict dwingeland Yvon Vanden Abeele, het Kortrijks journaille, de hele reutemeteut van Kortrijkse snoeshanen, kontlikkers, meelopers en gepluimde kleine handelaren en last but not least de nieuwe manitoe’s van K : de financiële despoten van ‘Union Investment Real Estate’, geldduivels van Moffen die zich het commerciële hart van Kortrijk toegeëigend hebben. Op de VIP-opening zal Tsjefaan De Clerck geflankeerd door Mine en zijn onvermijdelijke aide-de-cuisine, de blinkende Lieven Lybeer, met veel bombarie de uitverkoop van het Kortrijks handelscentrum aan ‘Fritz Den Duitsch’ met een zee van Veuve Clicquot consacreren.

De tombola ‘wie opent K in Kortrijk’ (Nicole & Hugo, de Planckaerts, de Daerden’s, de Pfaffs of Susan Boyle) loopt nog tot deze middag. Veel prijzen zijn te winnen ! De Jannen met de Pet, de koopslaven worden verzocht massaal aan de ‘wedstrijd’ mee te doen maar zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van de VIP-opening alwaar het geparfumeerd gebroed van ‘hoogwaardigheidsbekleders’ en ‘gestelde lichamen’ met hun gevolg van kwispelstaartende discipelen zich tegoed zullen doen aan champagne, kaviaar en meedrinkvrouwen. Alleen de zogenaamde ‘3 winnaars’ (doorgestoken kaart) van de tombola ‘K in Kortrijk’ worden uitgenodigd bij de Vip’s op woensdagavond. Vanaf donderdag mogen de uitgebuite proletarische koopslaven zich ‘en masse’ op de K storten met hun chequeboekjes, hun shoppingbags, hun krijsende kroost en hun aankoopbonnetjes. De koopslaven plezieren met hun eigen slavernij. Het ultieme K in Kortrijk amusement om het plebs te vermaken en te verzoenen met het idee dat ze gelukkig zullen worden. Onder het motto van De Clerck : “Zolang ze zich amuseren en te pletter shoppen in de K, vallen ze ons niet lastig!”

Dit is de ware betekenis van dit hoogfeest van Kortrijks volksvermaak. De mooie praatjes van Tsjefaan De Clerck die de aandacht afleiden van zijn amices en hemzelf die hun zakken vullen, hun Appenzeller bankrekeningen spijzen.

K in Kortrijk, als revolutionair voorbehoedsmiddel tegen de wanhoop van de basse classe.

“Ach, wat kan mij dat schelen?” snatert Tsjefaan, “waarom zouden wij onszelf het plezier ontzeggen van het gadeslaan van de stoet der koopjesslaven. Wie kan ons het misprijzen voor de intellektuele inferioriteit van de K in Kortrijk slaven kwalijk nemen ? Helemaal niemand, het kan onbehoorlijk klinken, maar het vermaakt ons, de penningen stromen met tonnen bij ons binnen, en dat is genoeg.” Mine knipoogt conspirerend naar een arrogante ‘Fritz’. Foruminvest mandarijn Pier-re Yserbyt, de commerçant-filosoof – hij zij geprezen om zijn commercieel goktalent (pak de poen, 200 miljoen) – beperkt zich tot een beetje gegoochel met dure marketeer woorden die de wezenlijke kwesties van K in Kortrijk uit de weg gaan. De mens zou van nature goed zijn, aldus Pier-re, maar hij zwijgt over hoe het komt dat diezelfde mens, die goed is, oorzaak is van zoveel slechtheid als onrecht en ongelijkheid in de verdeling van rijkdom en armoede, leute, smart en betoverende vrouwen.

Laten we het K in Kortrijk entertainment niet langer meer uitstellen, maar het zijn werkelijke draagwijdte toekennen.

Zo gaat dat te Kortrijk, waar ’les Boches’ de plak gaan zwaaien.

K in Kortrijk : ziekelijke zelfoverschatting.

Het virus van de zelfoverschatting slaat weer toe in de would-be metropool Kortrijk. Dat is evenzeer het geval bij Mieke Verhelle, bladvullende ‘columniste’ van het Kortrijks Handelsblad. Mieke, die gesponsord wordt door het stadsbestuur om de cijfers op te kloppen, laat zich schaamteloos manipuleren door de leugenachtige praatjes van Leleu en Lybeer.

We laten Mieke zich eventjes te buitengaan aan megalomane luchtspiegelingen :

“40.000. Dat moet je verdienen. Inderdaad, zoveel bezoekers verwacht men bij de opening van K in Kortrijk. Dat is acht keer het gemiddeld aantal voetbalgeweldenaars op de Veekaa. Een gevaarlijke invasie. Een overrompeling en vier keer zoveel als bij de zinnenprikkelende Ragna Vanhoutte van Fata Morgana op de Grote Markt. Ik heb het eens uitgeteld. 4.000 parkeerplaatsen voor 40.000 kooplustige plebejers. Als haringen in een ton met hun kinderwagens, rugzakken, plastieken handtassen, rolstoelen, boterhamdozen, krukken en verdwaasde blik in propvolle Flamingo lastminute reizen. Uit de verste uithoeken van Moerbeke-Waas, Pervijze en Zuidzande. En 10.000 auto’s voor 4.000 parkeerplaatsen. Ben je nog mee ? Maak ik je zot ? Bon. In de voor- zowel als in de namiddag zullen 1.000, ik zeg wel DUIZEND Opel Vectra’s van de veel-te-velen zien dat de letters ‘VOL’ al die dure borden zullen sieren. En wat dan ? Moeten ze ten einde raad in de Leie rijden ? De veel-te-velen die zich niet, tot wanhoop gedreven, in de Leie storten, zullen ofwel hun kas zitten opvreten ofwel opgelucht hun Vectra linksomkeer laten maken om een novene te gaan doen in het bedevaartsoord van Dadizele. Gevolg : verre van een stoet van 40.000 plebejers voor de K, veel bedrogen commerçanten van het Bid en duizenden uitzinnige bedevaarders in Dadizele. Nadat de bedonderde Kortrijkzanen vier jaar moesten vegeteren in een bouwkrater, staat hen nu de totale leegloop van Kortrijk en de vlucht naar Dadizele te wachten. En daar zal geen enkel parkeersysteem van de het misleidend Traficon, noch Appenzeller penningen, noch de gluiperige praatjes van Lybeer en Leleu, hoe arglistig en doortrapt ook, enige zoden aan de dijk zetten. Dat is namelijk Kortrijk.”

Tot 40.000 bezoekers per dag ?! Dat halen ze zelfs in Wijnegem niet, drie keer zo groot als  K. Als winkelstad is en blijft Kortrijk een muis, maar ze gedraagt zich als een olifant. Het is onvermijdelijk dat de met veel bombarie gepaard gaande opening van K onoverzichtelijke plebejische massa’s op de been zal brengen die zich te pletter vergapen aan de kitsch, de bedrieglijke façade van glamour en glitter en de wassen neus van inferieure kettingwinkels. De eerste maanden zullen volksmassa’s van heinde en verre aanschuiven maar eenmaal de hype voorbij zal zijn zullen de files krimpen, de parkings leeglopen, de stadsbestuurders zwijgen, het opgeklopt enthousiasme uitdoven en zal het over het paard getilde K stilletjes wegdeemsteren tot een proleterig winkelcentrum niets minder maar ook niets meer dan de tientallen banale, grijze en lusteloze winkelcentra die er al te lande zijn.

En wie zich inbeeldt dat kooplustige proleten met ‘bel-of autobusgerinkel’ naar de K zullen trekken gelooft nog in Sinterklaas. Wel zullen er meer Opel Vectra’s het Kortrijks stadsbeeld opleuken.

Dat is Kortrijk.

Het schandaal van de rotonde : Cowboy Henk !

Onderhoud Cowboy Henk kost de stad tonnen euro’s.

Cowboy Henkie, Libel, de diezijn duiventil en de vuilzakken met gedichten van kameraadje Tom Lanoye staan symbool voor de Kortrijkse vriendjespolitiek, de verspilzucht en de onbetaalbare luxe speeltjes van ex-schepentje Philippe Decoene, een notoire sos nota bene ! Om van de fontein van Strebelle nog te zwijgen maar dat was een ingeving van Tsjefaan De Clerck. De legendarische Kortrijkse hoogheidswaanzin !

Het kon destijds niet op bij schepentje Decoene die de dukaten van de Kortrijkzanen schaamteloos door deuren en vensters gooide en surtout zichzelf en zijn artistieke en diezijnvriendjes goed soigneerde.

Dankzij nutteloze en dure diezijnprojekten staat Kortrijk weer op de kaart. Maar Cowboy Henk is nu een onbetaalbaar schandaal geworden. De onderhoudskosten van de cowboy swingen de pan uit. De stad Kortrijk wil daar komaf mee maken. Kortrijk kan en wil de torenhoge onderhoudskosten niet meer betalen. Jaarlijks nieuwe bloemen is niet meer doenbaar en Henkie staat nu te vergaan op een rotonde zover mogelijk buiten de stad. Een schrijnend beeld van verval en wat een reklame voor de nieuwe bezoekers van de K.! Schepentje Bral zit met de gebakken peren. Mag Cowboy Henk een plastieken jasje krijgen? Bral gaat er nog eens 12.000 euro’s tegen gooien voor plastieken diezijnplantjes, ‘een onderhoudsarme bekleding’.  “Hoe eerder hoe liever” krijst Bral “en geen kat, laat staan een mens zal zien dat Henkie vol plastieken plantjes hangt.”
 

“Maar gooi hem dan in godsnaam toch helemaal weg” roept Maarten Seynhaeve. “Met die 12.000 euro’s kunnen we de Kortrijkse Revue en De Spatjes een groot plezier doen.”

“We hebben andere financiële besognes in de stad die prioritair zijn”, weerlegt Bral. “Zo bijvoorbeeld willen we echt inzetten op de Veekaa. Mijn goede vriend Joseph Allijns heeft nog tonnen euro’s nodig om zijn spelers een optrekje en een vriendin in Monaco bezorgen. Cowboy Henk vraagt in verhouding veel te veel werk en geld, we gaan daarmee stoppen. Die Cowboy van cowboy Decoene kan de pot op. Ik stel voor dat Decoene hem in zijn aars steekt” aldus een wild om zich heen brallende Bral na een half dozijn jonge Bokma’s bij Yvetje aan de toog van ’t Vliegend Peird.

Cowboy Henk is een grandioze vondst van Herr Seele waar ze in Oostende en Torhout voor bedankt hebben. Toen dus deze zogezegde artiest Seele enkele jaren geleden geld zocht om aan de Nieuwpoortse steenweg in Oostende zijn vervallen façade te schilderen en zijn inlopend dak te vernieuwen, toen botste hij als bij toeval (in het voorjaar van 2004) in een paaldanstent in de Langestraat op Philippe De Coene, schepentje te Kortrijk. Seele, die niet van gisteren is, zag op slag dat het sujet dat daar beschonken aan de toog hing en luidruchtig pochend met zijn schepenambt een danseuse aan het betasten was, dat deze paaldansamateur geen ordinaire sterveling was maar een verwaand schepentje van de grootstad Kortrijk. Voor Seele hét moment om toe te slaan. “En meneer de schepen”, probeerde Seele, “waarom zou je niet eens de vuile plekjes van je stad opvrolijken. Ik heb daar een mooie uitvinding voor, een beeld dat de eeuwen zal trotseren, een reuze Cowboy Henk, een prachtstuk, niet goedkoop maar echt iets voor je stad en mag ik nu Philippe zeggen ?” Decoene viel van zijn barkruk van verwondering toen hij in de gaten kreeg met welk weergaloos artistiek genie hij hier oog in oog stond. En zo kwam Henkie met de vreemde kuif in de zomer van 2004 op een braakliggende wildernis aan de Spoorweglaan terecht.

Later moest de Cowboy de plaats ruimen, veel omzwervingen doorstaan, niemand wist waarheen ermee, Henkie werd maandenlang verwaarloosd en tenslotte achtergelaten in een vervallen stadsschuur. Veel later kreeg hij plots een plaats zo ver mogelijk uit het zicht van het centrum op de rotonde langs de Oudenaardsesteenweg. Maar de duivel scheen ermee gemoeid want door een bacterie waartegen niets bestand was, werden Henkies plantjes bruin en zwart en dat is nooit meer weggegaan. Dat zijn ze nu nog altijd. Als een reusachtige vogelschrik staat hij daar nu al jaren eenzaam te verkommeren, geen mens laat staan een schepen die er nog naar omkijkt, niemand wil er nog iets over horen. De kosten zijn opgelopen tot astronomische hoogten, bedragen die geen stadsbestuurder durft uit te spreken en inmiddels zit Decoene hoog, droog en financieel veilig in een of ander parlementje. Zijn broodje is gebakken en Kortrijk blijft achter met de financiële gevolgen van zijn grillen. Het aankopen, de uitbundige erelonen voor Seele (inmiddels is zijn dak gerepareerd), de produktie, de Appenzeller-penningen onder tafel, het realiseren, verplaatsen, opbergen en onderhoud kostte de stad al fenomenale bedragen, ingewijden spreken van 700 à 850.000 tot 1 miljoen euro’s en het einde van de ellende is nog niet in zicht. 

Oppositieraadslid Maarten Seynaeve wil de Cowboy die hij hartsgrondig haat al lang niet meer: “Als hij toch niet onderhouden kan worden en staat te stinken, steek hem dan ter plaatse in de fik, voer hem naar de verbrandingsoven of laat hem ontvoeren. Of misschien kunnen we er de Guldensporensculptuur plaatsen, die wat verderop in een hoek bij Bayart is weggemoffeld?”

Vandalisme

Eigenaardig genoeg kostte de frivole diezijn Libel op de vuilnisbelt aan de Bosstraat in Kortrijk indertijd nog veel meer en daar spreekt nu niemand meer over. Hoe komt dat ? Naar het schijnt is de Libel quasi helemaal door vandalisme teloor gegaan. Het zeil is doorkerfd en er ranzige spreuken ontsieren de vleugelwanden. ‘Decoene aan de galg’ en ‘De Clerck is een bospoeper’. Er blijft alleen nog een roestig geraamte over. Gelukkig ziet niemand het want nooit komt daar een mens. Ook dat was een initiatief van ex-schepentje Philippe De Coene net als die andere dure gril de fabuleuze diezijnduiventil (25.000 euro) op het Conservatoriumplein, sindsdien een waar rattenparadijs.

Intertijd stemden de Groenen (Caron !) en de open liberalen tegen de Libel ‘vlinder’, nu zwijgen ze als vermoord. Maar 300.000 euro plus de onvermijdelijke Appenzeller penningen onder tafel is geen klein bedrag voor een stalen diezijnlibel die staat te roesten.

Ondanks het protest van het komiteit ‘Samen Sterk Tegen de Libel’ kwam het projekt er toch. Er is geen kruid gewassen tegen de almacht van duivel-doe-al Tsjefaan De Clerck en de macht van de Appenzeller penningen onder tafel.

Hoeveel mensen naar de afvalberg – de Libel staat eigenlijk op het oude stort van Kortrijk – komen kijken, is niet duidelijk, maar het is daar verre van een volkstoeloop, wel een gedroomde lokatie voor ontsnapte seksuelen, bospoepers en andere Ronald Janssens.

Een ander vernieuwend projekt dat nog in de koelkast zit, zijn de diezijnwegwijzers van schepentje Leleu in de industriezone Kortrijk-Kuurne. De Kortrijkse diezijnellende is nog niet gedaan.

Ingezonden reakties van ‘basic’ Kortrijkzanen :

Wij willen Marie Vinck ipv van Henkie !

Ze zouden beter geld geven aan de Rodenburgs zodat we tijdens de Rodenburgwandeling de borsten van Marie Vinck kunnen bewonderen! Veel mooier dan de hanenkam van Cowboy Henkie!! We betalen er toch al voor!!

David Rogie

Cowboy

Afbreken, die rotzooi trekt op niks gans de spel en kost veel geld erbij weggesmeten geld ja.

Frank Foulon

Vlericks-dag is in de maak. Maakt deel uit van onderhandelingen over tweede reeks.

Kortrijk wil opnieuw investeren in de fiktiereeks ‘De Vlericks’, met als ondertitel ‘Dat is Kortrijk’, die dit najaar een vervolg krijgt van 18 afleveringen op VTM. De stad staat er wel op dat er dan een Vlericks-dag in Kortrijk aan gekoppeld is en bekende akteurs van de partij zijn. Would-be burgemeester Lieven Lybeer wil er weer een paar honderdduizend dukaten tegenaan gooien. De Kortrijkzanen zullen wel nog een keer betalen voor een TV-serie over het beruchte Kortrijks politiek-zakelijk milieu waarin geheime deals, korruptie, machtsmisbruik, omkoperij, willige vrouwen, vriendendiensten, fraude en Appenzeller bankrekeningen schering en inslag zijn.

“We zijn daajovej nu aan het ondejhandelen met commejciële woestelingen van VTM”, bazelt burgemeester Lybeer. “Maaj echt veel details kan ik ej nog niet ovej kwijt. Belangjijk ondejdeel in de diskussie is onze vjaag om een Vlejicks-dag te ojganisejen in Kojtjijk, elk jaaj op 4 oktobej. In maajt of apjil moeten we duidelijkheid kunnen bjengen.”

Geen kijkcijferkanon

Kortrijk investeerde 150.000 euro in de eerste reeks. Het kijkcijferkanon waarop stellig gerekend werd, is ‘De Vlericks’ niet geworden en Lybeer toont zich enigszins ontevreden. “Het is toch godgeklaagd dat Kojtjijk as such nooit in beeld kwam en dat ej zowat ovejal te lande gefilmd wejd behalve in onze stad.”, jeremieert onze would-be burgervader.

Er is tijdens de eerste reeks niets maar dan ook niets terechtgekomen van de wilde plannen die vooraf samen met de VTM-manitoe’s gesmeed werden. Lybeer : “Ikzelf zou bijvoojbeeld samen met Connie in een paaj aflevejingen een kleine bijjol (ik als obej in de St Chjistophe en Connie als wassejette-uitbaatstej) mogen vejvullen maaj ej kwam niets van in huis. Sommigen bewejen dat het aan mijn onvejstaanbaaj taaltje ligt en dat ik mij betej eejst bij een gedegen logopediste zou laten vejwennen en voojts dat Connie een te platte boezem heeft vooj bij Stefaan en Yvette aan de baj van ’t Vliegend Peejd. Dat geloof ik nauwelijks. En die Vlejicks-dag zou ej eigenlijk nu al komen, maaj daaj is nadien niets meej ovej vejnomen. Kontjactueel lag daaj niets ovej vast en dus hebben we ons dooj de VTM-maffia in de zak laten zetten. We wejden schandelijk belazejd.” aldus een diep ontgoochelde Lybeer.

Ook de plannen om de stad toeristisch te gaan promoten aan de hand van de Vlericks zijn nooit ten uitvoer gebracht. Navraag bij de toeristische dienst leert bovendien dat er sinds die uitzendingen nòg minder bezoekers naar Kortrijk komen. Dat Kortrijk in ‘De Vlericks’ gepromoot wordt als de meest korrupte stad van Vlaanderen en dat de weinige bezoekers niet verwijzen naar de fiktiereeks als ze op zoek gaan naar de attrakties van de stad is een doorn in het oog van Lybeer. Met andere woorden, de impact van de reeks is toeristisch gesproken nihil en eerder negatief.

Zelfs een wandeltocht in Kortrijk in het teken van ‘De Vlericks’ bleef achterwege. “Het feit dat de Kortrijkse plaatsen die er in ‘De Vlericks’ toe doen met name restaurant Ripasso op het Bouwcentrum, de ex-Aubergine in de Groeningestraat, het dedectivebureau van Kris Sherlock Vanhee, de oude burelen van de Vlericks op Walle, huisje 10 in het begijnhef, het salon en het kabinet van Tsjefaan De Clerck, het landgoed van Philippe Vlerick in Bellegem, ’t Vliegend Peerd, de burelen van Xavier Marescaux van het Comité van Aankoop op het Bouwcentrum, café de Pollepel in Reninge, kilometers ver uit elkaar liggen maakte dat dit idee niet uitvoerbaar was”, vertelt kommunikatiejongen Tom Delmotte. En zegt Tom : : “En Vlericks advokatenkantoor Monard aan de Doorniksewijk is echt té ver van Vlericks langoed in Bellegem, van het D-hotel in Marke, van De Pollepel in Reninge en van ’t Vliegend Peird bij Yvette en Stefaan (al 25 jaar !) waar de protagonisten hun nuit blanche beleven. Het bevindt zich zelfs kilometers daar vandaan. Moeilijk in een toeristenwandeling onder leiding van Jules Debaere te stoppen.”

Bij VTM was niemand bereikbaar voor kommentaar. Alle hoofdrollen blijven gespeeld worden door dezelfde akteurs behalve de rol van meester-afperser Jansen (Maarten Bosmans) die in de tweede serie zal overgenomen worden door de ervaringsdeskundige Ignace Gheysens. Zijn geloofsbrieven over de vier oktoberzaak bezorgen Ignace nu een lukratieve bijverdienste.

Het hoeft natuurlijk niet dramatisch te eindigen, er zijn altijd leuke escortdames in het diezijn-hotel of ’t Vliegend Peird. De Vlericks en de Clerckies kunnen er al hun erotische fatasmen tot volvoering brengen maar dodelijke angst is troef in het Kortrijks ons-kent-ons zakelijk-politiek high-society milieu want ze hebben geen enkele mogelijkheid om vooraf te weten waar en wanneer het gepeupel over de vieroktoberzaak zal toeslaan.

Op 1 februari schreef Kortrijkwatcher Frans Lavaert, (alias Meneerke Frans), een hartige brief aan koningin Paola en Prinses Claire aangaande het Hoog Koninklijke bezoek van 10 februari aan Het Hoekhuis van vzw Habbekrats.

“Uwe Majesteit Koningin Paola en Uwe Koninklijke Hoogheid Prinses Claire, Gegroet”

(zie op deze blog 1 februari)

Er kwamen een vijftal onbevangen reakties binnen :

The Arkangel, February 11th, 2010

Als u denkt dat Habbekrats zich louter tot rijke tieners ed richt, kom dan eens een bezoekje brengen aan het Hoekhuis in plaats van achter je computer de intellectuele criticus uit te hangen. Je ogen zullen opengaan en je kortzichtige visie zal op zijn minst verbreden! Het is makkelijk om kritiek te uiten en je te focussen op deelaspecten. Maar ik daag u uit om eens een week met onze jongeren aan de slag te gaan en hen zinvolle activiteiten aan te bieden en tergelijkertijd er altijd onvoorwaardelijk voor hen te zijn.

Eens je dit gedaan hebt (ik weet dat de afstand van je computer naar het hoekhuis immens is), dan pas heb je recht om zo slecht over een dergelijk initiatief te praten… Het gras is immers altijd groener aan de overkant!

Tosie, February 12th, 2010

En ik die donderdag dacht het volledige gebouw te hebben gezien?!
Maar toch geen sauna of zwembad gezien hoor.
De kinderen die ik zad waren dan ook zeker niet van De Clerq of Vlerick.
Ik werk zelf in de jeugzorg en wat ik weet en zie is dat Habbekrats zeer goed werk levert en onmisbaar is.
kom idd eens van achter je pc, want aan jou artikels te zien doe je dit waarschijnlijk niet vaak.

Koens, February 12th, 2010

voor Arkangel en tosie:

Jullie laten zich allebei misleiden door randopmerkingen over de werking van de vzw Habbekrats maar de essentie van waar het in dit stukje om gaat staat in de regels: “De fatidieke vraag in het vzw Habbekrats-dossier luidt : Hoe komt het toch dat dit onooglijk vzw-tje de hand boven het hoofd gehouden wordt, ongeziene privilegies en hoge bescherming geniet vanwege Tsjefaan De Clerck en zijn trawanten en jaarlijks de stedelijke jackpot wint? Deze buitensporige bevoordeling roept vragen op”. Misschien kunnen jullie daar wel op antwoorden?

Johan Baert, February 13th, 2010

Het antwoord is misschien even simpel als verrassend. VZW Habbekrats slaagt er na 18 jaar zwoegen en predikken in de woestijn vandaag hier en daar in Vlaanderen in om mensen uit alle sociale klassen te overtuigen om iets voor de jeugd te doen.Als de jongeren in de probleemwijken in Brussel 10 jaar geleden in elke wijk een “Hoekhuis” hadden gehad zouden we ze vandaag niet moeten opsluiten.Een plek in de gevangenis of gesloten instelling kost snel 100.000 euro per jaar. Als er vandaag bedrijven gevonden worden die bereid zijn om privékapitaal te investeren in sociale infrastructuur kan je daar alle mogelijke negatieve commentaren rond weven of bedenken. We hebben met dit negativisme de afgelopen 18 jaar leren leven hoor. Gelukkig hebben we ons er nooit laten door ontmoedigen.Elke euro die ooit door wie dan ook in Habbekrats is geïnvesteerd is altijd integraal naar de werking gegaan. In het belang van ondertussen een paar duizend jongeren die we met veel liefde en hard werken de afgelopen 18 jaar een positief duwtje in de goede richting gaven. Zonder dwang, zonder geweld en ja ook zonder drugs.Dat in Kortrijk “De stichting Thérèse Vlerick” op deze wijze de laatste wil van haar realiseert is bewonderenswaardig we zijn de familie daar namens de jongeren ten zeerste dankbaar voor. Net zoals vandaag in andere steden in vlaanderen anderen gelijkaardige initiatieven nemen en aldus de stedelijke overheden, die geen geld hebben voor een degelijke infrastructuur, bijspringen. Ik ben wel zeer ontgoocheld over wat Meneerke Frans over de jongeren vertelt. Het doet hen opnieuw zoveel onrecht aan. We vechten tegen het beeld dat dergelijke jongeren uit de kansengroepen thuishoren in achterbuurten en vuile schimmige lokaaltjes. We bouwen overal voor hen, met steun vanuit de maatschappij,mooie jeugdhuizen. Die ze nadien met hun eigen handen schilderen, inrichten en onderhouden, hen aldus respect bijbrengend voor dezelfde maatschappelijke waarden waar men hen vaak al te gemakkelijk op afrekende.
Maar zoals de vos in “De Kleine Prins” zegt…”alleen met je hart kan je goed zien,het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar”. Dat is een vaardigheid die ik met deze de schrijver van harte toewens.
Daarnaast en ter informatie: VZW Habbekrats is sinds 2006 door de Vlaamse Gemeenschap erkend als Landelijke Jeugddienst, is actief in 4 Vlaamse provincies en heeft samenwerkingsakkoorden met tal van steden en andere sociale organisaties in Vlaanderen,Wallonïe en Europa.

Met vriendelijke groeten
Johan Baert
Voorzitter VZW Habbekrats

Tosie, February 14th, 2010

aan Koens

dat had ik wel begrepen, maar dat is wat de meeste mensen en jongeren onthouden als zij dit lezen.

waarom ga je niet eens op bezoek of vraag je niet om wat meer uitleg bij de voorzitter of bij de coördinator van Habbekrats. Volgens mij zouden ze niet liever hebben.

Aan iedereen van Habbekrats: Doe vooral zo verder!!! Ze zouden beter kijken hoe jullie het DOEN en er wat van opsteken.

Ik hoop dat er ooit een Habbekrats in de Marollen komt zodat ik daar met mijn jongeren van alles kan komen doen.

Groetjes

Het is duidelijk dat de vzw Habbekrats zwaar onder vuur ligt omwille van de geprivilegieerde behandeling vanwege het stadsbestuur en de daglichtschuwende geldstromen naar deze vzw. Dat de Stichting ‘Thérèse Vlerick’ (oprichters van de vzw Habbekrats met baron Philippe getrouwd met Patricia Bouckaert, schoonzus van Mieke De Clerck ex-echtgenote van Carl Bouckaert. Mieke is de oudste dochter van boer Roger De Clerck groepstichter van de Beaulieu-clan) intiem-familiale konnekties heeft met Tsjefaan De Clerck (eveneens telg uit het veelvermogend De Clerck geslacht met tentakels tot in het Koningshuis) doet de ogen open gaan. Over de intimidatie-en omkoopaffaire van vier oktober 2005 wordt alleen gefluisterd en de protagonisten zwijgen. Kris Vanhee weet er àlles over maar onze Kortrijkse Sherlock werd door Tsjefaan De Clerck met broodroof bedreigd als hij zijn mond durft openen. Het wollig gegoochel met woorden van Tsjefaan misvormt zijn gezicht en verkrampt zijn leven maar dat is een gevolg van zijn christelijke ethiek die de tsjevenhypokrisie hoog in het vaandel draagt. Ambtsmisdrijf, schaamteloosheid, machtsmisbruik, omkoopbaarheid zijn de basisingrediënten van de Kortrijkse raison d’ Etat, méthode Tsjefaan De Clerck. De waarheid en het ‘deugdelijk bestuur’ worden geofferd op het altaar van de persoonlijke belangen. Dat is het Kortrijk van de Clerkies en de Vlericks.

Vandaag zet Tsjefaan De Clerck in een bijlage van De standaard de nieuwe krachtlijnen uiteen van zijn ‘deugdelijk bestuur’. Nooit eerder vertoonde diep-christelijke hypokrisie vanwege een onovertroffen politieke charlatan. Tsjefaan, de vleesgeworden ongeloofwaardigheid die de ondernemerswereld de les gaat lezen over ‘corporate governance’ en ze gaat behoeden voor te hoge vergoedingen. In ruil voor een diskrete jaarlijkse all-in trip naar de sex-paradijzen van Cebu of Manilla onder zijn auspiciën. Met veel dukaten onder tafel voor speciale wensen…

Ministerium für Staatssicherheit (Stasi) strijkt neer te Kortrijk

Kortrijks Klikpunt Diskriminatie luistert, verlinkt, registreert en zoekt oplossingen.BENNY

THUYS

Mag je niet binnen in een bepaald Kortrijks café, bordeel, restaurant, parenclub, de Burning Love, ’t Vliegend Peird, ’t Hoekhuis, Petit Paris (interdit aux Nord Africains), de Attakwa-moskee, de Crisco, Doorniksewijk 49, Parc St Georges, (members only), bij Mike Tattoo (gays only), in de vochtige kamer van Amicitia Fortior of in sauna Kouros uitgerust met sling-en darkroom, spiegelkamer, massagebed, gloryholes, sm-kelder, schandpaal, zonneterras en gezellige retrobar, draai dan kliknummer 1777.

Ben je ervan overtuigd dat je als besneden neger geen kansen krijgt in je zoektocht naar een aromatische scrubmassage of modderbad bij Marijntje Piepers in Cityzen omdat je in een relatie zit met een chassidische Zioniste die een leefloon heeft ? Word je gepest, scheef bekeken of afgetuigd op de dansvloer van de Acanthus, het Ondernemerscentrum of de Gilde omwille van je gespikkelde huidskleur, je Jodenneus, je geslachtsorgaan, je houten been, je pedofiele vader, je moeder die met een of seksueel aanpapt of omdat je verre familie bent van de Vlericks of Boer Clerck ? Dan kan je voortaan terecht bij het Klikpunt Diskriminatie van de stad Kortrijk. Een informantennetwerk dat de gedachtengangen van onwillige Kortrijkzanen in kaart brengt en bestraft.

Ongelijkheid Bestrijden !

De stad Kortrijk wil hiermee duidelijk maken dat ze kordaat komaf maakt met elke vorm van ongelijkheid. Of je nu een aanvoelen hebt van diskriminatie thuis in de slaapkamer of tijdens de afwas, op de werkvloer, tijdens het joggen, het buikdansen, het shoppen in de K of bij valavond bij een romantische wandeling met je amante op de Swaffelbrug, het maakt geen verschil. Ook wie zich ongelijk behandeld voelt in Dell’Anno door Claudio (zonder Gaëlle), aan de Universiteit voor de Derde Leeftijd (UDL), de Volkshogeschool, in het crematorium, de golfclub, het kaartershuisje van ‘t Astridpark, bij een VDAB cursus voor boomchirurg of wie andere sociale voordelen misloopt omwille van zijn bestiale seksuele neigingen kan bij het Kortrijks Klikpunt terecht. Er zullen ook in alle straten en pleinen, in openbare gebouwen en aan de gevels van verdachte huizen camera’s en gesofistikeerde afluisterapparaten geplaatst worden teneinde onze ethische-en gedachtenpolitie (de Kortrijkse Stasi) en ons burgerverklikkersnetwerk van aangevers, verklikkers en rapporteurs snel en efficiënt hun werk te laten doen.

Diskretie verzekerd !

De geheime stedelijke Stasi-medewerkers staan dag en nacht paraat om aan de verklikkers in alle diskretie een luisterend oor te bieden, om samen met jou de zaak tot op het bot uit te benen en tot een radikale oplossing te komen waarbij het racistisch ongedierte van het Kortrijks grondgebied geknuppeld wordt. Je mag er op rekenen dat onze inquisiteurs geen stappen ondernemen zonder eerst met jou diskreet te overleggen. Je hebt inspraak. Daarnaast zullen we vanuit de stad verschillende initiatieven op het getouw zetten om diskriminatie en racisme, fascisme, negationisme, seksisme, Léonardisme, kommunisme, Maoïsme, socialisme, nationalisme, seksualisme, extremisme, integrisme, fundamentalisme, moslamisme met wortel en tak uit te roeien.

Getuige van een ongeoorloofde gedachte ?

Ben je getuige of heb je weet van diskriminatoire of racistische handelingen of ongeoorloofde gedachtengangen in je gezin, bij je lief, je maîtresse, je vrienden en kennissen, je multikulturele buren, in je kaarters-of bridgeclub, in het oudemannenhuis, op je werkvloer, in je stamkroeg, tijdens de Hoogmis, in de biechtstoel, bij de ziekenkas, midden op straat enzovoort, aarzel dan niet om aan te kloppen bij onze geheime medewerkers of bij onze opperinquisiteur Lieven Lybeer van het Klikpunt Diskriminatie. Er bestaan 285 gronden van diskriminatie o.a. ras, seksualiteit, gestalte, gewicht, obesitas-index, ekologische voetafdruk, C02 uitstoot, politieke overtuiging (behalve extreem-rechts) enzoverder. En pas op : al deze diskriminaties kunnen op een indirekte zowel als op een direkte manier gebeuren ! Luister goed af en kijk uit je doppen !

Hoe doe je een verklikking ?

Klikken kan elke werkdag tussen 9 en 12 uur op de benedenverdieping van het historisch stadhuis, Grote Markt 54. In de namiddag maak je best vooraf een afspraak. Wil je liever telefonisch of via e-mail verklikken, dan kan dit via het algemeen kliknummer 1777 of klikpunt@ kortrijk.be. Sinds kort is er ook een verklikkingsformulier beschikbaar op de website van de stad www.kortrijk.be/klikpunt.

Het kan ook nog met de postduif. Het allerbeste is natuurlijk om eventjes op te bellen en een afspraakje te versieren met onze hoofdverklikkingsambtenaar of met de Grootinquisiteur himself Lieven Lybeer. Best de toiletingang via de Leiestraat gebruiken, kwestie van de diskretie. Voor ophefmakende diskriminaties en zeer deviante gedachten kan men het best rechtstreeks onze minister van Justitie Tsjefaan De Clerck aanspreken aan Damkaai numero zeven, na 22 u. Afspreken met Mine.

Wat kan je verwachten van het Stasi Klikpunt Diskriminatie ?

Het Klikpunt behandelt meldingen die betrekking hebben op burgers die zich niet houden aan de onverbiddelijke wetten van de Kortrijkse Stasi. We luisteren naar je overbrievende rapportage en we noteren je desgevallend op onze lijst van spijtoptanten. Er heerst zero-tolerance. De daders worden altijd opgepakt en voor onbepaalde tijd in de raadskelder opgesloten. We blijven de zaak opvolgen tot de laatste steen is bovengehaald. Geen dader ontsnapt aan het alziend oog van Groot-Inquisiteur Lybeer en we richten een Goelag in ter hoogte van de bossen van Bellegem.

“Gelijke kansen vooj alle Kojtjijkzanen, daaj gaan we vooj”, zegt Lybeer.

Er zijn jaarlijks mooie prijzen te winnen voor de topverklikkers.

Spookstemmen op Kortrijkse gemeenteraad

Stadssecretaris Geert Hillaert kwam onlangs tot de vaststelling dat raadsleden die verontschuldigd waren tijdens de gemeenteraad toch hun stem hadden uitgebracht. Het ging om nagenoeg de halve gemeenteraad waarbij de grootste drie partijen betrokken waren: de liberalen van Wout en Quickie, de sossen van Lemaitre en bovenal de tsjeven vanTsjefaan De Clerck.

“Ik deed alsof ik uit de lucht viel en het bizar vond maar eigenlijk weet ik diep van binnen dat deze truken schering en inslag zijn te Kortrijk waar Tsjefaan De Clerck ongegneerd ligt te konkelen met de klassieke grote drie. Ze spelen alle drie onder één hoedje, al mag ik dat niet luidop zeggen maar zo gaat het wel. Hoe denk je anders dat de liberalen in het schepencollege geraakt zijn ? Tsjefaan is een politieke huisjesmelker eerste klasse en Quickie een gewetenloze pokerspeler. En Woutje wacht in de gang. Intussen doet Sherlock Kris Vanhee de beenbreuken en Bartje Caron gelooft het niet.” merkt Hillaert op, “omdat het gevaarlijk kersen eten is met grote heren heb ik nooit overwogen om het parket in te schakelen. Ik vermoed niet dat we in het Kortrijks politieke serail met flauwe plezanten te maken hebben. Ik leg mij neer bij deze Afrikaanse geplogenheden”, fluistert Hillaert.

Gewaande burgemeester Lieven Lybeer gaf de fraktieleiders de opdracht ‘hun’ raadsleden te vragen de stemmingen ‘ernstig’ te nemen.

De stemcomputer van Tsjefaan blijft buiten schot. “Het is onmogelijk dat die faalt”, aldus Hillaert.

Tsjefaan De Clerck is in Kortrijk niet te kloppen.

Over de Kortrijkse bloggerselite

Tussen de ‘meest invloedrijke’ Kortrijkse stadsbloggers springen er drie uit die mekaar voortdurend onmatig liggen te bewieroken, aan te prijzen en kritiekloos op een pied-de-stal te zetten.

Het zijn de drie zwaartillende verlichte geesten Kortrijkwatcher, Kortrijklinksbekeken en de Komposteur.

‘Kortrijkwatcher’ is de doordrammende burgerjournalistieker met een occulte vocabulaire, symbool van de Kortrijkse politieke zwaarwichtigheid, de gewaande dwarsligger Frans Lavaert met de ‘begenadigde pen’ en groot ‘intellekt’ die zich geruisloos opgewerkt heeft tot het puikje van de Kortrijkse ‘powerlist’.

‘Kortrijklinksbekeken’ behoort toe aan de populaire Kortrijkse sos en gemeenteraadslid Marc Lemaitre. Mark is als ambtenaar een zgn. kontaktpersoon van een of andere commissie van het Vlaams parlement, een soort sekretaris en in die funktie een veelschrijver met uitzonderlijk veel tijd en talent. Mark behaalde op gezegende leeftijd nog een Hollands mastersdiploma.

‘Compostmeester, Pär Ongeluck’ is een vermomde stadhuisambtenaar, gepensioneerde schoolmeester, belastingskontroleur, lijnbuschauffeur of mislopen ABVV-er die te laf is om met open vizier zijn ‘waarheid’ in de totentrekkerssmoel van de Kortrijkse politieke diergaarde te slingeren. Om de goegemeente te misleiden doet de Komposteur zich voor als extreme linkse rakker maar de zo goed als nieuwe grasgroene Opel Vectra waarin hij zich af en toe naar het centrum verplaatst, verraadt hem als extreem-rechtse zak en ordinaire neo-kapitalist (“zaterdagnamiddag ben ik nog ‘per ongeluk’ met mijn Vectra het centrum in gereden. Noodgedwongen, want ik voel mij een personage met een missie en als zendeling met een verheven roeping moet en zal ik mijn doel, een aanslag op het Gouden Kalf, bereiken!”). De veinzaard.

De vraag die heel de stad bezighoudt luidt : Wat bezielt deze zogenaamde ‘onversaagde’ bloggers dat ze alle drie konstant de aandrang voelen eieren onder mekaars derrière te leggen en op mekaars schoot te kruipen ? Dat is heel raar.

Ze houden zich tenslotte alleen maar bezig met zich op te sluiten in het bewieroken van mekaars ‘talenten’ en de neiging tot het bevorderen van mekaars geluk en dat vinden ze wel het toppunt voor politieke stadsbloggers met een missie. Ze bedrijven een blogfilosofie als ingewijden voor ingewijden die al dezulken onherroepelijk buiten sluiten die niet het geluk hebben tot hun exclusieve en elitaire bloggerskaste te behoren. Van een uitbundige onwijsheid gesproken…Hun overmatig gebruik van een breedvoerige redeneerstijl versterkt hun saaie zwaarwichtigheid. Ze kunnen hun oeverloze vertogen niet acceptabel maken zonder de lichtvoetigheid, het lachen, de ironie, de spot en de grappenmakerij uit te bannen.

Zo gaat dat in het gesloten pseudo ludiek-politieke Kortrijks bloggerscenakel.

De verwaande kultuurcheffin Machteld de Courtrai werd door het stadsbestuur met behoud van uitbundige wedde weggezuiverd naar een nieuw stadsjobke. Open VLD-ster Machteld werd enkele jaren geleden als direkteur Kultuur met de grote trom binnen gehaald door Tsjefaan De Clerck. Echter, met de onhandelbare Machteld was het genoeg geweest. Ze werkt nu in een nieuw speciaal voor haar geconcipieerd postje : de zogenaamde ‘strategische cel in city-marketing en het conceptuele proceskarakter voor de ontwikkeling en valorisatie van de stationsomgeving en het zoeken naar een filosofisch-maatschappelijk programma dat de Kortrijkse intellektuele woestijn alle ruimte geeft’. Eufemisme voor het bijeenschrijven van nutteloze traktaten en het verleggen van papieren.

In haar plaats komt nu ene Wim Vanseveren. Naar ze zeggen een-naam-als-een-klok die als ‘intendant kultuur’ aangetrokken werd om ‘met een helikopterzicht’ orde op zaken te stellen in de baaierd van de kant noch wal rakende chaos van het Kortrijkse Kunst-en Kultuurwezen. Wim gaat hier een deeltijds jobke doen (een dag of twee per week) voor de bescheiden vergoeding van 100.0000 dukaten per jaar plus btw. Wim : “Als bOb 2.500 per dag mag opstrijken dan is mijn gage zelfs ondermaats.” Zo is dat.

Wim is een rasechte midden-Westvlaming uit de beemden van Tielt. Hij gaat met zijn helikopterzicht vanaf begin januari 2010 aan de slag om een ‘allesomvattende visie’ op te stellen rondom kunst en kultuur in K-town. Eind 2010 komt een eerste rapport. “Ik zal er een paar dagen per week keihard tegenaan gaan. Kortrijk is nu een intellektuele woestijn en een triomf van de pretentie. Reden waarom de uitdaging mij enorm aanspreekt en ik beloof dat ik tegen 2020 Kortrijk weer op de kulturele wereldkaart zal krijgen.” Aldus Wim.

Schepentje van Kultuur (en echtgenote van Jan) Christine Depuydt (die stapelzot is van Wim, bij de persvoorstelling keek ze smachtend in zijn ogen) drukt het als volgt uit : “Wimmeke zal in essentie de grote lijnen uitzetten voor het kultuurbeleid van de stad Kortrijk en haar partners. Dankzij bewustzijnsveranderingen zijn de mensen van Kortrijk er met hun mentaliteiten helemaal klaar voor. Als er iets zou dreigen mis te gaan in die Kortrijkse mentaliteiten, dan staat Wimmeke paraat om professioneel hulp te bieden want hij steekt vol goede bedoelingen. Wim belooft de onbenulligheid van de Kortrijkse kulturele laagvlakte afwisseling te bezorgen met toppunten van NieuwKunst middels de realisatie van een Kunstenfabriek op Buda, uniek in zijn genre. Performances, toonmomenten, gezellige pauzes, chaos als zingeving, operationele pictogrammen, folders, vrije associaties, inleidingen, body language, napraatjes, help files, interdisciplinaire tentoonstellingen, rooktenten, een-op-een voorstellingen, workshops, adviseurs, begeleiders, videoschermen, organisatie-experten en vele andere interessante mensen. Het gezellig geloven in de maakbaarheid van de Kortrijkse kulturele scène en het optillen van de mensen van Kortrijk op een hoger kultureel-artistiek plan. Dat is de finaliteit van de aanwerving van een intendant. En dat is Wim Vanseveren. Hij wordt geen ambtenaar van de stad. Hij moet een helikoptervisie ontwikkelen. Ik zal Wim persoonlijk begeleiden en mijn deurtje staat altijd voor hem open. De opdracht loopt voor onbepaalde tijd. Er is immers geld genoeg want zopas hebben we nog de belastingen naar omhoog getrokken.” Aldus een Christine buiten zinnen.

Wim vindt zijn opdracht haalbaar. “Een aantal faktoren deden me ertoe besluiten mij bij schepentje Christine aan te bieden. Ik kende haar al van facebook, twitter en nachtelijk chatten. Alles mag ze mij vragen, ik zeg wel àlles! En Kortrijk is een beetje thuiskomen, want ik leerde er mijn eerste lief kennen. Een reuzenhap van de stadsbegroting gaat naar kultuur. Er is geld in overvloed in Kortrijk, want zopas hebben ze daar nog de belastingen verhoogd. Zelf zal ik er ook beter van worden. 100.000 dukaten per jaar. Als aanvullende job een smak geld. En ik vroeg niet eens zoveel. Ik kan wel zeggen dat ik vol zit van goede bedoelingen. Mijn oude weerzin tegen de Kortrijkse pretentie heb ik de kop ingedrukt, afkerig kotsen biedt geen perspektief. Misschien kunnen we de middelen efficiënter gebruiken en ze meer zichtbaarheid geven. Ik begon mijn loopbaan als loopjongen in het kultuurcentrum van Tielt. Ik ben opgeklommen via de gepaste relaties, netwerken en lidkaart en de sektor ken ik als mijn broekzak. Ik ben heel blij in Kortrijk iets te kunnen betekenen. De manier van aanpak van de stad is innovatief, kreatief en vol diezijn. De beslissingen die ertoe doen worden genomen in exclusieve vriendschappelijke onderonsjes overgoten met spijs en drank, gechaperonneerd door verrukkelijke hostessen in elitaire sanhedrins aan de Damkaai numero zeven. Dat is Kortrijk en dat zint me wel.”

Als gewezen VRT-kultuurmanitoe is Wim een bezige bij en tegelijk druk doende in diverse jobs. Zaakvoerder van zijn bvba Uitzichten, lector bij het Vlaams Audiovisueel Fonds, voorzitter Locus en voorzitter van theater Malpertuis plus nog een aantal bijverdiensten in de semi-kultuur en als professionele kultuuranimator en adviseurs bij tientallen organisaties en instellingen. Hij kan er gerust een dag per week bijnemen voor het ontwikkelen van een helikopterzicht over de Kultuur in Kortrijk. Tegen 100.000 knoerten per jaar plus btw.

Zo gaat dat te Kortrijk.

Deze week in Knack :  “De toekomst van Kortrijk”.

(dankzij de intieme relatie van Steffie met Roularta-Knack baas Rik Denolf)

24 lange bladzijden over macht, geld, politiek gekonkel, megalomane projekten, politiek-zakelijke vriendenklubs met de alles overheersende clan De Clerck (Stefaan wordt weggepromoveerd als gouverneur en dochter Marie ambieert het burgemeesterschap van Kortrijk !), Felix en Thomas De Clerck in de politiek, de machteloze Quickie, beunhaas Lybeer en verder enkele onverbeterlijke snoeshanen (Tom Delmotte, Mich Decruyenaere, Balthazar, e.a.) die geloven iets in de pap te brokken te hebben in K-town.

‘Het Verdriet van Kortrijk’ brengt hierover binnenkort dolle verhalen en meeslepende diepte-interviews. Kortrijkwatcher belicht de luimige kant van het Kortrijks politiek bestiarium.

Er lopen geruchten over een nakende fusie tussen ‘Het Verdriet van Kortrijk’ en ‘Kortrijkwachter’…of dat Kortrijkwachter, ten gevolge van financiële nood van zijn oprichter, zou verkocht zijn aan ‘Het Verdriet van Kortrijk’. Wie weet want in K-town schijnt niets onmogelijk.

Kortrijk zal de allergrootste hebben.

Lieven Deneckere bvba plaatst zoals elk jaar een grote kerstboom aan de invalsweg Oudenaardsesteenweg. Dit jaar tikte Deneckere diep in de bossen van Neufchâteau de grootste dennenboom ter wereld op de kop. Het gevaarte weegt liefst dertig ton en is 109,5 meter hoog en 23 meter breed. Dit is 8,75 meter hoger dan de Daltons. De boom wordt op zaterdag 28 november 2009 klokslag 18 u rechtgezet op de rotonde aan de Oudenaardsesteenweg onder luid applaus van burgemeester Lybeer en Leiedaldirekteur Karel Debaere (intimus van Secchi). Cowboy Henk moet helaas plaats ruimen en wordt zaterdagavond om 21 uur op de brandstapel gegooid op het Evolis terrein, in de slagschaduw van Averell. Niemand minder dan ex-schepen Philippe De Coene zal het verbrandingsritueel op gang trekken.

“Door de reusachtige grootte van deze boom hebben we een hooggespecialiseerd studiebureau uit Québec (Canada) ingehuurd om de nodige verankeringen, de lengte en dikte van de kabels en de profielen te berekenen”, zegt Frank Deneckere. Het mag iets kosten in Kortrijk.

Vandaag zaterdag wordt de reuze kerstboom versierd met tienduizenden feeërieke spaarlampjes en milieuvriendelijke slingers in alle maten en kleuren. De Kortrijkzanen Leon Dütz en Mama Lou Croene zorgen voor de know how of snow. Alle basisscholen van Kortrijk verlenen hun medewerking en ook twintig Zwarte Pieten plus Karl De Preter en Ragna Vanhoutte van Fata Morgana stellen zich ten dienste om de kerstboom te helpen aankleden. De graaf-en kapwerken zijn vrijdagochtend voor dag en dauw gestart. Zodra de boom was opgebonden, werd hij onder begeleiding van burgemeester en schepenen en geëskorteerd door het hele Kortrijkse politiekorps en onder het zingen van Duitsche Weihnachtslieder naar de rotonde aan de Oudenaardsesteenweg gesleept. De boom werd ter plaatse gebracht met een kraanwagen van 263 ton. Hiervoor werd de Oudenaardsesteenweg een halve dag volledig afgesloten.

Lieven Deneckere begon als oedizer-en voddenmarchand met een steekkaar in 1964, maar is uitgegroeid tot een internationale waarde. Niets is te heet of te zwaar voor deze Kortrijkse allround vodden-en oedizermarchand. “Als enige deskundige installateur van Kerst-en andere bomen in het centrum van de stad Kortrijk, willen wij de kerstsfeer in de stad een duwtje in de rug geven. Wij doen het natuurlijk niet voor niks en burgemeester Lybeer gaf ons carte blanche. Het steekt op geen paar duizenden euro’s, verzekerde Lybeer mij. Voor het eerst plaatsen we een boom die de stoutste verwachtingen overtreft. De allergrootste, allerschoonste en allerduurste kerstboom van de planeet. Een kleine stap voor de mensheid maar een grote stap voor Kortrijk !” Aldus een verrukte Deneckere.

Kortrijk als je droomt, droom groot !

Dubai aan de Leie

Er komt een beeldkwaliteitsplan voor braakliggende percelen langs de Leie in Kortrijk. “We willen geen Dubai aan de Leie, waarbij elke geldruikende spekulant spektakelarchitektuur neerpoot”, zegt schepentje van Stedenbouw en Ruimtelijke Ordening Wout Maddens.

Vandaar het zogenaamde ‘beeldkwaliteitsplan’. Dat zal het uitzicht vastleggen en gaan over de hoogte maar geen Torre van Kortrijk zoals eerder door Stefaan De Clerck gepland was. Geen luxueuze diezijn-wolkenkrabber van 150 meter hoog, de hoogste van Vlaanderen, het oorspronkelijk paradepaardje van het Kortrijks architektenbureau Degezelle-Waegemans-Degezelle.

’Kortrijk, als je droomt, droom groot’ was jarenlang het motto van architekten Didier Degezelle en Veerle Waegemans (dochter van tsjevenpoliticus Marcel). “Wie niet durft te denken en te dromen realiseert uiteindelijk niets”, redeneerden Didier en Veerle. Voor het projekt van de Kortrijkse wolkenkrabber ontleenden beiden expertise aan Adèle, de dochter van Didier Degezelle die als architekte in New York ervaring opdeed bij de realisatie van krabbers die tot in het wolkendek reiken. “En waarom zou de would-be wereldstad Kortrijk onder moeten doen voor New York, Dubai of Shangai ?” aldus Adèle, Veerle en Didier.

Er zouden in de Torre zelfs bezinningsruimten ingericht worden voor alle mogelijke en onmogelijke godsdienstige en filosofische stromingen plus een nieuwe vochtige zaal voor de Kortrijkse logebroeders ‘l Amitié’. Vrouwen zouden niet toegelaten worden bij de Moslimbroeders, de Logebroeders en de Joodse Haredims. Diskriminatie is een fundamenteel mensenrecht.

Het ambitieuze plan om van Kortrijk een heuse wereldstad te maken liep op de klippen wegens jaloezie en kleingeestigheid. Het kon toch niet dat de gehate tsjeven-manitoe Marcel Waegemans, die destijds te Kortrijk overal een vinger in de pap had, nu ook nog geplezierd zou worden met een lukratieve wolkenkrabber voor zijn dochter. Zich rijkboeren via politieke konnekties, smeerpenningen en vriendjespolitiek was toen nog niet in zwang in de stad Kortrijk.

Geen Boulevard des Riches.

Woutje zal er ook over waken dat de Leieboorden geen ‘Boulevards des Riches’ worden.

Het beeldkwaliteitsplan is het konkrete resultaat van de workshopdag op 22 oktober waarop, naast deskundologen van de stad Kortrijk en Leiedaldirekteur Karel Debaere (intimus van Secchi met gezellig en beterkoop pleisteren in de laars), ook de gerenommeerde Antwerpse architekt Bob Van Reeth (alias bOb) aanwezig was. Dat bOb daarvoor 3.150 euro’s (BTW en verplaatsing inbegrepen) opstreek, lokte kleinzielige en knorrige kritiek uit van oppositielid Marc Lemaitre van de sossen.

Woutje Maddens reageerde vrijpostig: “Het is godgeklaagd dat uitgerekend Lemaitre met zijn hypokriete en nurkse kritiek afkomt. Toen enkele jaren geleden de sos Philippe De Coene met zijn onnozele en kostelijke ‘Cowboy Henk’ afkwam dewelke hij mordicus aan Kortrijk wou slijten, werd onze terechte kritiek afgewimpeld met de flauwe opmerking dat wij bekrompen dorpspolitiekers waren, zonder artistieke langetermijnvisie en met een kitscherige tuinkaboutersmaak. Nu staat ‘Henkie’ daar, moederziel alleen en verlaten, zo ver mogelijk verbannen buiten de stad, als een overjaarse vogelschrik op een verwaarloosde rotonde in weer en wind te vergaan. Niemand die er nog raad mee weet of er nog naar omkijkt. Niemand wil hem nog, alleszins de sossen niet en erover praten is taboe. De noodlottige vraag is : hoeveel heeft dat luxespeeltje van De Coene al aan de stad gekost ? Maar de sossen en Lemaitre zwijgen. Loslippigen fluisteren iets over een honorarium van 500.000 euro’s voor de Ostèndsche ‘bedenker’ poenpakker Herr Seele, intiem vriendje van De Coene. Dat is nog zonder de produktiekosten ergens in diep Wallonië, zonder de transportkosten, de onderhoudskosten, de versleurkosten, de bergingskosten en zonder de verborgen accessoires, de geneugten en het gesmeer onder tafel voor De Coene. De chagrijnige Lemaitre zou beter zwijgen. Maar dat zijn de sossen.” Aldus sneerde onze bijdehante Schepen van Ruimtelijke Ordening Woutje Maddens.

Het door Lemaitre aangeklaagde ereloon van bOb verdedigt Wout nog met de opmerking dat de internationale toparchitekt dat niet krijgt voor die ene dag want er is ook dagenlange voorbereiding met een leger medewerkers in gekropen.

Wout besluit : “Gelukkig bonjourden we net op tijd die onbetrouwbare sossen uit het Kortrijks stadsbestuur. Dat is een zegen voor de stad. We mogen de vergissingen uit het verleden niet herhalen. Kortrijk zal bruisen.”

Toparchitekt bOb Van Reeth krijgt 2.542,50 dukaten voor één studiedag te Kortrijk.

De bewuste workshop vond plaats op 22 oktober. Het schepencollege van Kortrijk besliste nadien om aan AWG architecten cbva uit Antwerpen voor de komst van internationaal toparchitekt bOb Van Reeth een honorarium uit te betalen van 2.542,50 euro’s. Dat leverde niets op verklaarde Woutje Maddens, maar zoals gewoonlijk was dat ook niet de bedoeling. Het levert nooit iets op. Poenpakkerij en smeerpenningen in de politiek-zakelijke vriendenklub van het Kortrijks stadsbestuur. Voor het herwinnen van de grandeur en om Kortrijk als wereldstad op de kaart te zetten naast New York, Londen en Shangai is geen berg te hoog, geen zee te diep en zijn geen smeergelden te zwart.

Maar Marc Lemaitre, notoir Kortrijks gemeenteraads-oppositielid van de sossen, strooit zeer ongezellig roet in het eten van de Kortrijkse politieke beaumonde en schreeuwt moord en brand op zijn weblog ‘Kortrijklinksbekeken’ over het ereloon van 2.542,50 euro’s voor internationaal toparchitect bOb Van Reeth voor zijn komst naar Kortrijk om er welgeteld één dag lang bij een natje en een droogje te liggen ‘workshoppen’ over de zogezegde ‘vernieuwing’ van de plaatselijke Leieboorden aan de geplande Buda Beach van ‘Club Nature’.

We laten Marc eventjes stoom aflaten :  “Dat honorarium van 2.542,50 euro’s voor Van Reeth voor amper één dag workshoppen is infaam. Voor zulk een bedrag moet ik mij – alhoewel ik een Hooggestudeerde ben - meer twee (2) maandenlang afjakkeren op mijn bescheiden postje als opperpapierverlegger bij de sossen in het Vlaams parlement. Wat denkt die poenpakkende vlegel van een Van Reeth dan wel ? Hoe durft hij de armlastige stad Kortrijk zo laaghartig op kosten jagen ? Men moet namelijk weten : bOb vraagt bijna half zoveel als Piet Van Eeckhout voor één dag uit het leven van een passionele moordenaar of Rieder voor het killen van één hormonenjager. En evenveel als mijn rode kameraad Jan Decleir voor één dag op de set van Alzheimer. Overigens was die studiedag georganiseerd in het grootste geheim maar dat is de gewoonte in de stad Kortrijk. Ook mijn partijgenoot Philippe De Coene deed destijds mee aan diskrete samenkomsten van hoge stadspieten, daar is dus niks mis mee. Zoals bijvoorbeeld bij de vieroktoberzaak waarbij de stad ei zo na door de Vlericks, Clerckies & Cie 80.000 euro’s ontstolen werd. Deze zaak werd door een politiek-gerechtelijk-zakelijke samenzwering deskundig onder de mat geveegd en ik sta daar achter. Flipke was daar niet tegen, integendeel hij deed lustig mee aan de doofpotoperatie, hij was namelijk als de dood voor een beerput waarin hij als goedmoedige sos dreigde te verzuipen. Maar ik ben vooral vertoornd op schepentje Woutje Maddens omdat ikzelf, als Hooggeschoolde met een Hollands unief diploma-van-de-midlifecrise, niet uitgenodigd werd op de studiedag bij de exclusieve topklub van geselecteerde deelnemers bij bOb. Met mijn scriptie ‘Hoe het monisme de dualisering heeft overleefd met betrekking tot de bestuursbevoegdheden in de gemeente’ kon ik nochtans een substantiële bijdrage leveren tot het oplossen van het probleem van de Leieboorden op Buda Beach Club Nature. In mijn inmiddels wereldberoemde paper (peper), vertaald in vier wereldtalen, heb ik het als eerste in de wereld aangedurft om de navelstreng tussen theorie en praxis met mijn stoutmoedige vlucht naar het virtuele door te snijden. Ik daag dan ook mijn gestudeerde lezers en fans uit om een sprong te maken in hun denken. In mijn dissertatie maak ik geen schijnbewegingen noch doe ik aan zelfondermijnend denken en schrijven maar doe ik een oproep aan de politiek-intellektuele avant-garde om het tijdperk van het spektakel en het verstikkend infotainment af te sluiten, het stadium van het aankloten te overstijgen en over te gaan tot het stichten van de revolutie. Op facebook heb ik een nieuwe groep opgericht : “Wie luidt de stormklok ? Qui m’aime, me suive” !

Aldus onze razend populaire Marc, die de oorlog heeft verklaard aan de geestesdodende massakonsumptie van het klootjesvolk.

Jaren geleden werd de hele binnenstad van Kortrijk van de Grote Markt tot Hoog Kortrijk grondig hertekend en in een steenwoestijn herschapen door de beroemde en onbetaalbare Italiaanse toparchitekt Bernardo Secchi. Over de fenomenale erelonen en smeerpenningen werd in die tijd, waarin alles kon, nooit gestruikeld. Ook niet door de Kortrijkse sossen en sindsdien is Secchi te Kortrijk allemansvriend en dikke intimus van Kortrijks politieke klasse en van Leiedal direkteur Karel Debaere. Karels lievelingsvakantieoord ligt sindsdien in…de laars.

Initiatiefnemer schepentje voor Stadsontwikkeling Woutje Maddens bracht het elite Bob-gezelschap bijeen. Maddens : “Dit verhaaltje van Lemaitre is ordinair oppositiegebral. Laag-bij-de-grondse demagogie. Niets dan scandaleuze leugens en totaal van de pot gerukte verhaaltjes en populistisch geweeklaag. Die faktuur van bOb Reeth houdt natuurlijk meer in dan die ene gortdroge workshop. bOb werd achteraf nog tot het ochtendgloren meegetroond naar de Papenstraat, de Crisco en diverse andere Kortrijkse nachtgelegenheden van de betere klasse alwaar hij de dukaten uit zijn zakken werd geklopt voor de champagne en om het gezelschap, inzonderheid snorko Lieven Lybeer, de jarretels van de Witrussische troela’s te laten opmeten. Ik voerde en voer daarover trouwens een open kommunikatie en ook mijn eigen vrouw Anne heb ik, veiligheidshalve maar met de moed in de schoenen, op de hoogte gebracht. Het gaat inderdaad over een oefening hoe we de ruimten in de Kortrijkse nachttenten maximaal kunnen exploreren. Ik zal dat ten gepaste tijde bewijzen.”

Zouden er veel stadsambetantenaren zijn die netto zoveel per maand verdienen ?

Dat is Kortrijk.

Lieven Lybeer daagt VTM voor de rechtbank.

Eist 100.000 euro’s schadevergoeding voor de ploertenstreek van ‘Stille Weldoeners’ !

De Kortrijkse burgemeester Lieven Lybeer is in alle staten en niet te spreken over de manier waarop zijn geliefde stad in beeld werd gebracht in het nieuwe VTM-feuilleton over de stad Kortrijk : ‘Stille Weldoeners’. Daarin maakt de Kortrijkzaanse wouldbe miljonaire Lud Verhelst, die nu in de bossen van Schilde haar echtgenoot ligt te bedonderen, kennis met de Kortrijkse armoedzaaiers en de 220 kartonnen dozen bewoners.

Lybeer : “Het lijkt wel alsof het centjum van Kojtjijk wojdt bevolkt dooj jijke stinkejs en de jand dooj ajme djommels die ondej de zeven diezijnbjuggen in kajtonnen dozen huizen, naaj wie niet wojdt omgekeken, en dat is een vojte schande.”

En de waarnemende burgervader raast verder : “De stad wejd op geen enkele maniej geïnfojmeerd ovej de opnames. Aan dejgelijke pjogjamma’s zouden wij het liefst niet meewejken, omdat ze ajmoede in beeld bjengen zondej enig jespekt vooj de betjokkenen en vooj de weldenkende happy few uit de Wolvendjeef en Damkaai zeven. Het VTM-pjogjamma geeft selektieve infojmatie, is gejicht op emoties en schokeffekten en bjengt geen soelaas. Ik betjeuj de maniej waajop Kojtjijk in beeld is gebjacht”, jammert onze burgervader, vervuld van Goede Bedoelingen.

Lybeer ontwijkt geen godslasteringen wanneer hij op de Kortrijkse Grote Markt met een megafoon zijn walging de vrije loop laat : “het lijkt alsof het centjum van Kojtjijk wojdt bevolkt door jijke stinkejs, dooj vejwaande jeanetten, dooj geblondeejde kakmadammen, dooj vejdojven jijkeluizen en dooj de nietsontziende geldwolven van Fojuminvest en de jand dooj ajme sukkels, naaj wie niemand behalve omkijkt behalve Flippe De Coene, stjaathoekwejkej Cajlo Hejpoel en Bajtje Cajon. Wij levejen al jàaajen inspanningen om de ajmoede in de stad te bestjijden en een ajmoedebeleid uit te stippelen. Ajmoede is een stjuktujeel pjobleem en daajom wejken wij vanuit vejschillende invalshoeken. Met ons beleid wejken we aan een wajme samenleving op lange tejmijn. In 2020 zullen wij bijzondeje aandacht besteden aan kindejen die in ajmoede leven. We komen niet om de havejklap met onze pjojekten naaj buiten, omdat we niet willen skojen op de kap van de ajme tsjooldejs en kajtonnen dozen bewonejs. Ej zijn ej nu al 220 plus een steeds wisselend stelletje vliegende jovejs van Fjans Destoop tej hoogte van de Kjomme Olm. Het is toch godgeklaagd. Waaj en wanneej gaat deze Gesel Gods stoppen ? Als de gangstejs van de VTM ons komen vjagen om mee te wejken aan een zulk schabouwelijk pjogjamma, dan doe ik dat alleen als ikzelf goed in beeld kom, als mijn vjienden met jespekt in beeld wojden, gebjacht. Ja, dan wil de stad ej veel dukaten tegengooien, zoals in de Vlejicks waaj samenzwejingen en kojjuptie niet uit de lucht zijn. Want dat is Kojtjijk !”

Blaaskaak ‘weldoener’ Lud Verhelst heeft dus sporen achtergelaten in Kortrijk. En Poverello kon de pot op.

Wie de research deed voor het programma is niet duidelijk, maar een protestbrief schrijven naar de VTM-manitoe’s zoals Bartje Caron vraagt, is wel heel naïef en zal niet gebeuren. Bij de TV-bazen geldt alleen de wet van het getal van het grote geld dat niet stinkt. Opvallend detail is wel dat het St Janshofhok waarin Verhelst een week lang pleisterde, eigenlijk een doorgangshok is, dat opgeknapt werd door De Poort. In die zin verleende de stad wél haar medewerking aan het programma maar Lieven Lybeer wist, zoals gewoonlijk, van toeten noch blazen. Lieven kent geen één dossier en is de willoze handpop van Stefaan De Clerck en het flamoeslikkertje van Mine…af en toe mag hij een keer blaffen en veel likken.

De reakties van dolle Kortrijkzaanse Jannen met de pet lieten niet op zich wachten :

Geachte burgemeester waarom mag vlaanderen nu de werkelijkheid van Kortrijk niet zien. Het is toch de waarheid dat men getoond geeft op tv ben je nu echt beschaamd over je eigen stad ze zouden nog veel meer van die beelden moeten tonen er zijn nog meerdere plaatsen in kortrijk waar armoede heerst Je bent zo een sukkelaar ik ben al jaren beschaamd om over mijn stad te spreken trouwens ik ben blij dat ze nu een keer een topje van de ijsberg hebben getoond. Je zou fier moeten zijn voor de beelden die ze hebben geschoten !!!!

Geen megafeesten, maar volksvermaak voor ieder. Verzorg naar goedwil. Een gezond genot voor allen met daarbij vertier en leute. Natuurlijk is Lybeer niet tevreden dat zijn rijkdoende stad vol dikdoeners op tv. komt met in de straten mensen die zelfs geen beleg kunnen kopen voor tussen hun stutten. ‘t zielig ventje Lybeer, het verkrotten van Kortrijk valt natuurlijk in slechte aard voor hem.

Beste burgervader. Waarom deze reactie op een programma die de realiteit weergeeft ??. Natuurlijk is er veel verdoken armoede die je niet wil zien. Misschien kunnen Lybeer en De Clerck ook miskontent zijn over ‘de Rodenburgs’ waar ze 100.000 dukaten tegen gooiden. Ze rijden daar rond met dure bakken, frutselen aan mekaars wijven, zuipen veuve clikot als pompewater, en alles draait rond geld, god en gat. Beste Lybeer, wees nu eens eerlijk. Kortrijk is een krapuleuze dikkenekkenstad met namaakrijkdom zonder ziel en met niets dan een hoopje omkoopbare zakenmannen en politiekers. De realiteit mag toch eens getoond worden, wees niet beschaamd maar fier over uw stad!!! Ga liever eens met Connie een mondje eten bij  Poverello ! Menselijke warmte zeg !
De waarheid kwetst altijd. Men smijt miljoenen tegen diezijnbruggen en de K terwijl er buurten vol ratten en bruin-en zwartmensen zijn die staan te verkrotten. 2200 daklozen in Kortrijk een schande. En bedank Ludje Verhelst voor haar amateurtoneelke.

De VTM-feuilleton ‘De Vlericks’ krijgt wél respijt van Lieven Lybeer.

“Het effect van zo’n sejie als ‘De Vlejicks’ is in eejste instantie dat heel wat mensen Kojtjijk lejen kennen van zijn omkoopbaje kant”, zucht Lieven Lybeer. “Maaj ej zitten in de sejie ook heel wat schone beelden van Kojtjijk, zo komen de Bjoeltojens elke week wel djie seconden in beeld. Ik vind dat de stad op een positieve maniej in beeld wojdt gebjacht ondanks de omkooppjaktijken, het gesjoemel, het wijds en zijds in het jond neuken van de uppej-class people, de geldzucht, de hoejejij, en het oevejloos bedjog en gesjachej van zakenmannen en Kojtjijkse politiekejs. Dankzij Cajl Decaluwé, de enige die nauwelijks meedoet aan het wild in het jond vozen, maaj die zijn nauwe vejstjengeling met de WTV-bazen aanwendt om Kojtjijk in een positief daglicht te stellen.”

Volgens Bartje Caron (eerst VU, danVU-Id21, daarna Id21, dan 21, Spirit, Vl.Pro, dan SLp, Lsp en nu Groen! en volgende keer Rood) komt Kortrijk helemaal niet in beeld, behalve drie seconden in de generiek,maar het is beter zo zegt Caron. Wie of wat zou er nog meer in beeld moeten komen ? ’t Vliegend Peerd ? De Ripasso ? Rita en Clo-Clo ? Johnny en de Heeren van Cortrycke ? De harem van Mike Tattoo ? Het sterrenmeiske ? Overleie ? Overbeke ? De Swaffelbrug ? De Kortrijkse powerelite met Meneerke Frans? Toch is Bart mild in zijn eindoordeel. “Ik kreeg een onopvallend figurantenrolletje in de tiende aflevering. Ik moet in diezijncafé Carrément vijf minuten in de tepels van Claire liggen bijten. Maar gelukkig is ‘De Vlericks’ en Claire fiktie. Stille Genieters niet.”

De Kortrijkse Geruchten

De politieke wonderdoening van Stefaan De Clerck en Konsorten.

Ze zeggen

dat :

1.

Tony De Clerck dubbel en dik ‘gekompenseerd’ en in de watten werd gelegd toen hij in het Kortrijks stadsbestuur de plaats moest ruimen voor broer Stefaan.

Tony’s verzekeringsportefeuille zou van de ene op de ander dag aangedikt zijn met het hele verzekeringspakket van de dertien vrije algemene ziekenhuizen van Caritas Catholica West-Vlaanderen. Een verzekeringsportefeuille met “specifieke aandachtspunten vanuit een christelijke visie op mens en maatschappij en in overeenstemming met de instrukties van de Vlaamse Bisschoppen.” Caritas instellingen beoefenen surtout “de christelijke naastenliefde met prioritaire aandacht voor de armoedeproblematiek” en ze gaan fanatiek voor de Zeven Werken van Barmhartigheid. Lastertongen fluisteren dat Marie-Dominique De Jaegere (alias Mine), als voorzitter van vzw Groeninge en van nog het een en het ander, een dikke vinger in de pap houdt bij het heimelijk toespelen van profitabele zaakjes aan familiale en andere profijtjesjagers uit Mine’s ons-kent-ons society-netwerk. In de motivering van haar politiek-maatschappelijke handelingen verwijst de clan De Clerck-De Jaegere (in de volksmond de Clerckies) steevast naar een toespraak van Paus Johannes-Paulus II uit 1995, waar J-P. duidelijk stelde : ” L’éradication de la pauvreté ne sera réalisée sérieusement que lorsque les pauvres eux-mêmes pourront prendre leur sort en main, lorsqu’ils seront associés à la conception et à la mise en œuvre des programmes qui les concernent directement. C’est à ce prix qu’ils retrouveront toute leur dignité. » Deze uitspraak is sindsdien het motto waarop de Clerckies zich laten voorstaan.

dat :

2.

Er werden in de Kortrijkse tsjeven-clans van De Jaegere en De Bethune destijds messen getrokken en duchtig gesmeerd voor het Kortrijks burgemeesterschap. Na veel ruzie en gekonkel wordt De Jaegere uiteindelijk burgemeester maar de prijs die Emmanuel De Bethune (Manu pour les amis) moest betalen voor zijn nobele geste voor afstand van het burgemeesterschap wordt ruim gekompenseerd door geheime afspraken over het (latere) schepenambt van de werkschuwe fils-à-papa Jean. ‘Le moment de gloire’ voor Jean de Bethune (in de volksmond le Brasseur), deze doordrinkende flierefluiter eerste klasse. Aldus krijgen de politieke zaken hun beslag te Kortrijk, stad van innovatie, diezijn en kreatieve kuiperijen waar de kluit onafgebroken belazerd wordt. De ‘deal’ werd deskundig verborgen gehouden voor voor dezulken die nog geloven in Volksgeluk en in de onkreukbaarheid van de politiek te Kortrijk en daarbuiten. Sindsdien voert de immer laveloze politieke komiek Jean Le Brasseur onafgebroken campagne voor de Papenstraat, de Vlasmarkt, ’t Vliegend Peerd en de Chaussée d’Amour en voor het afschaffen van het sluitingsuur en de alcoholkontrole. Vrienden van Jean zullen hem later herinneren als een schepen die erin geslaagd is om een schepenleven lang dronken te blijven. Jean, de schepen die van de strijd tegen de middelmaat in het drinken zijn levenswerk heeft gemaakt. Het drinken en het nachtelijk verdwalen in de nachtkroegen als onderdeel van een ‘beleid’. Het hijsen verheven tot een artistieke, met rituelen beladen bezigheid. “Er is niets dat het genot van het eerste biertje kan evenaren en in de middagen tussen de maaltijden Russische Wodka. In de avonduren met de vrienden Chateau Petrus 1949 of Cheval Blanc en daarna is bier weer prettig, waarvan een mens dan weer meer dorst krijgt. Tenslotte eindigen met Scotch Single Malt op het moment dat een nieuwe dag begint. Oh, wat een luizenleven voor een zorgeloze Jonker”, zo kwebbelt schepentje Jean na elke raadszitting. Vrouwelijke raadsleden knappen af op zijn zorgeloze en vertroebelde dronkemansblik. En Jean geniet terwijl zijn gade thuis wast en plast.

dat :

3.

De genaamde meedrinkgriet Lynn W. door Steffie tot opper-entraîneuse werd gebombardeerd in de escortbar van de Waterloolaan numero 115. Mine weet van niks. Ze zit met Jantje Deleu in de diezijnlounge van de Groeningekliniek te scharrelen en te nachtuilen en ze breken zich het hoofd over de aankoop van NieuwKunst uit de stal Van Tendeloo. Voor in de direkteuren-en onderdirekteurenburelen. Ze hebben het over een prijskaartje van boven de tien miljoen dukaten. En over de hoegrootheid van hun Appenzellerpercentje onder tafel. Boteren is weer het toverwoord.

Tenslotte zeggen ze dat :

4.

Kris Sherlock Vanhee door Steffie De Clerck brutaal het zwijgen werd opgelegd onder bedreiging van broodroof vanwege Steffie’s intieme Roularta-De Nolf konnektie. Sherlock zou enigszins boven zijn theewater zijn geweest toen hij zijn mond voorbij praatte maar intimi van de getormenteerde onderzoeksjournalistieker bevestigen het dol verhaal als een waargebeurd verzinsel. Wij hechten geloof aan het gerucht. Onderstaande brief van Sherlock - een omfloerste ‘onthulling’ over de ophefmakende 4 oktoberzaak – deed Steffie naar adem en naar de noodrem grijpen en bevestigt de geruchtmakende story. Méér wil Sherlock daar niet meer over kwijt.

Geachte heer Maes,

Nu uw site toch bekend raakte via onze krant : deze korte melding (maar weet dat het niet mijn gewoonte zal zijn om nog te reageren op uw al of niet gefingeerde schrijfsels).

Trouwens u kent mij niet EENS en u hebt met mij nog NOOIT gepraat !!!

U verwijt me geen onderzoeksjournalistiek te voeren:

Wel ik kan u het volgende zeggen :

De zaak van 4 oktober ’05 waarover u spreekt bestaat inderdaad, daar bent u correct in. U was op de openbare verkoping, toch ?

Maar…vraag eens aan uw ‘jongens’ dat ze EERST klacht indienen – ik heb het hen ZELF gevraagd en dat doen ze niet (meer)..

Dan pas kunnen we een eind weg… .

Of weet u, we gaan samen EENS TOT DAAR WAT LOSWEKEN EN EEN PINT DRINKEN,

Want u weet het toch ook uit goede bron zoals dat heet, niet ? U was zelfs bijna betrokken bij de verkoop. Wel, dien klacht in, dan kunnen we weer een eind verder !!!!!!!!!!!!!!!!!!en dan heb ik een lekker smeuïg artikel dat de waarheid dient !

Mij ophitsen heeft geen zin. Hoewel ik een nederige dienaar van de waarheid wil zijn. En die heeft zijn rechten, vandaar deze mail.

Voorname groeten,

Kris Vanhee, Sherlock de Courtrai

(ps : ik vraag u met aandrang deze tekst niet te veranderen !)

Mijn bericht was bedoeld voor op uw site – dus ga uw gang …

vr.gr.- kind regards - thx for visiting
(vkk) kris vanhee
valerius de saedeleerlaan, 3
B-8500 kortrijk-belgië-belgium
foon & fax 00 32 (0) 56-21.03.56
mobile 00 32 (0) 475-53.36.37

het nieuwsblad(.be)
e-mail : kris.vanhee@scarlet.be

Ondertussen liet Ignace Gheysens ons weten dat een huiszoeking niets opgeleverd heeft en dat zijn gsm-gesprekken van 4 oktober niet meer gerekonstrueerd konden worden. Er is evenwel sprake van een reëel bestaande vermenging en vervuiling in de hoogste gerechtelijke kringen waar men verder geen pleidooi wil tegen houden. Aldus vernemen wij uit goed ingelichte bron. Het onzuivere denken in de politiek-zakelijk-gerechtelijke elite houdt zich niet aan de eigen regels van het ‘goed bestuur’ en het vermijden van het bedonderen van de volkse massa’s. De geperverteerde pierlala’s van de politiek parasiteren met hun scabreuze motieven op de eigen mestvaalt.

VZW Habbekrats, de grootste subsidie-opslorper van Kortrijk !!!

’t Hoekhuis, een driesterrenhotel ! (Kortrijkwatcher)

Een neverending story

De Kortrijkse politieke speurneus Kortrijkwatcher komt weer met een kurieus bericht voor de pinnen over de beruchte vzw Habbekrats (’t Hoekhuis), ontsproten uit de geheimzinnige handelingen van de ons-kent-ons societyklub van Stefaan De Clerck en Philippe en Patricia Vlerick-Bouckaert. En de stichting Thérèse Vlerick. Gegroepeerd in de Vlerick Group met burelen, bar en nachtvertrekken, gehuisvest in en weelderig patriciërspand aan de Doorniksewijk, numero 49 te Kortrijk. De headquarters van de hofkliek van samenzweerders, manipulatoren, komplotteurs, machinaties, intimidaties en omkooppogingen zoals in de fabuleuze 4 oktoberzaak. Onvervaarde durfkapitalisten met industriële operaties. Met Beaulieu en andere frauduleuze operationele aktiviteiten. Met daglichtschuwende vastgoedmanoeuvres. Opperchef van de Vlerick waterdragers-brigade is de genaamde Gheysens Ignace, gedelegeerd bestuurder Vlerick Vastgoed NV en Asset Manager (0475/62.87.62), ignace.gheysens@bic-carpets.be. Tel 056/23.54.20. Wie voelt hem aan de tand over 4 oktober ’05 ?

De Vlericks en de Clerkies, één grote familieclan waar alles draait rond geld, macht, vrouwen en de bijhorende accessoires. Habbekrats wordt reeds vanaf de oprichting op een mysterieuze en verdachte manier financieel bevoordeligd door het Kortrijks stadsbestuur. En zoals altijd  en overal is Stefaan De Clerck de spin in het web die zijn willoze handpop Lieven Lybeer naar hartelust manipuleert. VZW Habbekrats zit in de juiste hoek waar met professionele kunstgrepen een smak stadsmanna van jaarlijks 140.000 euro’s gegooid wordt. Het geknoei overtreft de stoutste fantasieën.

Op 4 oktober 2005 werd een brutale intimidatie-en omkooppoging vanwege de Vlericks en de Clerckies om de openbare verkoop bij Xavier Marescaux van stedelijk vastgoed in de Jan Persijnstraat numero twaalf ‘in de juiste banen te leiden’, op het laatste nippertje door de tegenkandidaten verijdeld. Ignace Gheysens schatte de kandidaten verkeerd in, botste tot zijn ontsteltenis op onvoorziene weerstand en op een kordate afwijzing van de enveloppe onder tafel en kwam tenslotte met hangende pootjes van een kale reis terug bij het onthutst Vlerick-gezelschap in eethuis Aubergine. De sisser belette dat de stadskas werd beroofd van 80.000 euro’s…Het dossier 34022G791 is verpletterend. Maar de Kortrijkse sirenen zwijgen. Omkooppogingen, intimidaties, listen en samenspanningen in duistere achterkamers worden toegedekt onder de mantel der ‘Goede Bedoelingen’. In deze sfeer helpt aanklagen niet meer. In het naakte gezicht van de zogenaamde ‘Goede Bedoeling’ van de oppermachtige samenzweerders met tentakels tot in het Koningshuis, kunnen we alleen maar kotsen.

Dat is het Kortrijk van de onaaraakbare Vlericks en Clerckies.

“Op de Vlassemarkt zien‘k ik geboren, op de Vlassemarkt zien‘k ik gekend…” (Uit de smartlap ‘Van Paal tot Strip’ door Mike Tattoo)

De datum voor het langverwachte overleg over de toekomst van de Vlasmarkt ligt vast: vanavond dinsdag 3 november om 19.30 uur in het stadhuis. Bedoeling van schepentje Maddens en Truike Tijdgat is om zoveel mogelijk partijen op één lijn te krijgen.

Anderhalve maand geleden nam de opstand op de Vlasmarkt hand over hand toe. Er vielen enkele bloedneuzen te betreuren.

De kroegbazen van de Gainsbar, Ziggy, bar Oskar en hun aanhang zetten er de beuk in. Elisa Bostyn, Stevie Vandekerkhove, Mich, Koen, Tom, Bertje, Rebecca Callewaert en voorts (volgens Mike Tattoo) de op de Vlasmarkt volslagen onbekende indringer en ‘spelmaker’ Fré Decruyenaere eigenen zich persoonlijk de hele Vlasmarkt toe. Ze stellen onverkort dat er op hun krapulenplein geen plaats is voor ouden van dagen, saccochenmadammen, gepensioneerde onderwijzers, potten-en pannenwinkels, messenslijperijen, kitschgalerijen, frietkoten, schoenlappers, coiffeurs, verzekeringsmakelaars, weduwen en wezen noch voor André Vandenbroucke laat staan voor Lode Bogaerts en al helemaal niet voor de subversieve drijverijen van Mike Tattoo. Nachtburgemeester Adelbert werd aangezocht om het pleintje met onzichtbare NieuwKunst op te fleuren.

De kroegbazen en hun waterdragers kwamen te weten dat Wout en Truike duivelse plannen hadden ontwikkeld voor op hun Vlasmarkt. De schorremorriecafé’s zouden met de grond gelijk gemaakt worden om plaats te maken voor diezijnloften en K2-zaken. Dan zou de gezellige ‘alternatieve’ sfeer op het plein omslaan en het leven aldaar doen verstarren en gevangen houden, aldus Stevie, Fré, Elisa et les autres.

Stevie Vandekerkhove van Gainsbar, Elisa van Ziggy en Bar Oskar lieten weten dat ze de strijd tegen Wout en Truike tot het uiterste zullen opdrijven, desnoods met stakingen, geluidsoverlast, wildplassingen, gewelddadige betogingen, cocaïne-fuiven, gratis condooms en Duvels, tenslotte met zelfmoordaanslagen.

Vlasmarktburgemeester Mike Tattoo is in alle staten en bazuint het uit : “Die amateur-cafébazen terroriseren onze geliefde Vlassemakrt. Ze zijn gemeen en dom en ze houden het hier amper één (1) jaar vol, ze laten de boel verloederen en hun boîte vervallen, weigeren huur te betalen, belazeren de bierstekkers, zijn te lui en te armlastig om hun ingeslagen ruiten te vervangen, hun rioolputjes en toiletten te kuisen of hun façade te schilderen en hun janhagelkliëntele houdt heelder nachten de buurt uit zijn slaap met gebral en gekots dat horen en zien vergaat. Maar op Vlassemarkt de baas blijven spelen, doen ze wel. Wanneer het water aan hun lippen staat gaan ze failliet en verdwijnen met de noorderzon. Mooie boel hier op mijn Vlassemarkt. Er is maar één uitweg : ze allemaal verjagen en met de bulldozer in hun barakken. Daarom steun ik voluit de diezijnplannen van Wout en Truike. Ik richtte de Facebookgroep op ‘Leve de diezijnpeople en weg met het steuntrekkende lompenvolk van de Vlassemarkt!’ In een mum van tijd heb ik al duizenden leden verzameld en er komt een petitie om spreekrecht te verkrijgen op de gemeenteraad en de Vlassemarkt kroegbazen de stad uit te jagen.” Alzo sprak Mike.

Daarop lieten ook de andere handelaars en bewoners van de Vlasmarkt zich horen bij monde van Tattoo Mike met de melding dat zij wél de komst van nieuwe diezijnflats en -winkels toejuichten. Schepentje van Ruimtelijke Ordening Wout Maddens, samen met Truike Tijdgat van de Sok, doen er nu alles aan om iedereen weer rustig te krijgen.

Worden hedenavond op het overleg verwacht: de eigenaars, bewoners en kroegbazen van de Vlasmarkt, een delegatie ladderzatte kroegenlopers, vertegenwoordigers van de politieke partijen, de projektontwikkelaar, de raad van bestuur van het Stedelijk Ontwikkelingsbedrijf SOK, Truike Tijdgat, Woutje Maddens, Mike Tattoo, de Kompostmeester per ongeluk, diezijnmaster Marc Dubois, belleman Peter Caesens van de Abib, stadsarchitekt Vanackere, nachtburgemeester Adelbert, Franske Destoop met een delegatie van de Manoesja’s van de Krommel Olm, Gaëlle met Meneerke Frans, Claudio met Marc Verlinde, deken Gesquiére, Lode Bogaerts, Peter Verlinden, Veronique Lambert, professionele kroegloper Polle Ploate (in kraakdracht), Pierre Yserbyt van Foruminvest, Koen Byttebier, Tine Tunnel en Pepe, Carl Decaluwé, de dichteres Inge Deconinck, Hilde kunstenares Damman, ex-nachtburgemeester Pit, burgemeester Lieven Lybeer, Johnny Deroo van de Heeren van Groeninghe, messenslijper Degryse, Clou-Clou van Petit Paris, schepen Jean Le Brasseur Bethune, tatoeëerder Rouslan Toumaniantz, Stefaan Bral en Maureen, Christientje Depuydt gechaperonneerd door Jan, sterrenmeisje Kimberley, coiffeur Geert van eethuis Biemeau, de sexloze manager Maarten Decramer van het handelsdistrict en het omwonend gepeupel van de Vlasmarkt.

Mike Tattoo is wild enthousiast en kraait: “ Het zal er geweldig aan toe gaan. Er zal eindelijk een halt toegeroepen worden aan de toevloed op de Vlassemarkt van de ruige, vuile, vieze en gehavende benden van ronddolende junks, thuislozen, marginalen, psychopaten, werkschuw tuig en drankverslaafden, met hun veterloze bergschoenen, hun gelapte bromfietsjassen en schoorsteenvegersoutfit, hun stinkende asems en hun pittig geurende melange van benzine, zweet, braaksel, uitwerpselen, heroïne en verschaald bier. Leve de Vlassemarkt diezijn!”

Inderdaad : de kracht van Mike schuilt in zijn subversie en zijn poëtische zeggingskracht.

Zo gaat dat te Kortrijk op de Vlasmarkt.