“…kwart voor acht… in Honolulu…”

Pure nostalgie, en dat is ook de naam van de zaak: café “Nostalgie”! Aan de “Koeiemart“, misschien wel Kortrijks boeiendste en kleurrijkste plein. Christine, de immer goedlachse waardin, stuurt het schip feilloos langs alle klippen en de klanten bekijken haar dan ook als een echte kapitein. Een speciale gelegenheid maakt het iets makkelijker om een café in te wijden en dus koos ik de avond van de geroosterde varkensribbetjes, ergens halverwege oktober vorig jaar. Het leek lang wachten en de ribbetjes kwamen traag op gang, maar laat dat de pret niet bederven, we drinken dan nog een frisse Bockor. Eenmaal op gang kwam er gewoon geen einde meer aan. Olivier laveerde behendig met de schotels tussen de tafels en ik denk dat ik wel twee varkens de rug heb uitgegeten. Voor de liefhebbers, ik kan ze alleen maar aanraden. Flink warm en heerlijk gekruid.

Het is vrijdagavond en de normale avondploeg van drinkebroers zit toogsgewijs zijn quotum Bockors tot zich te nemen terwijl Rrrrr’langske van Oavelhem (de man met het roze hemd) de waanzinnigste hits uit de laatste drie decennia draait. Ook hier is het “regelmatig-tegen-de-toog-schoppen” een tamelijk gekend fenomeen, ik voel er me dus volledig thuis. Hier is ook het hoofdkwartier van Horecasol van Lode Bogaerts gevestigd, een vereniging die ijvert voor een levendiger uitgaansleven in K-stad, iets wat ik alleen maar kan toejuichen. Patje, een ex-cafébaas en notoir uitgaander, manifesteert zich als redder der uitgaanders. Te vuur en te zwaard wil hij alles vermorzelen wat het uitgaan ook maar even in de weg staat. Waarom zou ík hem tegenhouden? Guido, Rik (burgemeester van Overleie) en Marc (ex-burgemeester van Overleie) treden hem bij terwijl Saïd van op den buiten nog een toernee general geeft. Prachtige kerel, die Saïd. Ondertussen worden wilde verhalen verteld over Jeanette van de frituur aan de Meensepoort. Verhalen uit lang vervlogen tijden: “…allee, ge weet wel, van in den tyde van Ritte De Bulte* en Warte Jinworre*…”. Het was ook de tijd van “…kwart voor acht…in Honolulu*…”. Zoals Marc het zingt, doet het me denken aan Erfie Corbel*, ook een gekend figuur van rond de ‘Koeiemart’. Toen waren er waarschijnlijk nog een tiental café’s meer aan de ‘Koeiemart’. Waar is de tijd, heet dat niet “Nostalgie”?

Christine, Olivier en Aris verwennen uw innerlijke dagelijks van 10u30, behalve op woensdag. “Nostalgie”, aan de ‘Koeiemart’. 0479787949 of www.eetcafenostalgie.be

*Warte Jinworre: wereldberoemd bokser in de jaren ‘50 en Ritte De Bulte: zijn coach. (dixit: Marc en Rik)

*”…kwart voor acht…”: hitje uit de jaren ‘60. (dixit: Marc en Rik)

*Erfie Corbel: wereldberoemd charmezanger uit de Pluimstraat en vriend van nachtburgemeester, vele malen opgetreden in de “Century”, “Palace”, “Petit Paris” en ”‘t Fonteintje”. Pseudoniem van Rogier Voet zaliger.

Wie de geroosterde varkensribbetjes wil proberen, kan dat na reservatie op 21 maart 2009 voor slechts €16,00.

Pas op voor de trapjes bij het buitengaan!

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

“Sans toi Mamy…”

Een zonnige avond op Overleie en ik loop te mijmeren over mijn jeugd die zich ook ten dele hier afspeelde. De Recollettenstraat, Poolke van de “Uylenspieghel” is al lang met pensioen en Rika van de “Goal” heeft haar cafeetje overgelaten aan een zekere Sally van wie haar deur meer gesloten dan open is. Ik ben er dus nog niet binnen geraakt en nu is het café weeral te huur. Dat komt er van als je meer sluit dan openhoudt. Er wordt dus dringend gezocht naar een nieuwe waardin voor de “Goal”. Ik heb nu even geen zin om binnen te stappen in de “Schynckel” en het “Zandschip” is al lang afgebroken en elders heropgebouwd. Zjakske van het “Lunapark”, een écht “Stellacafé”, ging er net pap op leggen en kijk… daar verder in de straat brandt nog een lichtje. Niet dat van de “Trianon” want Lily is ook al lang met pensioen, maar wel van “l’île M’bamu”, vroeger nog “the Loop” geheten en nóg vroeger “taverne Dax”. Dat laatste zal wel iets met duiven te maken hebben zeker? “l’île M’bamu”, klinkt veelbelovend en de muziek die naar buiten komt ook, zoals de naam van het café laat vermoeden: Afrikaans. Achter het kleine toogje staat een oudere blonde ‘rocker’, type Johnny Hallyday, die de houding van een oude koloniaal aanneemt. De klanten vormen een bonte mengeling van typisch Vlaamse pintendrinkers en overgewaaide naar-een-beter-leven-op-zoek-zijnde negers die ook nooit “neen” zeggen tegen een glas bier. Het gemoedelijke sfeertje wordt onderbroken door luid gejoel als plots Patrice en Amandine, beiden afkomstig uit Kinshasa, binnenkomen met een pas geboren wolk van een baby. Omdat de fiere ouders van plan zijn om hun kroost in Vlaanderen groot te brengen hebben ze het flinke kereltje (4,2kg bij de geboorte) met de bolle wangen de naam “Albert” meegegeven. Wederom luid gejoel en Patrice vindt de tijd rijp om eens goed tegen de toog te schoppen en een paar pullen Champieter uit te gieten in jupilerglazen. Ze hebben ook stukjes kip in moambe, chiquengs en gebakken banaan meegebracht en ieder krijgt zijn deel. Bij zo een gelegenheid voelde ik mij, als nachtburgemeester, geroepen om de eerste toernee general te geven en Johnny Hallyday zette de kraan open. Albert werd van de ene arm op de andere rondgedragen en allen deden een dansje met hem op de tonen van Papa Wemba en andere Congolese beroemdheden. Toen het kereltje er genoeg van had zette hij eens flink zijn keel open en moest door Amandine gesust worden. Tijd voor de volgende toernee general, Johnny Hallyday deed zijn werk. Plots klinkt alweer luid gejoel als de waardin de zaak komt binnengewandeld. Als ook zij het heuglijke nieuws verneemt krijgt ze ook Albert op de arm geduwd en na het verplichte dansje geeft ze het kind terug aan de moeder en worden nog een paar pullen Champieter uitgegoten in jupilerglazen op kosten van de zaak. Johnny Hallyday neemt plaats aan de toog en Mamy, de waardin, neemt zijn plaats in achter het veel te kleine toogje. Mamy, een mollige negerin met een blonde pruik, dwingt respect af en houdt haar zaak flink in de gaten. Als zij achter het veel te kleine toogje staat, durft de muziek al eens iets luider gaan en dat vraagt naar feest. Feest… dat nog tot vroeg in de morgen geduurd heeft en zo heb ik het graag.

“l’île M’bamu”, een dijk van een café, in de Recollettenstraat.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester.
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

P.S.: Albert is ondertussen al drie maanden oud en blaakt van gezondheid.

“Sous le Pont du Canal, on y danse, on y danse, sous le Pont du Canal on y danse tout en rond…”

Een sportieve namiddag kan plots een vreemde wending nemen. Neem nu die bewuste zaterdag rond 21 juli, toen ik van het open zwembad kwam. Dorstig weer, en laat nu net op de hoek van de straat van het zwembad een café zijn, dat vraagt er om. Een café, en wat voor een? Die naam alleen al: “Au Pont Du Canal” (in de volksmond: de “Pong”), in art-decoletters op de gevel. De “Pong”, uitvalsbasis van de seniorenbende “de Bende van de Condédreve”, onofficiële kantine van de sluiswachters, clublokaal van verschillende sportverenigingen (de Pongviskers, de Pongspurters, de Pongpikkers, de Pongstoters, de Pongzangers, de Pongterters, de Pongdeskers…), pleisterplaats van buurtbewoners, dorstige zwemmers, voetballiefhebbers (groot scherm), busafstappers, winkelaars die pendelen tussen Aldi en Delhaize, BMW-rijders, habbekratsers, boekhouders en… de burgemeester van Overleie, van wie ik zo stilaan zijn “toerke” begin te kennen. Maar laat het nu net die dag zijn dat Jan en Els hun 10-jarig cafébaasjubileum vieren. Het café zit flink vol en de pinten stromen gewillig uit de tap, af en toe onderbroken door het rond brengen van allerhande heerlijke hapjes. Blijkbaar heb ik weer de perfecte dag uitgekozen voor een inwijding. Wanneer het orkest een eigenzinnige versie brengt van “al wie da nie springt…” is het hek helemaal van de dam. Eén van de sluiswachters kan het niet meer aanhoren en begint als een wildeman in het rond te springen, al gauw gevolgd door een paar oudere heren wiens das al is losgeknoopt en de slippen van het hemd al uit de broek hangen. De eerste keer in mijn leven dat ik een Polonaise al springend zie uitvoeren. Het Chinese briel-en-brolverkoopstertje dat net binnenkwam begrijpt er niets van en schudt meewarig het hoofd. Eddy, een grote vent met een blonde baard grijpt haar beet en zet haar op zijn schouders, onderwijl nog snel twee pinten achterover kappende. Hij huppelt met haar op zijn schouders mee in de springPolonaise, verzwikt ondertussen zijn voet, kan zich nog net recht houden en huppelt vervolgens verder op één been terwijl zij haar best doet om overeind te blijven op zijn schouders. De burgemeester van Overleie tracht nog een toernee general te geven maar het lukt niet want alles is gratis vandaag. Heerlijke hapjes worden voortdurend aangevoerd en de pinten blijven maar stromen, ons aller Bacchus kan tevreden zijn. Het orkest brengt nu “Paradise by the dashboardlight..” en de deftige heren hebben hun das al rond hun hoofd gehangen, gepassioneerd spelen ze nu luchtgitaar terwijl hun vrouwen niet meer durven toekijken. Stiekem denk ik bij mezelf: “Wat zal dat morgen zijn?”. Maar morgen is nog ver af en het feest is nog lang niet voorbij. Eddy huppelt nog steeds rond op zijn linkerbeen terwijl hij in de rechterhand een barkruk hoog houdt, het Chinese briel-en-brolverkoopstertje is al lang weg gevlucht. Jan en Els blijven de tap maar geweld aandoen en als het al een heel eind donker is buiten, blijf ik nog over met de burgemeester van Overleie, Eddy met de verzwikte voet, den antiquair van naast de deur, één van de deftige heren en één van de sluiswachters. Na nog wat gefilosofeer over de dingen des levens achtte Jan de tijd rijp om te sluiten, het was tenslotte een drukke dag geweest. Het spreekt vanzelf dat ik nog lang niet thuis was, niettemin bedanken we Jan en Els voor dit schitterend feest waarmee nog maar eens bewezen is dat al degenen die thuis blijven ongelijk hebben.

Café de “Pong”, een café om te koesteren, vlakbij de brug over het kanaal, of wat had je gedacht?

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

 “Vamos a la Plaza, oh o-o-o-oh…”

Lang geleden dat ik nog eens bij Nadia binnengestapt was. Het café ‘Plaza’, moest immers nog ingewijd worden en dus was de opnieuw opgestarte kermis van Soetens Molen een uiterst goeie reden. De Plaza, op het einde van de Oudenaardsesteenweg, wordt sedert anderhalf jaar open gehouden door Nadia, een rost meiske van 40. Nadia houdt van blues, en dat vertaalt zich niet alleen door de muziek die er gespeeld wordt, maar ook door de tatoeëring op haar bovenarm. Filmmuziek is ook haar ding, en daar heeft ze een hele verzameling van. Bij nader inzien ben ik de enige klant die geen tatoeëring heeft, maar dat mag de pret niet bederven. Amokmakers worden immers door Nadia persoonlijk tot de orde geroepen en desnoods de deur gewezen en zo hoort het ook. De Plaza is ook de uitvalsbasis van de seniorenbende de “Plazastoters” waarvan Michel, haar vader, de onbetwiste leider is. De Plazastoters vallen regelmatig jongeren lastig als ze de café binnenstappen en dwingen hen dan tot een partijtje biljart in het achterzaaltje. Wie het waagt van hen te winnen wordt niet echt gewaardeerd en kan een avondje uitgaan met Nadia wel vergeten. Wie wil uitgaan met Nadia moet eerst toestemming vragen aan Michel en daar horen enkele voorwaarden bij: ten eerste moet je financieel onafhankelijk zijn, ten tweede mag je geen kinderen hebben, ten derde moet je welgemanierd zijn, en ten vierde moet je ten minste één maal in de bajes beland zijn geweest. Gezien ik aan alle voorwaarden voldoe, en ook een partij biljart verloren had, werd ik een goeie partij bevonden. Ik zal dus ooit eens met Nadia uitgaan maar het was niet voor direct, gezien het drukke weekend. Na de koers en het braadfestijn was het tijd om tegen de toog te schoppen en de Witten kweet zich al goed van zijn taak. Ook de plaatselijke postbode liet zich niet onbetuigd en dus kon ook ik niet achterblijven. De Bockors stroomden gewillig uit de tap en Michel was duidelijk in zijn nopjes bij zoveel tooggeweld. Nadia ook want wie met haar wil uitgaan mag niet “van de Teisweeg” komen. Na nog wat heen en weer geschop tegen de toog werd ik, een flink stuk in de nacht en als laatste klant, vriendelijk uitgewuifd door Nadia en Michel. Ik beloofde niet te lang te wachten om nog eens binnen te stappen en dat werd zeer gewaardeerd. Als je het café verlaat, let op de trapjes want menig nachtelijke reiziger heeft reeds zijn voet verzwikt. Op weg naar het centrum werd ik nog voorbijgereden door Nadia in haar 35 jaar oude beige Opel Manta, die trouwens te koop is, en ik kreeg nog een lief toeterke te horen.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

“Ooooh Champs Elysées…, oooooh Drève du Condé…”

Kortrijk Congé loopt op zijn einde en voor de echte uitgaanders is dat enkel maar het startschot voor nog meer nachtelijke reizen en feestgedruis. Neem nu de nachtburgemeester, mezelf dus. In plaats van mij na het Grote Ontbijt huiswaards te begeven heb ik mezelf vol overgave van mijn taak gekweten om dringend nog een café in te wijden. Marie Ange had geen betere datum kunnen kiezen dan de zondag na Kortrijk Congé om haar jaarlijkse Fees’ van de Geroosterde Beenhespe te organiseren. Café “de Condédreef”, op de hoek van de gelijknamige straat en Walle, wordt normaal bevolkt door buurtbewoners, habbekratsers, moderne designers en op-de-dool-zijnde-nachtreizigers, ’s vrijdagavonds aangevuld met de plaatselijke kaartersclub. Die ene zondag wordt het café echter uitgebreid met een lange tent waarin tafels en stoelen worden geplaatst zoals in een echte Duitse “Stube”. Daar ik nog veel te vroeg was voor het buffet, en zelfs voor het aperitief, heb ik me ergens in de tent ongemerkt een beetje afgezonderd alvorens er flink tegen aan te gaan. Als eerste klant, wat normaal nooit gebeurt, heb ik dus het hele gebeuren van het klaar zetten van dicht bij meegemaakt. Jongens wat een stress. Gelukkig had ik net een nachtje Kortrijk Congé achter de rug en kwam het een beetje rustiger over. Joe Dassin, Dalida, Udo Jurgens en nog een resem andere Franse, Duitse, Italiaanse en Nederlandse charmezangers passeerden allemaal de revue en de Bockors stroomden gewillig uit de tap. Rond 11 uur beginnen eindelijk de eerste klanten toe te komen en dan wordt het tijd om ons allemaal de tent in te jagen. Het deed me even denken aan café de “Reisduif” in Hansbeke. Niets heerlijker dan geroosterde beenhesp na een paar Bockors. Volgend jaar zullen we er weer bij zijn, al zal ik natuurlijk niet nalaten om op een gewone dag ook eens binnen te wippen voor een ijskoude export na het werk. Een twintigtal jaar geleden hield de legendarische Guido Devisscher de “Condédreef” (wat hij zelf omdoopte tot “Santédreef“) open, en dat alleen al geeft het café iets extra.

Noch lug’ noch win’!

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester.
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be