Denkt u echt interessant te zijn met uw belachelijke brief aan Hare Koninklijke Hoogheid Koningin Paola en haar schoondochter Claire Coombs ?

Ik kan u wel meedelen dat Paola en Claire u nu vierkant staan uit te lachen. Of denkt u dat zij ook maar iets te maken hebben met die zogezegde vieroktober omkoopaffaire dewelke u volledig uit uw duim gezogen hebt ? U gelooft toch niet àlles wat de heer Vanhee in uw oor komt fluisteren ? Boskabouter Vanhee is een nietig journalistje, een bijklusser voor den brode, een dikdoener die zich veel beter met lokale beenbreuken, schuifdeur inbraken, saccochediefstallen en het blussen van keukenbrandjes zou bezighouden in plaats van zich in te laten met roddels en halve waarheden. Grote Kortrijkse politiek-maatschappelijke vraagstukken zijn niet iets voor zijn bek.

Ten gepaste tijde zal ik met de nodige stukken van de Stichting Thérèse Vlerick en Cie voor de pinnen komen om mijn onschuld te bewijzen. Ik heb ook de aanwezigheidslijst opgevraagd van alle klanten die op de middag van 4 oktober 2005 getafeld hebben in de Ripasso zowel als in de Aubergine. U zult daar staan van kijken. Ik kan u nu al verklappen : Paola noch Claire waren daar tegenwezig. Ok, ikzelf was er wel, maar niet in ongeoorloofd of verdacht gezelschap en zeker niet met een del van ’t Vliegend Peird op mijn schoot.

Ik wil hier mijn trots niet misbruiken, het zou een wrede remedie zijn die voor gevoelige lieden als u niet bruikbaar is. Tot binnenkort dus en steeds tot een ontmoeting bereid. Hieronder mijn coördinaten.

Ik groet u.

Ignace Gheysens

Nieuwe coördinaten :

Vlerick Vastgoed
Doorniksewijk 49
8500 Kortrijk
België
tel +32 (0) 56 230 180
fax +32 (0) 56 257 630
info@vlerickgroup.be

Valentijn: Rik Dereeper, stadsdichter van Kortrijk over de liefde

Valentijnsmaand. Romantiek viert hoogtij. Zeker wanneer dichters – groot en klein – hun mooiste pennenvruchten aan ons voordragen…

RIK DEREEPER : “Mijn vrouw verdient een pluim”

Rik Dereeper is stadsdichter van Kortrijk en schrijft al 24 jaar poëzie. In het najaar van 2010 debuteert hij met zijn eerste bundel jeugdpoëzie, waarin ook het gedicht ‘Valentijn’ zal verschijnen. Het gedicht weerspiegelt zijn poëtische stijl: een strak ritme en rijm doorheen de drie kwatrijnen die worden geaccentueerd doordat elk vers nauwgezet tien lettergrepen telt.

Wat betekent Valentijn voor jou en hoe breng je die dag graag door?

“Mijn gedicht ‘Valentijn’ gaat over iemand die op Valentijnsdag zijn geliefde op een originele wijze wil verrassen. Maar hoe? Enkel en alleen door de eenvoud van een liefdevolle blik! Met diezelfde eenvoud wens ik met mijn vrouw én onze drie kinderen Valentijnsdag door te brengen. Meer mag ik hier niet verklappen, want mijn wederhelft leest ook Karaat. Het wordt geen lyrische ontboezeming, maar iets heerlijks zonder woorden.”

Wat is volgens jou échte liefde?

“In april zijn mijn vrouw en ik 20 jaar getrouwd, maar of er voor ons lange samenzijn een geheime liefdesformule bestaat, weet ik niet. Elkaar respecteren, geluk hebben met de gezondheid en met de kinderen, een scheut humor en kunnen relativeren: daarmee komen we al een flink eind weg in onze relatie. Dat merk ik ook bij mijn ouders die recht op hun diamanten bruiloft afstevenen. Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.”

Wat raakt jou tot diep in het hart?

“Het heengaan van mensen die me dierbaar zijn, omdat zoiets onomkeerbaar is. Maar ook solidariteit tussen mensen, een mooie film of foto kunnen me geweldig ontroeren.”

Als je in één van je gedichten een ode zou brengen aan een vrouw, wie zou dat dan zijn?

“Mijn vrouw, want zij is de alfa en de omega van ons gezin. Bij kleine of grote zorgen staat zij altijd paraat om te helpen. Ze houdt ons thuisnestje warm en verdient een pluim voor alles wat ze dagelijks doet.”

www.rikdereeper.be

(Karaat, februari 2010 Tekst: Leslie Van Hecke - Foto’s: Marc Maschelein)

Valentijn

Met de zee zal ik je vergelijken.

Of nee, wat origineels is daar nog aan?

Mijn gevoelens laat ik liever blijken

Door iets dat niemand ooit heeft voorgedaan.

Te veel brieven werden al geschreven

Met zoetje, maegdekijn of honnepon.

Ring en rozen wil ik niet meer geven,

Geen serenades onder jouw balkon.

En toch, het wordt te mooi. Je bloost ervan.

Wanneer ik kijk met liefdevolle blik,

dan doe ik iets dat niemand anders kan:

zo naar je kijken, kan alleen maar ik.

Op de Nieuwjaarsreceptie van de Kortrijkse liberalen werd voor de 2e keer de ‘Blauwe Beer’ uitgereikt door Jong VLD Kortrijk. Dit jaar mocht Koen Byttebier de originele trofee in ontvangst nemen.

Het is een raadsel waarom deze ‘Blauwe Beer’ dit jaar uitgereikt werd aan Koentje Byttebier.

“Koen zet zich voor onze partij en onze stad niet alleen in voor de schijnwerpers maar ook daarachter. Denken we maar aan zijn werk als voorzitter van de Goedkope Woning maar ook aan zijn inzet voor de Parko pakmadammen, het afvalbakkenpark, Truike Tijdgat van het SOK, de aanplant van bananenboompjes op Overbeke, de kulturalistische debilisering van het Buda eiland, de drugkroegen van de Vlasmarkt, de diezijnpissijn van St Rochus, het stadsmanna voor Dell’Anno en de Veekaa, Gaëlle en Jean-Jaak De Gucht, Cowboy Henkie, de ostentatieve verspilzucht van de Secret Gardens en dan noem ik niet eens alles op”, kwaakte jongerenvoorzitter Matthieu Marisse.

Maar is dat wel zo ? Tijdens de nieuwjaarsreceptie in de eerste Nacht van Blauw Kortrijk slaakten doorwinterde liberale voormannen een kreet van onthutsing en verachting toen de naam van de nieuwe gelauwerde bekend werd gemaakt. Inderdaad, de self-made politieke tuinkabouter Koen profileerde zich de laatste jaren als de onschuld zelve, als een personage van de risicoloze opportunistische aktiviteiten en die te Kortrijk furore maakte als ‘de man zonder eigenschappen’. Koentje werd om een tot dusver mysterieuze reden op het blauwe schild gehesen terwijl heel de stad in een deuk ligt bij het aanschouwen van de dadaïstische capriolen van deze politieke dwerg hors catégorie. Daarbij vergeleken katapulteert de onopvallende alledaagsheid van vorige Blauwe Beer Woutje Maddens deze jabroer tot een waarachtig politiek genie.

‘Kortrijk, stad van de toekomst’

Over de Kortrijkse bloggerselite

Tussen de ‘meest invloedrijke’ Kortrijkse stadsbloggers springen er drie uit die mekaar voortdurend onmatig liggen te bewieroken, aan te prijzen en kritiekloos op een pied-de-stal te zetten.

Het zijn de drie zwaartillende verlichte geesten Kortrijkwatcher, Kortrijklinksbekeken en de Komposteur.

‘Kortrijkwatcher’ is de doordrammende burgerjournalistieker met een occulte vocabulaire, symbool van de Kortrijkse politieke zwaarwichtigheid, de gewaande dwarsligger Frans Lavaert met de ‘begenadigde pen’ en groot ‘intellekt’ die zich geruisloos opgewerkt heeft tot het puikje van de Kortrijkse ‘powerlist’.

‘Kortrijklinksbekeken’ behoort toe aan de populaire Kortrijkse sos en gemeenteraadslid Marc Lemaitre. Mark is als ambtenaar een zgn. kontaktpersoon van een of andere commissie van het Vlaams parlement, een soort sekretaris en in die funktie een veelschrijver met uitzonderlijk veel tijd en talent. Mark behaalde op gezegende leeftijd nog een Hollands mastersdiploma.

‘Compostmeester, Pär Ongeluck’ is een vermomde stadhuisambtenaar, gepensioneerde schoolmeester, belastingskontroleur, lijnbuschauffeur of mislopen ABVV-er die te laf is om met open vizier zijn ‘waarheid’ in de totentrekkerssmoel van de Kortrijkse politieke diergaarde te slingeren. Om de goegemeente te misleiden doet de Komposteur zich voor als extreme linkse rakker maar de zo goed als nieuwe grasgroene Opel Vectra waarin hij zich af en toe naar het centrum verplaatst, verraadt hem als extreem-rechtse zak en ordinaire neo-kapitalist (“zaterdagnamiddag ben ik nog ‘per ongeluk’ met mijn Vectra het centrum in gereden. Noodgedwongen, want ik voel mij een personage met een missie en als zendeling met een verheven roeping moet en zal ik mijn doel, een aanslag op het Gouden Kalf, bereiken!”). De veinzaard.

De vraag die heel de stad bezighoudt luidt : Wat bezielt deze zogenaamde ‘onversaagde’ bloggers dat ze alle drie konstant de aandrang voelen eieren onder mekaars derrière te leggen en op mekaars schoot te kruipen ? Dat is heel raar.

Ze houden zich tenslotte alleen maar bezig met zich op te sluiten in het bewieroken van mekaars ‘talenten’ en de neiging tot het bevorderen van mekaars geluk en dat vinden ze wel het toppunt voor politieke stadsbloggers met een missie. Ze bedrijven een blogfilosofie als ingewijden voor ingewijden die al dezulken onherroepelijk buiten sluiten die niet het geluk hebben tot hun exclusieve en elitaire bloggerskaste te behoren. Van een uitbundige onwijsheid gesproken…Hun overmatig gebruik van een breedvoerige redeneerstijl versterkt hun saaie zwaarwichtigheid. Ze kunnen hun oeverloze vertogen niet acceptabel maken zonder de lichtvoetigheid, het lachen, de ironie, de spot en de grappenmakerij uit te bannen.

Zo gaat dat in het gesloten pseudo ludiek-politieke Kortrijks bloggerscenakel.

Brekend nieuws in ‘Dag Allemaal’ van deze week :

De relatie tussen het over het paard getilde ‘liefdeskoppel’ Claudio & Gaëlle van ‘mijn restaurant’ Dell’Anno ligt aan flarden. Claudie’s wantrouwen, het neukwillige Jean-Jaakse De Gucht en de trossen gieren die boven en rond Gaëlle cirkelen luiden de doodsklokken over de Kortrijkse ‘Mijn restaurant’ massahysterie van een jaar geleden.

De onbezonnenheid van het opgefokte ‘liefdespaar’ breekt hen nu zuur op. Het opgehitste koppel verzeilde in een heilloos restaurantprojekt opgedrongen door de niets ontziende geldwolven van de VTM en meegesleept in een sfeer van bedenkelijke ’ambiance’, een schijnbaar eindeloze spiraal van geld, nepseks en schone schijn, opgezweept door complicerende gangmakers, profiteurs en opportunisten genre Peter Goossens, Van Quickenborne, Lybeer en andere gluiperds. Opperfarizeeër Goossens, die Gaëlle niet tussen de lakens kreeg, is alweer op jacht naar andere en gewilliger prooien.

Wat nu Lieven Lybeer ? Daar sta je nu. Hoeveel weggesmeten dukaten in dit uitzichtloos projekt ? Ingewijden spreken van 200.000. En de VTM-maffia grijnst en zwijgt. Binnenkort is Nieuwpoort aan de beurt om zich te laten belazeren door deze onverbiddelijke roversbende.

PLEIDOOI VOOR GELIJKWAARDIGE BEHANDELING VAN DE AUTEURS !

Geconfronteerd met de malaise in de literaire wereld durf ik nogmaals stellen dat vooral de overheid verantwoordelijk is.

Niet het distributiesysteem in se stel ik in vraag, maar wel de afwezigheid in de rotatie van debutanten en auteurs die geen “gevestigde” uitgeverij vonden of die niet bij een “commerciële” uitgever wensen te publiceren, vind ik discriminerend.

Uitgevers voelen zich bedreigd door de overschotten, door de terugval van het aantal lezers (hun klanten), door de concurrentie op het Internet en vragen een verhoging van de overheidssteun. Indien hun analyse de juiste zou zijn, dan is hun diagnose zeker fout.

Ik bied nogmaals een oplossing aan: start het “Plan Boek” op en vertrek vanuit drie prioriteiten. Primo: een collegiale en transparante procedure tot aankoop van boeken, en/of subsidiëring van de auteur, secundo: een overheidscommissie die de ingestuurde boeken beoordeelt en afhankelijk van dit oordeel een aantal boeken aankoopt en./of de auteur bijkomende steun verleent, tertio: de creatie van een label van “Onafhankelijke Auteurs” (dit kunnen debutanten zijn, maar zeker degenen die in eigen beheer, onder welke vorm ook, uitgeven).

Deze drie prioriteiten kunnen enkel efficiënt werken mits het aanwenden van drie werktuigen. Eén: de samenwerking (juister: de inspanningsverplichting)) tussen overheid, uitgevers, auteurs en bibliotheken. Twéé: de coöptatie van auteurs in alle overheidscommissies die (ook) boekenbevoegdheid hebben; alle auteurs betekent hier: gekazerneerde én dakloze auteurs. Drie: een overheidsdistributiesysteem voor de uitvoering van prioriteit twee.

Het resultaat van “Plan Boek” moet leiden tot een aangenaam retrogevoel: de tijd van administrateur-generaal Walter Debrock (de jaren ’70), toen boeken werden aangekocht van elke auteur en verdeeld over scholen en bibliotheken.

 Wat is de positie van de uitgever in dit voorstel? Nergens. De uitgever hoort thuis bij de commerciële ondernemers. Overheidssteun aan bedrijven hoort niet thuis in dit pleidooi voor gelijkwaardigheid. Daarom stel ik meteen ook voor om een nieuw decreet te schrijven, waarin de rol van elke overheidscommissie, die boeken onder haar bevoegdheid heeft, wordt beschreven en waarin de auteur op de eerste plaats komt.

Ik besef dat criteria aanleggen waarmee de aankoop van boeken en de steun aan de auteur worden gemeten heel moeilijk is. Geen enkel meetinstrument kan honderd percent objectiviteit of beoordelingscorrectheid garanderen. Daarom opteer ik om de lat niet te hoog te leggen en de marge breed te houden.

Een officiële recensiedienst wordt in het leven geroepen die korte recensieberichtjes doorstuurt en/of doormailt naar alle bibliotheken. Deze dienst zorgt ook voor de informatie naar de boekhandel die daardoor niet alleen wordt gestuurd vanuit de uitgeverijen, maar ook geïnformeerd wordt over de publicaties die het label “Onafhankelijke Auteurs” dragen.

Ik besef dat er nooit zekerheid zal bestaan over hert onthaal van een boek bij de lezer.  Dat is ook afhankelijk van de stijl, de impact van het onderwerp op de lezer, van de publiciteit, van de kritiek, de vakpers.

Samengevat: de dominantie van de “gevestigde” uitgeverijen wordt met het nieuwe decreet en het “Plan Boek”  in de kiem gesmoord. De prijs van de boeken is geen zaak van de overheid. De uitgever bepaalt de prijs en zodoende ook de winst. In slechte tijden, wanneer zijn winst vermindert of niet meet vergroot, moet hij zich bezinnen over zijn winstmarge, de productiekosten, de distributiekosten, het aantal titels. Hij moet overleg plegen met de boekhandel, zijn rechtstreekse afnemer. De uitgever drijft handel in ideeën en brengt hem winst op. Ook hij moet een strategie ontwikkelen om zijn producten aan de man te brengen. Dit is een puur economische realiteit.

De bibliothecaris is niet langer (ongewild) de handlanger van de uitgever en de boekhandel, maar hij treedt, in overleg met de gemeentelijke overheid, ongebonden op. Dat kan hij door beide kanalen van informatie te raadplegen, die van de uitgever en die van de overheid.

Ik wil een oproep doen tot de media om meer aandacht te besteden aan het boek, aan de auteur, aan de literatuur in het algemeen. Deze fel verminderde interesse is bovendien mede oorzaak van de malaise in onze literaire wereld.

Ik behoor tot de generatie die 1968 heeft beleefd en hoopvol gestemd was om de verbeelding de macht te gunnen die haar toekwam. Na ’68 werd de kapitalist echter een neo-kapitalist en de liberaal een neoliberaal. Dat betekende dat zij opteerden voor een vrije markt, maar nu met groeiende overheidssteun. En bizarre interpretatie van “sociale markt”.

Mooi en mediageil zijn, is even belangrijk. En dit laatste is niet evident: je moet een vriend hebben die een vriend kent die bevriend is met… En zo ontstaan er literaire fabrieken, zoals de fabriek Lanoye, de fabriek Brusselmans, de fabriek Moeyaert…

Ik voel mij geen loser van het zuiverste water, helemaal niet. Ik voel mij geen eeuwige belofte die maar niet echt doorbreekt in de literatuur. Ik ben al lang voorbij alle dromen en schaamte. Ik heb niets te verliezen. Ik hoef niet te vervallen in loos gebabbel of opgesmukte deftigheid om te behagen. 

Zijn stompzinnigheid, egoïsme en een goede gezondheid de sterkste troeven om te slagen? Heeft Flaubert gelijk? Ik zou er ook grofheid bij vermelden. Spelbederf.

Thierry Deleu

Een boodschap voor het aanstaand Hoog Koninklijke bezoek aan Het Hoekhuis van vzw Habbekrats.

Uwe Majesteit Koningin Paola en Uwe Koninklijke Hoogheid Prinses Claire,

Op 10  februari a.s. komt U naar Kortrijk om het “Het Hoekhuis” van de vzw Habbekrats van het Cosa Nostra genootschap Vlerick-De Clerck, met Uw hoog bezoek te vereren.

Het Hoekhuis is een soort vijfsterrenhotel (resto, sauna, fitness, bar, biljartzaal, speelzaal, zwembad, datinghoek enz.) voor zogenaamde ‘randgroepjongeren’ (het kind moet een maatschappelijk aanvaardbare naam krijgen) uit de betere klasse, Kortrijkse upperclass people. Voor aan cocaïne, gokken, seks en drank verslaafde zoontjes en dochters van rijkeluizen. Waar ze geen blijf mee weten. Niet héél erg maatschappelijk achtergesteld dus.

VZW Habbekrats rijft een schandelijk hoog bedrag aan stedelijke subsidies binnen. Al jaren aan een stuk honderdduizend dukaten (100.000) per jaar. Plus voor de verloning van drie vaste krachten Ken, Seppe en Stijn. Plus nog eens 40.000 per jaar voor het ‘aanspreken’ van rijke tienerkrapulekes die rondhossen met papa’s Ducati in bijvoorbeeld het Boerenhol.

Een buitenkans voor mij om als dwarse kommentator van het reilen en zeilen in de Kortrijkse politiek en als prominent lid van de Kortrijkse power-elite eens een keer man en paard te noemen over de vzw Habbekrats en de achter de schermen kuipende Cosa Nostra societyklub ‘Vlerick-De Clerck. Een meeslepende geschiedenis en verre van grappig.

Kijk Paola, het zit zo. Ik ben de primus inter pares van de Kortrijkse burgerjournalistiek en ik bedrijf met liefde, intellekt en een begenadigde pen deze ultieme vorm van literaire oppositie. Met mijn gortdroge weblog ‘Kortrijkwatcher’ leg ik op alle slakken zout, ik kan soms ergerlijk doordraven maar oprecht ben ik wel. Meestal oersaai, vaak ongezellig maar altijd respektvol en doodeerlijk. Malversaties, kuiperijen, vriendjespolitiek, korruptie, onbewaamheid, machinaties, leugens en bedrog zijn de hoofdingrediënten van alles wat reilt en zeilt in de Kortrijkse politiek. Vandaar mijn motto : ‘Arm maar eerlijk’.

Uwe Majesteit Paola en Hoogheid Claire, ik heb een boodschap voor Ullie beiden !

Dat zit zo. De fatidieke vraag in het vzw Habbekrats-dossier luidt : Hoe komt het toch dat dit onooglijk vzw-tje de hand boven het hoofd gehouden wordt, ongeziene privilegies en hoge bescherming geniet vanwege Tsjefaan De Clerck en zijn trawanten en jaarlijks de stedelijke jackpot wint? Deze buitensporige bevoordeling roept vragen op en zelfs mijn deskundige collega Kris Vanhee, in volksmond Sherlock, slaagde er niet in, ondanks niets ontziend onderzoekswerk, het raadsel op te lossen. Nochtans betreft het hier een verbijsterende zaak van intimidatie en poging tot omkoping in het dossier van vzw Habbekrats bij de poging tot verwerving van een stadspand in ‘t Persynstraatje. Ze noemen het hier ter stede gemakshalve de ‘vieroktoberzaak’. Ook mijn gewaardeerde collega Kris Sherlock Vanhee spreekt onomwonden van een zaak, excuseer mij voor de platte uitdrukking,  ‘met stront aan de knikker’. “De omkopingszaak van 4 oktober ’05 waarover u spreekt bestaat inderdaad, daar bent u correct in. Vraag het maar een keer aan Vlerick-loopjongen en ‘bemiddelaar’ Ignace Gheysens. Dat Ignace deerlijk in zijn geplande ‘deal’ mislukte doet niets af van de ernst van de samenzweringszaak waarbij bij Tsjefaan De Clerck nog altijd het angstzweet uitbreekt en het bloed onder de nagels komt wanneer hij op stadsrecepties door politieke tegenstrevers gepolst wordt naar deze huiveringwekkende zaak.” Aldus Vanhee.

Paola Ruffo di Calabria, zeg dat maar eens aan de Koning.

Maar, Paola, U zou ook kunnen eisen dat de onderste steen boven gehaald wordt in deze kwestie. Wat houdt U tegen om Uw grote vriend Tsjefaan eens op de billen te tikken. Weet dat anders Kris Sherlock, zoniet de kraaien, het van naaldje tot draadje zullen uitbrengen en dan is het hek helemaal van de dam. Dat Tsjefaan dan als minister voor de tweede maal en definitief de plaat zal mogen poetsen en voorgoed een punt zetten achter zijn eerzuchtige politieke carrière en zijn fin-de-carrière ambitie op het gouverneurschap van West-Vlaanderen, moet U toch aanzetten om hem tot de orde te roepen en hem erop te wijzen dat hij president Chaves niet is en ook Kabila niet met wie het gevaarlijk kersen eten is. Stof voor een nieuwe Aspe : “De misstap van Stefaan” ?

Kijk, Paola, U alleen kan daar nog iets aan doen.

Beloof dat de vzw Habbekrats alleen nog boven water zal gehouden worden door Uw eigenste Stichting voor integratie van probleemjochies uit de upperclass. En om Seppe, Stijn en Ken terdege te informeren over de daglichtschuwende praktijken achter de schermen van vzw Habbekrats. U zal op 10 februari ongetwijfeld uw vriend-minister Tsjefaan De Clerck aantreffen in dat Hoekhuis. Dreig ermee dat Uwen Zoon Laurent (de Blijde Intrede) niet naar de feestelijke opening van K in Kortrijk met de wellustige Duitsche Schlager-Koningin Andrea Berg zal komen als de zaak van vier oktober tegen die datum niet tot op het bot is uitgebeend en het gerecht zijn werk heeft gedaan.

DOEN !

Ma chère Claire Coombs, vraag aan Uwen Laurent (ervaringsdeskundige inzake puberteitskwesties) dat hij een kwade open brief schrijft naar het Kortrijks gepeupel en het gerecht en zeg dat hij anders ook een keer onaangekondigd zal afzakken naar de K. met Wendy en Franske, die via subsidies gelukkig goed zijn terechtgekomen.

Ik moge de Koningin verzoeken de betuiging van mijn diepe eerbied te willen accepteren,

Meneerke Frans

Dertig jaar geleden werd het Kunstenhuis Limelight opgericht

TEGEN DE PATISSERIECULTUUR

Jan Persijnstraat 6 in Kortrijk

LIMELIGHT vzw 

Dertig jaar geleden werd vzw Limelight- Film- Theater- en Muziekcentrum boven de doopvont gehouden. Het centrum is uiteindelijk vijfentwintig jaar geworden, kende een woelige geschiedenis en heeft een verleden met vele gezichten. 

Veel naslagwerk over Limelight is er niet te vinden. Een eerste studie, een eindverhandeling van Limelightvrijwilliger René de Wever dateert van 1983. Andere documenten zijn verjaarsdagbrochures uit 1990 en 2005. Een recentere bron is Limelight: 25 jaar kunstencentrum (1980–2005), de eindverhandeling van licentiaat in Geschiedenis Bram Vansteenkiste. We mochten zijn thesis inkijken. “De zoektocht naar documenten was niet de gemakkelijkste opdracht die ik al gedaan heb in mijn leven” lacht Bram, “veel mensen hadden wel ‘iets’ liggen, maar waar? Uiteindelijk was het Willy Malysse die nog wist dat het bewaarde deel van het Limelightarchief verhuisd was naar het Vlaams Theater Instituut te Brussel.”

De Gouden Lanteern

Willy Malisse, zijn vrouw Francine Verbeke, Filip Sintobin en Toon Vandendriessche liepen niet zo hoog op met de cultuur in Kortrijk. Door hun studies in Gent waren ze in contact gekomen met een heel nieuwe circuit van alternatieve films, links cabaret en zanger Roland. In Kortrijk bestond dat niet. Willy verweet de stad een ‘patisseriecultuur’ en zij besloten daar iets aan te doen met het stichten van vzw Limelight- Film- Theater- en Muziekcentrum met als doel een aanvulling en een tegenpool te zijn voor het bestaande cultuurgebeuren. Op 10 april 1980 werd een informatievergadering gehouden in ’t Salonske op de Grote Markt van Kortrijk. Op 5 mei was de vzw een feit. Tweeënveertig mensen kregen samen genoeg geld bijeen om de leegstaande bioscoop De Gouden Lanteern, later Cinema Orly, in de Jan Persijnstraat te huren. Op 8 december 1980 opende Limelight feestelijk de deuren, maar in die beginjaren was het zeker niet alle dagen feest. Het werd een geschiedenis van vallen en opstaan. De initiatiefnemers merkten dat zonder overheidssteun deze privé-initiatieven ten dode waren opgeschreven. Ook problemen met personeel en infrastructuur staken de kop op. Dieptepunten waren een financiële crisis in 1985 en 1992. Om te overleven moest er zwaar gesaneerd worden. Een absoluut hoogtepunt dan weer was het optreden van Urban Sax en alternatieve sinksenstoeten. Limelight bouwde midden de jaren 80 een artistieke werking uit met films, theater- en dansproducties en concerten. Vanaf 1985 werden zelf zaken gecreëerd en gemaakt. Vanaf 1990 richtte het centrum zich op hedendaagse klassieke muziek en jazz. In 1993 werd Limelight officieel een kunstencentrum door het podiumkunstendecreet van cultuurminister Hugo Weckx.

Buda

In 1997 breidde de infrastructuur gevoelig uit met een apart filmhuis in de voormalige Pentascoop. En in 1999 kwam er een echt productieplatform in de Tacktoren op het Buda-eiland. Nog in 1999 nam artistiek directeur Malysse afscheid van zijn Limelight en werd hij opgevolgd door Joost Fonteyne. In de laatste jaren van zijn carrière waren de artistieke wijzigingen in Limelight niet meer te volgen. De banden met andere Kortrijkse cultuurorganisatoren werden steeds beter en uiteindelijk zouden zij samen gaan voor een nieuw project. Limelight, Dans in Kortrijk en Beeldenstorm werden op 1 januari 2006 het Kunstencentrum BUDA. 

(Peter Van Herzeele, Kortrijks Handelsblad, 29 januari 2010)

Van een mysterieuze rijmelaar viel vannacht volgend verhaaltje in onze postbus…

Ma moke es e zwètte !

Onlangs zat ik weer eens op een exotische plage. Miljaardedju, in mijn veel te lange gespikkelde onderbroek van Calvin Klein dan nog. Jammergenoeg was het daar al zo warm. 54 gr. ! Ja, mijn kortere exemplaren lagen thuis met wat t-shirts en wat hemden in de nieuwkuis. Gelukkig vragen ze voor 9 stuks maar 9,5 dollars. Ik zat dus weer eens in een ver land op een heet strand, halverwege tussen Mauritius en onze Kongo. Al voor de tiende keer. Ik krijg nooit genoeg van een luiaardsbestaan midden de vroegrijpe negerinnen. Het leven bij de zwartjes is er nog spotgoedkoop. Toen ik vertrok meldde ik dit op Facebook en ik kreeg een reaktie van Branco. Wie kent er Branco nog ? Hij was jaren shopmanager in de Zwevegemstraat van de Erotheek. Baatte ook een tijdje cafe Burning Love uit. Samen waren we bewoners van de Vlassemarkt. Hij hokte samen met een Creoolse van 17, ik met een mulatje in 6. Op ’t eerste. Ik kende hem al van vroeger. Hij was een afgedankte vrijer van mijn eerste scharrel Anouk de Waereghem. Samen waren we bezig de wereld en onszelf te verbeteren. Later stapte Branco terug mijn leven en mijn hybride sauna binnen. Hij liet zich veelvuldig door mij verwennnen. We kwamen zelfs in het Kortrijks Handelsblad met intervieuws door Lukske Demiddele en getrukeerde naaktfotos. ’t Was juist een gay-model. Met de rockzangeres Lady Lin en Willem Vermandere vertoonde hij een grote gelijkenis. Hij was excentriek en verkleedde zich graag als entraîneuse van Het Vliegend Peird, de travestiet! De janette ! We spendeerden graag onze weekendnachten in de janettendiscotheek de Catacombes aan de havenkaai in de schaduw van voeders Hanekop te Roeselare, door prentieuze Kortrijkse spelmakers ‘Boerelare’ genoemd. Maar volgens mij vond Branco nooit echt zijnen draai in t Roeselaarse uitgaandersleven. Ik heb hem dikwijls in relatie geweten, de ene keer met een andere travestiet, de andere keren met een Kongoleese zwartje, zelden met een blonde Vlaamsche del en één keer met Myriam Jacques maar wel niet beantwoord verliefd. Op een dag was hij het kotsbeu. Hij vertrok naar Azie. Bleef jaren weg. Sloot zich aan bij de Bagwan sekte, werd Boedhistische monnik in Tibet, ging in het vreemdelingenlegioen, trouwde met een Zen-boedhiste, liep er weer van weg, verzeilde tenslotte op Phi-Phi waar hij ei zo na in de tsunami verzoop. Het bracht de als internationale landloper geseinde Branco tot inkeer en hij zette ginds een actie op poten om de slachtoffers ervan te helpen. Samen met de hypocrieten van huis van Vanwonterhem te Kuurne, waar hij vroeger dj was, bekwam hij een goed resultaat. Iedereen steunde. Hij kwam nog even terug naar zijn vaderland. Nu monterde hij mijn toenmalige medewerkster Kimberley op, door in een voor haar zwarte periode zesenvijftig zwarte sterrekes op haar autovoorruit te schilderen. Ze reed vanaf nu met een brede grijnslach de buitenwereld tegemoet. Dit typeerde hem. Den deugniet. De gangster. Zo was hij. Ne ongelooflijke vermeende positivo. Niet veel later was hij weer weg. Voorgoed ? Wie weet. Azie of bij de negerinnen in Kongo liggen hem misschien beter. Positivo is hij nog steeds maar met mate. Zijn reactie dat ik daar op een wit strand tussen Mauritius en de Kongo rond lummelde, was simpel: Welkom, in mijne kant van de wereld M. ! En weet je, ik voelde me daar ook goed thuis op dat verre witte zandstrand. Relax. Goedkoop op de wijze van voor den euro en den oorlog. Iedereen met de glimlach. De zwètte meiskes zijn er zo lief, Branco mijn vriend. The good-life. Ik begin je te begrijpen mon cher Branco !:-)

M.

(Maar wie in godsnaam is M ?)

Dag Walter,

voor geen andere reden dan dat het vandaag gedichtendag is heb ik dit gedicht deze week gemaakt, zoals we weten heeft powezie bijna geen reden van bestaan doorheen het ganse jaar - of het zou moeten zijn dat iemand trouwt of alweer doodvalt - maar op de gedichtendag is dat anders, op die dag (vandaag) leven wij met zijn allen voor een dag in het geschreven woord. Waar of niet? Vandaar deze bijdrage.

Hartelijk gegroet,
Peter Van Synghel

yes we can

en vraag niet hoe kan
maar vraag wat jij kan
uitsparen of bijdragen

Brekend nieuws !

Via Kris Sherlock Vanhee vernemen we dat de suksevolle VTM tv-serie ‘De Rodenburgs’, in de volksmond ‘De Vlericks’, een vervolg krijgt. VTM heeft aan het produktiehuis Skyline Entertainment een tweede reeks besteld. Alle hoofdrollen blijven gespeeld worden door dezelfde akteurs behalve de rol van meester-afperser Jansen (Maarten Bosmans) die in de tweede serie zal overgenomen worden door de ervaringsdeskundige Ignace Gheysens. Zijn geloofsbrieven over de vier oktoberzaak bezorgen Ignace nu een lukratieve bijverdienste. Er komen enkele nieuwe Kortrijkse lokaties bij, te weten : restaurant Ripasso op het Bouwcentrum, het bureau van Xavier Marescaux bij het Comité van Aankoop, ex-restaurant Aubergine, nu l’Improviste, de burelen van Vlerick Vastgoed, het kabinet en het intiem salon van Tsjefaan De Clerck, het landgoed van Philippe Vlerick en de blauwe kamer van ’t Vliegend Peird. Naar verluidt ook ‘De Pollepel’, een dorpscafé in Reninge. Marie De Clerck zou een bijrol krijgen als entraîneuse in ’t Vliegend Peerd.

Heel Kortrijk kijkt er al naar uit.

De Secret Gardens in Kortrijk zijn ter ziele gegaan. Ijverige vuilnisophalers hebben de stinkende laatste nesten wildernis, struikgewas, brandnetels, rottende hopperanken, uitwerpselen, kattenkadavers, wildplaspissijnen en rattenkolonies opgeruimd. Het hellegat van Overbeke bood het langst weerstand maar tegen de onmeedogende opkuiswoede van de Kortrijkse vuilnisjongens was geen (on)kruid gewassen. De afrekening was snel gemaakt : er daagden op de tien lokaties in totaal pakweg zevenentwintig toeschouwers op die zich verdwaasd afvroegen wat ze daar tussen metershoge distels en hondendrollen eigenlijk kwamen bezichtigen.

Het prijzenkaartje daarentegen overtreft de stoutste verwachtingen : 504.000 euro’s (meer dan 20.000.000 BF) of meer dan 50.000 per tuintje ! Naast de ‘aanleg’ zelf van de ‘tuinen’ werd het meeste manna gegooid in de hoek waar ‘de staf’ (de hele bureaukratie en tutti quanti, chefs en onderchefs en opstijfsekretaressen) zich schuil hield (115.000 euro’s) en voor de zogenaamde ‘kommunikatie en het randprogramma’ waren er nog eens 120.000 euro’s nodig. Samenzwerende ‘top-ontwerpers’ en bevriende tuinaanleggers (ons-kent-ons) deden zich schaamteloos tegoed aan hele zakken dukaten, ontstolen uit de beurs van de onwetende Kortrijkse plebejers die zich liever vergapen aan de plastieken tuinkabouter, het karrewiel en de drie zilverberken in hun voortuintje dan zich moe te maken met het begrijpen van de ‘Hoge Kunst’ getoverd uit de hoge hoed van ‘connaisseurs’, snobs en charlatans genre Paul Geerts en de vleesgeworden tuinkabouter Lybeer. Schepen Bral deed ook mee, zoals altijd laveloos, en hij zwaaide minzaam naar de tuinproleten vanaf zijn barkruk tussen de voluptueuze Witrussische entraîneuses in ’t Vliegend Peerd.

Zo gaat dat te Kortrijk, waar de ‘les Boches’ straks de plak gaan zwaaien.

Beste Lezer,

Hélaba, hij den deugniet, die Anouk is wel een vriendin en haar uitlachen was mijn bedoeling niet é ! Mijn ingezonden stukje over Anouk en haar onvindbare G-spot was maar om te lachen e. Ik wou gewoon ne keer de grapjas uithangen maar die sakkerse blogger van Het Verdriet heeft er weer van geprofiteerd om mij de duvel aan te doen en er een stinkende soep van te brouwen die de spuigaten uitloopt. Miljaar. Den deugniet. De onverbiddelijke spotvogel. De gangster. Anoukske was mijn favoriete scharrel, dat wel, maar daarom heeft ze nog niet recht zich belachelijk te laten maken door de eerste de beste gefrustreerde schrijvelaar met een lief zo lelijk als de nacht. Anouk blijft mijn troosteres in moeilijke momenten ook al denkt Quickie haar van mij afgepakt te hebben, de kapoen, maar voor hoelang want ‘trouw’ staat niet in haar dictionair é. De beest uithangen bij de nieuwe meedrinkwijven in het opkamertje van ’t Vliegend Peerd, in de Kortrikske hoerenbuurt, mij samen met Hans Masselis laten ontmannen in de gynekologische stoel van de Crisco, mijn oude kunstjes bovenhalen bij Vera op de Vlasmarkt en mij elke avond lazerus zuipen en daarna de glazen kapot smijten, wild in het rond zeiken en op de muile kloppen van Stefaan Bral en ander gespuis, ach Anouk kon er altijd goe mee lachen e. Maar de would-be homoseksueel Quickie verkeert in de waan dat hij Anouk die mateloos geniet van haar sukses omwille van haar keiharde tieten, haar stevig vlees en haar schaamhaar dat nog hard en kroezig is, weer op het rechte pad zal krijgen. De stumperd. Hij dwaalt. Ik beken, àlles heb ik aan Anouk geleerd, dood liggen, de tijgersprong, klaverjassen, canasta, onderwater zwemmen, kietelen, van een hoge toren springen, pesten, zelfmoord ensceneren, geloofwaardig liegen, door het riet sluipen, lijken identificeren, boomzagen, Oostaziaten imiteren, de driekleur hijsen, enzovoorts. Als ruwe jongen deinsde ik er destijds niet voor terug om bij Anouk thuis langs de achterdeur binnen te sluipen wanneer haar ouders op familiebezoek waren of naar de Balearen. Dan voerde ze half bloot allerlei gekke kunstjes voor mij op en samen exploreerden we de Kamasutra terwijl we puffend en dampend de volmaakte communio beleefden bij opzwepende aria’s uit Lucia di Lammermor van Gaetano Donizetti. Dat ik dàt en nog veel meer heb mogen beleven met Anouk, daar zal ik haar heel mijn leven dankbaar voor blijven. Blijven lachen maakt alles weer goed. Meer kan ik over haar niet vertellen é. Halleluja.

Mike

Geachte heer Maes,

Bij het lezen van uw laatste blogberichten geraakte ik in een huilstemming.

Uw modderstroom van gefingeerde berichten over de door u fel opgeklopte zogenaamde ‘vier oktoberzaak’ waarbij ik zou gepoogd hebben de tegenpartij in eethuis Ripasso te intimideren en om te kopen, ben ik beu. Met een enveloppe onder tafel (25.000 euro’s) om hen te doen afzien van verdere biedingen bij Xavier Marescaux op een stadspand in de Persynstraat? Dat het genootschap Vlerick-De Clerck ten alle prijze voor de vzw Habbekrats in de wacht wou slepen, maar hun financiële draagkracht was gelimiteerd. Waar haalt u het ? Toch niet bij Kris Vanhee, beruchte roddeltante van de stad ? Dit uit het brein van een neuroot ontsproten snertverhaal verdraag ik nu al meer dan vier jaar lang zonder verpinken op uw rioolblog ‘Verdriet van Kortrijk’. Het kant noch wal rakend vieroktobergedaas blijft maar aanslepen en het komt niet van de heer Lavaert, alias Kortrijkwatcher, die ik goed ken en die mij onlangs nog op het hart drukte dat de brief op uw blog, zogezegd van de hand van Vanhee, niet meer is dan een scandaleuze vervalsing opgeschoten uit uw morbide geest. Ook de geslachtloze mierenneukende Komposteur, het sujet Per Ongeluk heeft het niet gedaan. Per Ongeluk (“lees mij gewoon en je weet wie ik ben”) is een relikwie uit de tijd waarin fascistische horden of het kommunistisch proletariaat de plak zwaaiden maar nu door de invoering van de demokratie en het internet veroordeeld werd tot een virtueel leven in de marge. Zijn ‘free flow of information’ is niet in staat de onderste steen boven te halen, laat staan dat hij mij zou verdenken van maffieuze praktijken. Ik mag hem graag, de Komposteur van Kortrijk. 

Als de hetze niet stopt dreig ik gek te worden. Daarom smeek ik u : in ‘s hemelsnaam hou er mee op. Zeg dat het een verzinsel is, om te lachen of zoiets. Onlangs belde mij nog een zakenrelatie uit Belgrado op – hij was toevallig op uw blog verzeild geraakt - om mij uit te vragen over die pseudo omkoopaffaire waarin ik internationaal geseind sta. Hij begon mij te wantrouwen, mijn zaken beginnen er onder te lijden en ik heb hem moeten zweren op het hoofd van al mijn gezinsleden dat ik daar niks maar dan ook niks mee te maken heb en dat de hele zaak ontkiemd is in het brein van een intellektuele lyncher. Ik vind het zielig. Maar het is godverdomme wel vreselijk. Ik word misselijk. Kom ik er ooit over heen ? Het moet stoppen. Nu ! Ik ben inmiddels weer zachtjes gaan huilen.

Gegroet,

Ignace Gheysens

Ignace Gheysens

Gedelegeerd bestuurder Vlerick Vastgoed NV

Asset Management

Gsm 0475/62.87.62

ignace.gheysens@bic-carpets.be

asset.management@bic-carpets.be

Vlerick Vastgoed
Doorniksewijk 49
8500 Kortrijk
België
tel +32 (0) 56 230 180
fax +32 (0) 56 257 630
info@vlerickgroup.be

We zijn tevreden dat we er eindelijk nooit teveel achter hebben gezocht. Maar! Mijn 1ste lief Katja, sprak daar ook altijd over. Zij heeft mij ooit zover kunnen krijgen dat ik er nog een beetje moeite voor heb gedaan. Voor haar probeerde ik het nog eens uit te pluizen waar het was.Tevergeefs! Ik zat op het verkeerde spoor. Gans Harelbeke en Kortrijk heb ik daar voor afgereden lijk ne zot. Ene keer zelfs tot in Rijsel. Miserie troef! Ik dacht toendertijd zelfs even dat het een dancing of cafeetje moest zijn, maar dat was het ook niet. De G-spot was voor mij onvindbaar! Nu echter kan ,volgens Britse wetenschappers, deze plek geklasseerd worden onder de noemer flauwekul. Niets is echter minder waar! Datgene dat niet wil gevonden worden laat zich het best rangschikken als onbestaand. Maar te Kortrijk trappen we daar al lang niet meer in! Na beraad besliste ons stadsbestuur om de G-spot hier te exposeren. En zo geschiedde. Ze is te bewonderen in al haar praal in een geheime kamer van het BUDA-kunstencentrum. Publiek hebben ze daar toch nog nooit gezien en alzo wisten die Londenaars niets af van ons overgesubsidieerde project. Ireëel is de G-spot dus zeker niet. Maar moeilijk en gecompliceerd des te meer. Maar niet getreurd, we hebben een bestuurder van versimpeling. Vincent. Hij is nu de aangestelde poortwachter van het bewuste kamertje. Q heeft er trouwens ook al een heel tijdje naar staan kijken, naar die G-spot, en hij leerde bij! Hij heeft nu wonderwel een solide en sterke relatie opgebouwd met zijn Anouk! Dus voor iedereen die eens, na lang en tevergeefs friemelen, die g-spot wil weten zitten, (de vrouwen mogen ook eens gaan kijken), de sleutel is af te halen aan de balie van het stadhuis! Ge moogt er wel niet aankomen é, aan dat geheime dingske. Nee nee, er ne keer op blazen moet volstaan en daarna moogt ge ne wens doen. Ppffff. Misschien dat andere g-spel dat weg is in Belgie terugwensen. De geldlade! De gevulde versie ervan is ook al een tijdje onvindbaar. Wie brengt er daar opheldering? Of wenst dat K eindelijk open gaat. Je zou echter ook kunnen dromen dat je simpelweg gelukkig wordt! Dat zal eenvoudiger zijn. En dat is ook wat ik jullie toewens voor 2010.

Mike Tattoo

Verse Brekende Berichten van Sherlock Kris Vanhee :

1°

In de Oudenaardsesteenweg belandde zaterdag een voertuig tegen een paal ter hoogte van de oprit naar de autoweg E17. Bestuurder E. P. uit Kortrijk werd daarbij gewond. Door de hevige regenval waren er nog veel ongevallen met stoffelijke schade zaterdagavond.

2°

De Kortrijkse politie deed in december 2009 een inval in de Attakwa-moskee in de Stasegemsestraat in Kortrijk. Dit feit werd tot nu toe angstvallig verborgen gehouden. Mijn speurzin bracht me op het spoor van deze ergerlijke nieuwsmanipulatie. De politie had een tip gekregen dat zich een lookalike van Osama verscholen hield in de moskee en was daarnaar op zoek toen ze de gebedsruimte binnenvielen. Er was op dat moment echter niemand aanwezig, behalve meneerke F. de onnavolgbare Kortrijkse politieke speurneus. Kortrijkse Moslims vonden de inval niet verantwoord, maar zwegen er over als vermoord. Ze gaan ook nog altijd voor de erkenning van hun moskee plus twee minaretten. Als er een erkenning komt voor de bouw van een moskee in Kortrijk verdwijnt de deze uit de Stasegemsetraat en komt er een nagelnieuwe met twee minaretten en tien luidsprekers op ’t Hoge, vlak naast het afwerkatelier van Pietje met de Zeis. Samen met Mark Vandemoortele heeft Arsène De Vlieger al een aktie-en buurtkomitee in het leven geroepen ‘Samen Sterk tegen de Moskee’. “Als aktiekomitee willen we transparant zijn naar allen die ons steunen en gaan we de nodige akties, optochten, stakingen, intifada en juridische stappen ondernemen om deze waanzin tegen te houden. We nemen de geluidsoverlast en visuele vervuiling niet. Godsdienstvrijheid, allemaal goed en wel maar niet in onze diep-katholieke buurt waar het kerkeklokje van Sint-Paulus ons enig spiritueel baken is. Allah is groot maar Jezus van Nazareth is de allergrootste. Geen middeleeuwse woestijngodsdienst in onze oer-christelijke buurt. En alleszins geen minaretten. Dan nog liever een windmolenpark, een kerncentrale of een biogasfabriek in ons voortuintje”, aldus Arsène, inmiddels volledig buiten zinnen geraakt van de opwinding. De moskee in de Stasegemsetraat, eigenlijk een voormalig nonnenklooster, ruikt veel te katholiek en is veel te klein geworden. Vorig jaar werd door Tjsefaan De Clerck een erkenning voor Attakwa in de Stasegemsestraat geweigerd omdat de staatsveiligheid een komplot tegen zuster Monica Van Kerrebroeck vreesde. Daarom wordt er nu een nieuw en vollediger dossier ingediend voor een nieuwbouw met twee reuzenminaretten op ’t Hoge, nabij de volkswijk van de Lange Munte. Maar dat is zonder de wervingskracht van positivo Arène gerekend !

3°

De politie van Kortrijk had de handen vol met het handhaven van de openbare orde zondagmorgen. Er waren diverse vechtpartijen, zowel op de Vlasmarkt met de onvermijdelijke Mike Tattoo als in de Burgemeester Reynaertstraat. De aanleiding was telkens banaal. Nachtburgemeester Adelbert kwam in het holst van de nacht ter plaatse de nodige vaststellingen doen en suste de gemoederen met een tournee générale.

(vkk)

“…let’s all chant…, …Nadia is gone…, …long live Nadia…, …let’s all chant…”

Het is zover, het moest er van komen en nu is het zover. Na maandenlange wegenwerken in de Oudenaardsesteenweg heeft Nadia van de “Plaza” (zie: artikel van 9 september 2008) er de brui aan gegeven. De inkomsten gingen dermate achteruit dat het wicht zelfs moest gaan bijklussen in een andere café teneinde de meubelen te redden. Nu is ze er dus vandoor, waarschijnlijk met haar beige Opel Manta van 35 jaar oud die nog altijd te koop is. Het café stond er dus een tijdje verlaten bij maar er is weer leven in de brouwerij. Gwyn en Kurt, de nieuwe uitbaters, nodigen ons zelfs uit op de opening van hun nieuwe zaak. Vrijdag 29 januari 2010 zal de zaak open zijn vanaf 15uur, met ijskoude Bockors. Zaterdag 30 januari 2010 is er de officiële opening met hapje en drankje van 19uur tot 21uur. Natuurlijk zal nachtburgemeester aanwezig pleiten, maar ook belleman Caesens en waajnemend bujgemeestej Lybeej zullen de honneurs waarnemen. Pé Vermeersch zal er ook zijn, in haar blootje, om de belleman tot dansen te bewegen. Benieuwd of de Plazastoters (onder leiding van Michel, vader van Nadia en leider van de seniorenbende “de bende van de Plaza”) het zullen aandurven om waajnemend bujgemeestej Lybeej uit te dagen tot een matchke biljart in het achterzaaltje. Naar verluidt zou ook minister Q er bij zijn en achter de draaitafels het loeiharde beste van zichzelf geven. Hopelijk verlaagt hij zich niet tot het draaien van “les lacs du Connemaragh” en “de Marie-Louise”. We kijken er al naar uit.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

PERSMEDEDELING VAN DE BELLEMAN

Gedichtendag in het VTI-Kortrijk

Geachte persmensen,

Op donderdag 28 januari is het Gedichtendag. In het VTI van Kortrijk zullen de lessen ’s morgens voorafgegaan worden door een korte poëtische noot op de speelplaats. We plaatsen ieder jaar Gedichtendag in de kijker, maar dit jaar zal de Kortrijkse bellenman ons hierbij helpen. Zonder geluidsversterking zal hij een korte inbreng declameren. Als u getuige wil zijn van dit spektakel, verwachten wij u tegen 8u.15 ten laatste aan de leraarskamer. Ingang via de Oudenaardsesteenweg. De Kortrijkse stadsdichter Rik Dereeper draagt een speciaal voor deze dag geconcipeerd gedicht voor.

Auteur: Peter Caesens
Email: peter.caesens@telenet.be
Organisatie: VTI ism VTB-Kultuur en de Kortrijkse belleman

Kortijk, Telefoon: 0475/878018

K in Kortrijk start met een vierdaagse vanaf 11 maart. Een mystery guest zal het winkelcentrum officieel openen. Bono van U2? Of een megaster met meer pit ?

De datum staat vast: op 11 maart opent het winkelcentrum K in Kortrijk. En het zal met de grote trom zijn. De mediacampagne er rond schiet vanaf halfweg februari op gang. Eén mysterie wordt echter pas de dag zelf bekend gemaakt: Wie opent K in Kortrijk?

Maakt Bono van U2 een kans? De kans is veel kleiner geworden sinds dat moffen de tent hebben overgekocht.

Officieel wordt niets gezegd maar de kans dat de huichelachtige wereldverbeteraar Bono te Kortrijk verschijnt is quasi nihil en wellicht wordt een Duitsche seksbom tevoorschijn getoverd “want nu is ‘den Duitsch’ baas in de K” fluistert Peterke Verlinden, de goedmoedige loopjongen van Pierre Yserbyt. Peterke laat het achterste van zijn tong niet zien maar via onderzoeksjournalistieker Kris Sherlock Vanhee vernamen we dat de loensende Duitsche Schlager-Königin Andrea Berg (43) top of the bill wordt. Daartegenover is Bono een saaie kluns die niet eens tot aan haar jarretels reikt. 

‘Du hast mich tausendmal belogen’

Verlinden: “Ik kan wel zeggen dat er 95 procent kans is op een megaster uit de Duitsche schlagerscène. Mijn fascinatie voor Andrea is groot en de crisis heeft er geen vat op. Zij is dan ook een uitzonderlijke opportuniteit die zich maar once in a lifetime voordoet en ook burgemeester Lybeer - die verzot is op Duitsche schlagerzangeressen - wou wel eens van heel dichtbij met Andrea kennismaken.”

Met haar superhit ‘Du hast Mich tausendmal belogen’ zal Andrea Berg alleszins flink scoren bij Stefaan De Clerck die haar vanuit zijn VIP loge boven de Bühne smachtend en diep in de ogen zal kijken.

De parking onder K zal duurder zijn dan die onder de Veemarkt. De teller loopt de klok rond, dag en nacht. K in Kortrijk zal zes op de zeven dagen open zijn tot 19.30uur.

Es lebe Andrea !

Beste,

Sta mij toe u voor de volgende 50 weken van 2010 nog even het allerbeste toe te wensen. Tevens wil ik van de gelegenheid gebruik maken om u mee te delen dat ik ook dit jaar nog steeds voor u paraat sta om al uw artistieke of decoratieve schilderwerken uit te voeren.

Adelbert (Bart ALGOED)
Maraillestraat 50
8582 Avelgem
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

“…OMA’s aan de top…’t feesten kan niet op…”

Alweer een nieuw fenomeen in K-stad, de OMA’s. ’s Avonds laat op een gewone weekdag, de goesting bekruipt me om nog eens een café in te wijden en de keuze valt op de “Reflex”, een in K-stad wereldberoemd jeugdhuis sinds jaar en dag. “Jeugdhuis” mag tegenwoordig met een korreltje zout genomen worden want er is evenveel volk van iets oudere jeugd. Er woedt een fuifje en dus moet men er langs de zijkant naar binnen. Ik voel me er direct in mijn sas, koude Bockors, stevige muziek en een flinke troep 40-jarige vrouwen aan den toog, inderdaad, ‘t feesten kan niet op. Ik bestel er ene en kom al gauw in gesprek met een van de 40-jarige vrouwen die een beetje afzijdig staat. Gedurende het gesprek kom ik te weten dat ze lid is van de OMA’s, een collectief van 40-jarige vrouwen. Ze komen steeds naar de “Reflex” of andere fuifoorden om hun dochters of zonen discreet in het oog te houden, een soort stewards, zeg maar. Ze hebben zich zelf de “OMA’s” genoemd, en dat staat voor “Organized Mama’s Association”. Schitterend, dat ik dát nog mag meemaken. Ik tracht haar een beetje uit te horen om alles te weten te komen over de OMA’s, daarom ben ik ook nachtburgemeester, en ze vertelt wel een en ander. Ze gaan dus, elke keer als er ergens een fuif plaatsvindt, mee met hun zonen of dochters en plaatsen zich dan ergens afzijdig om niet te veel op te vallen en toch maar een oogje in het zeil te houden teneinde hun kroost op het goede spoor te houden. “Hoe zou ik dat nu in het honderd kunnen doen lopen?” vraagt mijn duivelse geest zich af, kwestie van mijn reputatie alle eer aan te doen. Het gesprek gaat verder en ik heb zo’n vaag vermoeden dat het lang geleden is dat zij nog eens mannelijke aandacht kreeg. Ik strooi nog wat complimentjes in het rond, betaal nog een drankje, nodig haar ten dans uit, en vraag haar dan mee uit naar een ander cafeetje. Natuurlijk wil ze niet want ze moet haar dochter in het oog houden, doch de charmes van de nachtburgemeester blijken sterker dan het OMA-verantwoordelijkheidsgevoel en dus stemt ze in. Het dichtst bijgelegen cafeetje in de buurt is de “Burning Love” van Ghyslain met zijn veel te klein toogske en het spreekt dus voor zich dat we daarheen gaan. Ghyslain heeft sinds kort een ’swaffelhoekje’ in zijn café en dat wilde ik haar per sé eens tonen. Ze vind dit leuker dan haar dochter in het oog te houden en zegt dat het zeker voor herhaling vatbaar is, waarna ik prompt een papiertje met haar telefoonnummer in de hand gedrukt krijg. Mijn missie als nachtburgemeester kan dus geslaagd worden genoemd daar ik er alweer iemand van overtuigd heb dat uitgaan zalig kan zijn, doch dit even geheel ter zijde. Het wordt laat en de plicht roept voor haar. De dochter hoort al thuis te zijn en dus gaan we terug naar de Reflex. Bij het terug binnegaan krijg ik heel wat norse blikken van de overige OMA’s maar ik trek het me niet aan, tenslotte heb ik iemand iets bijgeleerd. Ze vertrekt met haar dochter huiswaarts, maar eerst krijg ik nog een tongzoen om van te duizelen en ze fluistert me toe: “Vergeet mij niet te bellen!”. Natuurlijk zal ik dat niet vergeten. Terwijl ik ze nog eens flink omhels voel ik de dodelijke blikken van de overige OMA’s in mijn nek en ondertussen roept haar dochter: “Gauw ma, ‘k wille naar huis!”. Ik doe ze uitgeleide en wuif ze uit bij het weg gaan. De moeder loopt op rozen en de dochter heeft zich stierlijk verveeld, wat een heerlijke gedachte denk ik bij mezelf. Op naar de volgende OMA, gnagnagna…! Heerlijk zo’n café, ik kijk al uit naar het volgende avondje uit met… hoe heet ze nu ook alweer? Enfin, de nacht gaat flink door en voor ik het weet is het al weer dag. Wie zegt daar dat K-stad geen nachtleven heeft?

K-stad, een stad om te zoenen!

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

P.S.: Ondertussen heb ik haar al opgebeld, Sabine heet ze. Ze zal met mij mee gaan naar de 1917, dat moet immers nog ingewijd worden en dat boeit haar uitermate.

“Sylvester”

Als er één nacht in het jaar is waarop ik nooit uitga, dan is het wel oudejaarsavond. Dat is de avond dat de niet-uitgaanders de Stad en heel de Wereld overnemen en alle uitgaanders aan de kant duwen ten einde handdoekzwaaiend het nieuwe jaar in te stormen op de tonen van “les lacs du Connemarats” en de “Marie Louise”. Gelukkig duurt het maar een dag. Zeg nooit “nooit!”, doch de laatste twintig jaar ben ik steeds thuis gebleven op deze avond, en dit jaar heb ik me kostelijk geamuseerd. Op TV was er van alles uit de oude doos te zien, onder andere “Sjef Van Oekels Discohoek”. Schitterend! Voor de jongsten onder ons, dát was nog eens tegen-de-schenen-schoppende televisie. Schandaliserend voor de moraalridders was dat, maar des te prettiger voor ons averechtsen. Leun achterover met een glas Champieter en geniet samen met ons van een wel heel speciale uitzending op kerstavond 1974.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

“De dans van de belleman”

Het hing al een tijdje in de lucht en nu is het zo ver. Belleman Caesens werd betrapt op het volgen van danslessen in het geheim. Laatst werd hij opgemerkt op de bovenste verdieping van de Tacktoren terwijl hij schuchter zijn danstechniek trachtte bij te schaven, en wel in het bijzijn van Pé Vermeersch. Hij zou tegen de volgende Rollegemse Folklorefeesten een danske klaar willen hebben om publiekelijk ten toon te spreiden ten einde zijn houterige imago wat op te krikken. Naar het schijnt, en zo te zien op de video, brengt hij het er al aardig van af. Wie zegt daar dat dikkerds niet kunnen dansen? Geniet samen met ons van den Belleman zijn voortreffelijke danske!

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

Wat betreft het te koop stellen van de stadseigendom ‘De Blauwe Hoeve’ bereikt ons brekend nieuws. Naar wij uit betrouwbare bron vernemen (Sherlock Kris Vanhee) zou de heer Ignace Gheysens zich als ervaringsdeskundige bemiddelaar aan het stadsbestuur aangeboden hebben. Ignace doet het veel goedkoper dan de poenpakkers van CIBnet en vooral : hij is een illustere grootmeester in intimidatie en het ‘bemiddelen’ met gesloten enveloppen onder tafel. Hetgeen hij bewees op 4 oktober 2005 toen hij op instigatie van het genootschap Vlerick- De Clerck een stoutmoedig scenario bedacht om de biedingen van de vzw Habbekrats in goede banen te leiden voor de aankoop van een stadseigendom ten kantore van Xavier Marescaux van het Comité van aankoop in het Bouwcentrum. Hoewel zijn plannetje daar per ongeluk deerlijk mislukte zou Ignace uit zijn ervaringen geleerd hebben en zich nu met resultaatverbintenis ten dienste willen stellen van zowel kandidaat-kopers als van de stad. Als een soort dubbel-bemiddelaar.

Voor inlichtingen en voorwaarden zich wenden :

Ignace Gheysens

Gedelegeerd bestuurder Vlerick Vastgoed NV

Asset Management

Walle 113, Kortrijk

Tel 056/23.54.20 – fax 056/25.76.30

Gsm 0475/62.87.62

ignace.gheysens@bic-carpets.be

asset.management@bic-carpets.be

Half-schepentje Marie-Claire in de bloemmekes gezet !

Op maandag 4 januari werd Marie-Claire Vandenbulcke gehuldigd door voorgewende burgemeester Lieven Lybeer. Het werd een emotioneel afscheid van een legendarisch schepentje. Met een lach en een traan.

Demi-échevine Marie-Claire nam na drie jaar afscheid van haar schepenzeteltje. Op de ontroerende afscheidsreceptie sprak gewaande burgemeester Lybeer lovend over haar.

“Ma chèje Majie-Claije” zo sprak hij en hij ging verder met zijn filosofische bedenkingen : “Ej is een tijd van komen en ej is een tijd van gaan en de tijd van gaan is gekomen. Men moet een ideaal hebben in de politiek en in het leven. Alleen dat kan een mens gelukkig maken. Matejieel sukses maakt ons allen pjetentieus en gevoelloos. Weet je ma chèje Majie-Claije, dat ons politiek leven niet benijdenswaajdig is, niettegenstaande wij jijk en geestig zijn, niettegenstaande wij ons alles kunnen pejmittejen. Ajme djommels vechten om te kunnen ovejleven, wij daajentegen vechten vooj de leute. Vooj ons heeft geld zijn waajde vejlojen; het is enkel nog een maatstaf van domheid. Zelf heb ik ej dikwijls van gedjoomd een begeejde filmstej te huwen. Helaas, het wejd Connie. Wanneej ik dat echej tot zijn juiste waajde hejleid, zou ik toch niet gjaag mijn Connie inwisselen vooj Pamela Andejson, Chjistine Depuydt of Elizabeth Tayloj en mijn nutteloosheid daajmee opsmukken. Je zult ongetwijfeld nog een gelukkige oude dag slijten buiten de politiek en aan de zijde van Mong, je onvejmijdelijke levenspajtnej. Ik zou je niet wanhopig willen maken dooj nu in zijn jichting te kijken. Ik zou je alleszins niet gjaag op dit feestelijk moment in moeilijkheden willen bjengen dooj al te boude uitspjaken die Mong vejkeejd zou kunnen intejpjetejen. Het wajen mooie jajen samen in het schepencollege, het ga je goed en bekommej je vejdej niet meej om mij. Ik zal me zelf wel vejdedigen tegen de afgunst van je opvolgej. Vejje van een elegante man. Ik stel me helemaal niets vooj bij hem en ik ben nog teveel met mijn gedachten bij jou en bij die eindeloze zwoele zomejavonden oog in oog met de gekoelde jenevejkjuiken en de Chablis op het achtejtejjas van ’t Vliegend Peejd, na elke vejdagejing van het schepencollege. Vaajwel ma chèje Majie…” Na deze diepzinnige woorden viel de burgemeester in zwijm, werd hij weggedragen door vier bodyguards.

Marie-Claire, ondersteund door Mong, pinkte een traan of twee weg. Zij had Lieven wel niet direkt heel de tijd aangekeken, maar ze had toch af en toe een blik in zijn richting gewaagd en hem knipogen en kushandjes toegeworpen. Zij mijmerde over die sympathieke man met sensuele moddersnor, hij die haar ooit met de lift voor ’t eerst tot op het dakterras had gebracht. Een romantisch moment dat haar nooit meer losliet. Ze straalde weer van genot, want nu pas werd haar alles klaar. Haar vreugde was zo groot, dat ze dapper in Mong zijn oor fluisterde : “ik wil nog niet naar huis.” Mong begreep de hint en knikte instemmend. “Hoe lichtzinnig zijn de vrouwen toch!” dacht hij, “hopelijk vloeien daar geen komplikaties uit, dat zou stom zijn”. Het was al tegen het ochtendgloren toen de Mercedes-Benz SL500 van Mong Marie-Claire voor het huis nummer tachtig aan de Goedendaglaan achterliet.

Marie-Claire werkte gedurende haar schepenambt konstruktief mee aan een ‘beter Kortrijk’. Het schepenambt ‘Burgelijke Zaken’ was haar op het lijf geschreven.
We danken haar voor haar harde werk de afgelopen drie jaar en zijn ervan overtuigd dat ze ook in de komende jaren hard zal meewerken aan een Nieuw Kortrijk.

Vive Marie-Claire !

Nieuwjaarswensen van onze burgemeester

Beste inwonej,

In naam van het college van bujgemeestel en schepenen wens ik je van hajte een wajm nieuw jaaj toe. Moge 2010 een jaaj wojden waajin je je thuis voelt in je stad. Een ‘thuis’ is een plaats waaj je je veilig voelt, waaj het goed is om te vejtoeven, te leven, te wejken en te vjijen.

En zo’n plek wil Kojtjijk zijn.

Kojtjijk is een stad in tjansfojmatie. Dat mejk je aan de vele bouwwejven hej en dej in de stad. Dat is soms vejvelend, want met de auto moet je omjijden en te voet kom je al eens thuis met moddejvoeten. Maaj dat zijn de ongemakken die ej nu eenmaal bijhojen. Beetje bij beetje wojdt de nieuwe stad zichtbaaj.

In 2009 zijn heel wat wejken in gang gestoken of afgejond : de Collegebjug, in de volksmond de Swaffelbjug, de wegenwejken in de omgeving van K in Kojtjijk, de vejkoop van K aan den Duitsch, het Hoekhuis van vzw Habbekjats, het bedjijventejjein Evolis, de viej Daltons, de uitbjeiding van Kojtjijk Expo, de Kjeun, de Kunstenfabjiek van de nonnen van het Heilig Hajt, Buda natujisten Beach, de Noojdbjug, de tjès Gjande BibLLLiothèque en de achtejkant van het station. In 2010 gaan de wejken en plannen vejdej die de stad een nieuw uitzicht zullen geven.

De nieuwe stad is geen vejhaal van Tsjefaan De Clejk alleen, noch van bakstenen en beton, ook niet van diezijn, innovatie, kjeatie of ajchitektuuj en esthetiek. Het is een vejhaal van simpele Kojtjijkzanen en vejenigingen. Een vejhaal van Jan met de Pet waaj ook jij deel van uitmaakt.

Waaj in godsnaam is het Kojtjijkse vejval en haaj vejgane glojie gebleven ? Het wojdt gekamoufleejd en aan het oog van de doojdeweekse Kojtjijkzaan onttjokken dooj middel van aanhoudende, niet vejslappende vejnieuwing. Ej mag geen spjake meej zijn van ghetto’s voor Tujken, Tulbandejs, Majokkanen, Zwajtmensen in de Stasegemstjaat, de Zwevegemstjaat, de Pluimstjaat en de Venning of vooj buujten van de witte basse classe achtej de Veekaa. Asociale multikultujelen die weigejen zich te voegen naaj de wensen van mijn geest en naaj de aloude Kojtjijkse Kjistelijke waajden en nojmen wojden gedepojteejd naar hun land van hejkomst. Dakloze Kojtjijkse inboojlingen hebben bestaansjecht in onze stad in zovejje ze zich met die status tevjeden stellen, ja, ej zich mee identificejen. Hun beklagenswaajdig lot moeten ze waajdig en zondej zeujen lejen djagen.

We wejken ook aan een veilige, nette, gjoene en milieubewuste stad en we moeten onze ekologische voetafdjuk in bedwang houden. Met aandacht vooj kindejen, jongejen en nieuw samengestelde gezinnen, vooj onze andejs genaajde medemensen, zondej onze seniojen en de doojtjekkende ziehendej gaunej van de Kjomme Olm uit het oog te vejliezen. De gebiedswejking zojgt vooj een aanspjeekpunt die het stadsbestuuj een gezicht geven in elke buujt.

In onze milieubewuste stad Kojtjijk wil ik in de stjijd tegen de Opwajming van Moedel Aajde als bujgejvadel het goede voojbeeld geven dooj mij nooit meej met de moto of met de auto met chauffeuj te vejplaatsen maaj met de jiksja, getjokken dooj Connie mijn hondstjouwe eega. Op mijn vele buitenlandmissie’s naaj Cebu en andeje uithoeken van de planeet, teneinde ej de vjede te gaan stichten en de ajmoede uit te joeien, ga ik mij voojtaan niet meej gedjagen als een Ottomaanse Pasha of de Gjote Jan van de Sejail uithangen. Alhoewel ik me daaj wel pjettig voelde. Het wejd op het laatst wel een vejslavend spelletje van me, daaj zondej Connie in Cebu. En ik had ej ook allejlei voojjechten. Het was wejken en zweten maaj ook veel leute en pleziej met de exotische gigolo’s en javissante geisha’s. Daajovej schaam ik mij nu toch een beetje. Alhoewel ik Connie altijd vejzekejde dat alles keujig vejliep, want ik ben een nette mens, en dat ik ej ooit uit zou stappen, geloofde ze mij niet en begon ze scènes te maken. Bij het laatste afscheid van mijn favojiete geisha kjeeg ik een week gevoel in mijn geslachtsdelen. Ik had het naje gevoel dat ik haaj nooit meej tejug zou zien en zo geschiedde…Aldus bjacht Connie me weej op het diepkjistelijke jechte pad van deugdzaamheid en zondebesef. Ej is al genoeg Opwajming en CO2 uitstoot.

Kojtjijk is een stad waaj iedejeen die jong van geest is, goed aan zijn tjekken  komt. Het winkelaanbod bjeidt aanzienlijk uit dankzij de commejciële fjatsen van Fojuminvest die K in Kojtjijk vooj een bom dukaten aan den Duitsch vejlapt hebben. Dankzij de autojitaije impulsen van den Duitsch, die bewezen heeft van aanpakken te weten, zal Kojtjijk gjoeien en bloeien als weleej, zal het vjijetijdsaanbod vejbjeden en vejdiepen en zal zich een hoogstaand ondejwijsaanbod aandienen en zal ook om te wejken en te ondejnemen Kojtjijk in een aantjekkelijke stad omgetovejd wojden.

Ik wil dan ook iedejeen opjoepen om mee de stad in handen te nemen. Beleef Kojtjijk, doojleef Kojtjijk en voeg ej elk op je eigen maniej een vleugje humoj en wajmte aan toe. Mindej pjetentie, mindej zelfingenomenheid, mindej ijdeltuitejij, mindej beuzelajijen, meej intellektueel vejmogen.

Samen maken we van Kojtjijk de wajme thuis waaj we allemaal nood aan hebben.

Lieven Lybeer

Waarnemend burgemeester